Zapatero – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Con Rosa estamos na Gloria http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/01/con-rosa-estamos-na-gloria/ Mon, 01 Mar 2010 20:30:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=614 Non sei se era cousa de froitos ou de obras. Pero dis que contan que o dixo Xesús Cristo. Algo así como “polos seus froitos os coñeceredes”. Certamente, hai dous mil e pico de anos pouca maneira había de saber dos homes e das mulleres —delas menos— se non era polos froitos que as súas obras puideran dar. Froitos maduros e podres, doces e amargos, saborosos e desagradables, vitais e velenosos, que de todo hai na viña do Señor, xa que estamos de referencias bíblicas. Naquela época, a comunicación era restritiva e fugaz. A Biblia asumiu a función de ordenar e interpretar o mundo, tal e como lles ocorre hoxe aos medios de comunicación de masas. Sagradas funcións! A comunicación lingüística substitúe a eficacia exemplar dos froitos que dan as obras humanas. Tamén a organizada con imaxes, de maior capacidade connotativa e menor exactitude semántica. Ideal para o caso.

Polos seus ditos os coñeceredes, poderiamos actualizar a sentenza escrituraria. No mundo da política profesional, a comunicación como mercadoría non só oculta senón que altera radicalmente o significado verdadeiro dos feitos. Sirva como exemplo a distancia real entre o discurso aparentemente progresista da socialdemocracia (esquerda oral) e as súas políticas económicas liberais. Ou a distancia entre o laicismo que se di defender e os froitos insalubres do vello e incuestionable nacional-catolicismo. Iso por non rebaixarnos ao nivel do estrume para casar certos discursos sobre imposición e dereitos lingüísticos cos froitos e as obras dos seus usuarios e inventoras.

Pero se o dicir das persoas públicas oculta convenientemente as súas intencións, tamén pode posuír a virtude de nos ofrecer o seu retrato máis exacto. Só é cuestión de saber descodificalo adecuadamente. Porque non existe o lapsus linguae. O ser humano é un animal extraordinariamente exacto no manexo da comunicación, en calquera lingua; para iso non se precisa formación de ningunha clase. Évos unha facultade innata, como durmir ou alimentarse.

O último exemplo témolo ben fresco: Rosa Díez e os galegos no sentido “máis pexorativo” do termo. Certo que a boa da deputada ten un dominio máis ben agreste da súa propia e amada lengua común por cojones. Pero iso non vén agora ao caso. Alá ela. O asunto é que tras escoitar a súa intervención e apalpar o bochorno en forma de silencio dese extraordinario profesional da aparencia que responde ao título de Gabilondo, dei en pensar que non debemos indignarnos. Non. Aproveita máis unha ollada displicente ca un cabreo.

Polas súas palabras os coñeceredes. Rosa Díez dirixe con tal destreza o Partido da Idiocia que non reparou en que cando pretendía insultar a Rodríguez Zapatero a función delatora da linguaxe estampou o seu retrato máis afinado. Comparemos. Cando un señor lle chama a outro “negro de merda”, por exemplo, non é o honor nin a dignidade do insultado o que se resente; é a imaxe do executor a que queda estampada. O reflexo de Rosa Díez no espello é atroz. Xa o era, pero ese pé mal afirmado é o trazo máis exacto da súa persoa. Non só da súa dignidade, da súa intelixencia, da súa elocuencia, da súa cultura e do seu proxecto político. Da súa persoa completiña.

Non son eu nada dado a alterarme nin a sentirme ofendido polo manexo de tópicos, chistes de galegos e demais trangalladas semellantes. Tendo a me rir un cacho largo e longo. Foi a primeira reacción que me ocasionou a ocorrencia da ilustre trapalleira. Despois lembrei a súa imaxe brazo con brazo doutra muller incomparable que se talla no seu propio espello tal cal é cada vez que abre a boquiña e se namora das simplezas que di. Hai en ambas, xuntas elas, un sentido transcendente da unidade por acumulación. Ou de anulación por duplicado. Con Rosa estamos na Gloria. Quen ousaría dubidalo? Recoñezo que tamén imaxinei a queima de Troia, Esparta, París e o propio Vaticano se algunha das moitas persoas odiadas pola caverna española —tan extensa coma escura— chega a manifestar que Rosa Díez é española no sentido máis pexorativo da palabra. Válgame Dios!

Entre o máis e o menos hai unha gradación de sentidos pexorativos, intúo. Non me importaría que Rosa Díez nolos explicase un a un con esa axilidade verbal que a caracteriza. Sería unha boa maneira de complementarmos o seu retrato. E o dos seus camaradas do Partido da Idiocia e da súa sucursal cuspida coma caguña en territorio de lingua galega.

Ao final, lembrei, e desa si que foi en serio e con inmenso pesar, a persecución langrina, necia, covarde e infame á que foi sometido aquel actor galego e catalán nos últimos anos da súa vida. Chamábase Pepe Rubianes. Iso si, quédame o consolo de que o seu nome será lembrado e recoñecido aínda cando as cinzas das obras e dos froitos de Rosa Díez e as súas camarillas anden atravesando ás apalpadas a materia escura coma neutrinos extraviados na inmensidade do cosmos. Borralla.

]]>
Os avíos do pirata http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/23/os-avios-do-pirata/ Wed, 22 Apr 2009 22:57:43 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=190 The Pirate Bay é unha páxina coñecida por millóns de persoas en todo o mundo ás que lles deu por compartir cousas. Maiormente produtos inmateriais, que son os que mellor viaxan polas estradas da rede. A sona da páxina leva unha temporada esbolsando en enxurrada grazas ao xuízo aos seus responsables, en Suecia, que os acaba de condenar a un ano de cadea e a indemnizar con 2.700.000 euros a catro sufridas e pobres entidades que mal fan para chegar a fin de mes: Warner Bros, Sony Music, EMI e Columbia Pictures. A razón desta condena posúe denominacións oficiais: piratería, así, na liña tradicional, ou ben descargas ilegais, segundo din os xornalistas que esquecen que descargar arquivos de internet non é ilegal. A reacción dos usuarios é contundente: as entradas en The Pirate Bay multiplícanse a diario.

A noticia case coincide co nomeamento de Ángeles González-Sinde como Ministra de Cultura de España. As reaccións foron unánimes. Os usuarios da rede deron en esixir o seu cesamento antes mesmo de que a señora prometese o cargo. Hai quen di dela que é o Ramoncín do cinema español dado o seu talento artístico e a súa contundencia verbal e visceral contra os piratas que fan descargas ilegais. Con tal bagaxe, a acollida parecía cantada. A estrela de Zapatero inspirou un grupo en Facebook, SINDE PÍRATE!, que integran xa 28.000 membros. A outra achega cultural da nova ministra é sen dúbida o seu apoio ao “Manifiesto por una lengua común”. A preocupación da cineasta polo descoñecemento que os nenos de certas autonomías teñen da Gran Lingua é xa un clásico en todos os foros e espazos da internet. A maiores, a nova ministra, que non parece especialmente dotada para a retórica, é empresaria do sector audiovisual español.

Nin a condena aos donos da páxina sueca nin o traxecto futuro da ministra nin sequera a máis que probable aprobación da nova lei francesa de propiedade intelectual, que enlama con deleite dereitos fundamentais, darán acabado cunha práctica multitudinaria, ou sexa, da multitude, que non ten volta atrás. Compartir contidos culturais, maiormente música e películas, ten o seu aquel inocente, pero non tanto. Impugna as bases do sistema económico e de relacións sociais. Mesmo non o querendo. Porque fai saltar polos aires toda mediación, censora en por si, manexada polos intereses das grandes industrias, e por tanto democratiza radicalmente o acceso dos creadores ao público e viceversa. As emisoras comerciais de radio perden o poder de decidir a música que cómpre escoitar e a que non debe existir fóra do gueto marxinal. A industria dos contidos, como aparatosamente se denomina, non está capacitada para conter a hemorraxia de forzas materiais e inmateriais que ata hai nada tiña controladas. Dominar os produtos, os circuítos e os fluxos culturais, reducilos ás estreitas marxes do mercado e permitir só un consumidor pasivo, é imprescindible para controlar os imaxinarios colectivos e facelos instrumentais ao poder en calquera das súas formas e manifestacións. Mais o intercambio de produtos culturais é desinteresacommunismdo, non persegue o lucro privado senón o gozo colectivo do que se considera obra de todos por estar elaborada con materia prima que a todos pertence, pola que ninguén paga ningún canon. Esa desmercantilización do produto cultural socava radicalmente os principios nos que se asenta o modo de produción capitalista.

Os esforzos da industria por lle poñer cancelas ao mar é inútil. Nin todas as leis xuntas, nin tribunais nin ministras poderán impedir que haxa intercambio desinteresado. Calquera persoa lle pode emprestar a un amigo un libro, un disco unha película. O desenvolvemento das forzas produtivas propicia que ese empréstimo se multiplique por millóns de persoas, o cal xera ocasións favorables a unha relación sen intermediarios entre o creador e o usuario. Só aos autores colocados nos postos privilexiados do establishment lles preocupa a morte das vellas mediacións industriais e a súa substitución por unha relación directa e aberta entre creadores e usuarios. Porque eles son, coas industrias, os principais beneficiarios dun sistema que xa non ten camiños de saída. As súas forzas de resistencia son poderosas, sen dúbida, e aínda se tensarán con certa contundencia. Mais o seu paso ao faiado da historia é un feito tan irreversible como o paso da produción artesanal á produción industrial. Só os reaccionarios, como diría Marx, senten morriña dos modos de produción que a historia xa desterrou. Quen son os verdadeiros piratas?

]]>
Defeat The Fund! http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/06/defeat-the-fund/ Mon, 06 Apr 2009 14:51:56 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=14

Vén a crise, coma unha vaga devoradora, din desde hai meses, e os asalariados e asalariadas van moderando os seus hábitos de consumo e deixando folgos na febleza dos seus sempre febles salarios. Tiña que vir, a crise; estaba de ser. Non é que os pisos e as vivendas sexan máis accesibles nin nada diso. É máis simple; hai quen recolle a alfombra, envolve con ela o ouro acumulado e vaise gorecer na casiña dos ataques epilépticos do sistema financeiro, as bolsas, o prezo dos cartos, os créditos e o valor dixital que está a plastificar a vella abstracción monetaria. E como seica todo anda perigoso, as grandes (e non tan grandes) multinacionais (e nacionais) acampan ó sol e saborean diñeiro do que se extrae ás rendas do traballo para evitar deslocalizacións, peches, despedimentos, regulacións, conxelacións salariais. Pero non era así xa en tempos en que a crise era unha hiperbólica utopía? E iso que nunca creron no intervencionismo nin na boa saúde do Estado. Os de letras non entendemos nada de economía.

Porque a economía ten as súas regras e dinámicas á marxe do entendemento e das necesidades. Fóra das inconveniencias da política posible, os Bancos Centrais regulan as nosas vidas sen que poidamos, sequera por interposición, intervir nas súas decisións. E pese á súa infalibilidade e á grandeza sideral do mercado, hai crise. Ben o saben os recrutas do anovado exército de reserva. Crise talvez de distanciamento entre os asalariados, e elas, tan asalariadas e tantas sen contrato nin salario, e a liga vital dos seus traballos. E como nada se ama tanto coma aquilo que se perde, coa crise habemos de ir aprendendo que o traballo asalariado é o máximo ben ó que se pode aspirar. Función didáctica e instrumento de dominio e control. Quen viva na hipoteca terá como única meta en tempos de crise non escapar da hipoteca. Hai maior felicidade?

E van e xúntanse en Londres os interpostos dos amos do mundo para salvaren o capitalismo retellándolle algún buraco. E quedan nos salóns balorentos da banca, das entidades financeiras, das oficinas das multinacionais, dos almacéns da miseria, das factorías de explotación, e protéxense con policía e armas dos berros pacíficos dos manifestantes e das súas xoldas lúdicas. E debaten e deciden, cren, Obama e Lula, Zapatero, Sarkozy, Merkel e Berlusconi e outros, e remexen as pezas do dominó e proban a saír con outra ficha. Aínda que as contas teñan que acabar cadrando coma sempre. E entón os medios aplauden a unidade e as decisións progresistas e fálannos unánimes na felicidade de acordos históricos, todo queda refundado e ben fundado, a crise aínda durará pero con tal unidade os problemas minguan. Compromiso é a palabra de orde. Canto desinterese!

Os de letras non entendemos de economía. Por iso será que seguimos buscándolle a agulla de marear ós grandes acordos do G20, ou sexa, dos representantes dos que gobernan o Imperio. Tranquilízanos saber que intentarán dar cos paraísos fiscais. E abraiamos coa decisión de triplicar, co diñeiro expropiado ó traballo asalariado, os fondos do Fondo Monetario Internacional, esa organización democrática que tan ben domina a arte da usura contra os pobres. Como non se nos tería ocorrido!

E así se refunda brillantemente o capitalismo. Con máis capitalismo. E todos, conservadores e socialistas, liberais e socialdemócratas, felices de sorriso progresista e foto con Obama.

E nós para que votaremos?

Benvid@s a esta pequena República da Multitude. É vosa.

]]>