representación – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 As cousas, como deben ser http://antondobao.blogaliza.org/2010/07/01/sagrada-constitucion/ Thu, 01 Jul 2010 11:47:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=695 Por riba de todo, mesmo dun Parlamento ou de certa manifestación de soberanía popular en forma de referendo, está a necesidade de que as decisións dos representantes non alteren os principios nos que se inspiraron os constituíntes, que veñen a ser uns Pais da Patria moi listos. Esa necesidade inobxectable era expresada non hai moito tempo por un mangado de importantes xuristas españois consultados pola intelixencia mediática ao redor do parto montesío do Tribunal Constitucional sobre o Estatuto de Cataluña. Os especialistas ábrennos aos abismos fundamentais do sistema e do réxime. A restauración tivo as formas dun pacto. A ver quen o desata.

A Soberanía reside no Parlamento español. E non de todo. Por exemplo, no plano económico, reside no FMI, nos mercados e na súa inestable confianza. Non hai máis suxeitos soberanos. Non o é o pobo español, se é que existe. Tampouco o catalán, o vasco, o galego. Nin sequera ningún dos seus parlamentos. A Indivisible Unidad de la Patria, sintagma tenebroso que alude a unha vontade transcendente e non humana, é referencia de orde e ética suprema. Amais doutras importantes institucións, o Tribunal Constitucional vela con firmeza e sacrificio para que as bases do pacto de hai trinta e tantos anos non poida crebalas vontade popular ningunha, sexa de expresión directa sexa mediante representación.

O dereito é posterior ao poder constituínte, é o aparello legal que garante os principios e os privilexios da clase social dominante, a súa ditadura. Os gobernos representan o poder constituído, por tanto evitarán a tentación de alterar o inmutable. Ningunha política económica atacará os intereses dos propietarios; non haberá medidas lexislativas que poñan en perigo calquera aspecto crucial dun pacto constitucional que os menores de cincuenta anos non tivemos ocasión de votar. Velaí a teimuda destrución da memoria ou a non menos teimuda preservación de indecentes privilexios para a Igrexa Católica. Só pequenos detalles. Se accidentalmente a un goberno o atacase a tentación de alterar o inmutable, ao rescate virá a salvagarda constitucional. Unha cara do simulacro ten forma de Tribunal Constitucional cuxos membros non responden ante a sociedade nin son elixidos por esta.

O Estatuto de Cataluña é soamente unha anécdota. A sentenza non terá demasiada transcendencia. O realmente importante é asegurar que por riba da decisión popular ou de calquera parlamento haxa sempre un teito infranqueable. A lexitimidade dun golpe de estado contra a legalidade republicana, seguido de tres anos de guerra e corenta de ditadura. Fóra da Unidade Indisoluble de España, nada existe. Non pode haber máis nación nin máis cultura nin máis lingua nin máis pobo nin máis soberanía. Por iso non é casual que unha parte non residual da cultura española, dos seus medios de comunicación e do seu pensamento reaccione con saña contra as linguas cooficiais, contra toda manifestación de nacionalidades alternativas, contra calquera idea que poña en cuestión a posibilidade (obrigatoria) dun proxecto patriótico español uniformizador e negador. Totalitario. E imposible, eternamente sometido a conflito.

O democrático sería mudar a Constitución para dea cabida á decisión soberana de cada nación. Pero o democrático bate de fronte co constitucional, co réxime e co pacto de Restauración. Invalidar, como fai o Tribunal Constitucional, a decisión do pobo e do Parlamento de Cataluña, aínda que só afecte a unha pequena parte do articulado do Estatut, é unha proba de como se ataca a democracia no nome da propia democracia. Ou a formalidade democrática como coartada. Porque entre as formas do réxime e a democracia real media un abismo escuro e intransitable.

Lasciate ogni speranza, voi ch’entrate

]]>
Enunciar o imposible http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/09/enunciar-o-imposible/ Tue, 09 Mar 2010 00:15:21 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=617 O importante non é o que dixo o bo actor Willy Toledo no medio da poeira tóxica que se organizou arredor da pequena illa de Cuba. O importante é que ao falar socavou os equilibrados alicerces do real, encofrados coa comunicación pública. A especulación do ladrillo, aí está.

A opinión do actor, como toda opinión, é discutible. A resistente experiencia revolucionaria acumula, é verdade, erros e defectos ao longo do tempo. E con eles, necesidades: maior protagonismo do suxeito proletario e, por tanto, maiores espazos de liberdade, de xustiza e de participación democrática plena. E non falamos de representación, de constitucionalismo burgués nin de retorno da propiedade privada; falamos de democracia absoluta, de capacidade de decisión. Das virtudes da revolución escusarei falar. Con todo e seren silenciadas, son insultantemente visibles.

Pero volvamos. O importante non é o que opine Willy Toledo sobre Cuba; o importante é que exprese a súa opinión. O acto en si, non o contido. Se reparamos nas reaccións ao dito polo actor, nas que -ai, que casualidade!- coinciden desde Intereconomía á Cadena SER, sobresairá que o seu peor delito consiste en expresar unha posibilidade allea á doxa do réxime e do sistema.

Que os donos dos medios de produción, e descúlpeseme esta recorrencia consciente á terminoloxía clásica máis que nada para amolar os espíritos máis puros e lúgubres, falen da posibilidade dun contrato de escravitude para menores de trinta anos non é importante polo contido da súa proposta. Coma no caso de Rosa Díez (e de Arcadi Espada, oh, o irrepetible Arcadi Espada!), o discurso dos empresarios retrátaos con exactitude asombrosa. O importante, tamén neste caso, é a posibilidade, aquí con sentido diferente. Se o discurso de Willy Toledo sobre Cuba creba os límites da realidade, a proposta empresarial non fai máis que reforzala ampliándoa mediante o recurso a incluír unha nova posibilidade. Porque só o que é posible é real. Non importa que a proposta non teña éxito a curto prazo; os conceptos que manexa serán constitutivos das relacións sociais aínda que non queiramos. Non importa que Willy Toledo exprese a posibilidade dunha organización social, económica, humana, alternativa; se a doxa a prohibe, non existirá.

A configuración do mundo que nos explota, que nos expropia e que nos aliena depende dos límites entre o posible e o imposible. Por iso é importante para o poder que todo o prohibido sexa necesariamente imposible e irreal. Non existe. E o que non existe non admite discusión. Eis a razón daqueles berros a Oleguer Presas en todos os campos de fútbol de España, a prisión de Arnaldo Otegi, a persecución cruel de Pepe Rubianes ou tantos outros castigos aos intentos de recoñecer o imposible.

España é unha construción relixiosa. Como tal, sempre estivo obsesionada cos límites entre o real e o irreal, é dicir, entre o institucional e o prohibido, entre o posible e o imposible. Aí armou a súa fronteira inmóbil. A ousadía de poñer un pé en territorio prohibido será necesariamente castigada. Foino en 1936, cando as multitudes se desataron nun soño prohibido que ameazou con desfigurar a realidade e ofrecerlle outras coordenadas. E éo hoxe, cando persegue disidencias ou crucifica os que pronuncien o impronunciable, que é outra modalidade do imposible. Opinar contra a consigna con palabras diferentes, recobrando a facultade comunicativa expropiada, mesmo asumindo o risco da equivocación, desvela que a realidade é un corpo flexible e dúctil. Velaí o peor delito contra o réxime dos corpos inanimados que se nos impón.

Por iso, entre outras cousas, brindo por Willy Toledo e por quen enuncia o imposible.

]]>
Contra a certeza, dúbida http://antondobao.blogaliza.org/2009/10/29/contra-a-certeza-dubida/ Thu, 29 Oct 2009 12:11:41 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=557 As túas conviccións outórganche a certeza absoluta; as miñas obríganme a dubidar de todo. Algo así, con outras palabras, vén a dicirlle Hipatia de Alexandría ao Bispo de Cirene en Ágora, a última película de Alejandro Amenábar. Unha paráfrase da historia da humanidade, da loita entre as conviccións relixiosas e a razón.

A historia do coñecemento do que fomos e somos e do universo inabarcable que nos acolle nun recanto afastado dunha apartada e pequena galaxia é unha loita a sangue e ferro contra o poder omnímodo da fe. O coñecemento, con todo e ser intenso en moitas disciplinas, é incompleto. E probablemente non chegará a dar conta de todo o que nos esixe interrogarnos. Velaí a súa grandeza. A razón é fascinante porque dubida. E isto nada ten que ver con relativismos morais nin outras argumentacións pouco consistentes inventadas para condenar —hoxe a fogueira ou a lapidación son só simbólicas, e é un avance— a aqueles seres humanos que ousan traspasar certas fronteiras só abertas á inconmensurable sabedoría de Deus. Por sorte para nós, humanos simples, o coñecemento, e non precisamente a fe, mediante a dúbida vainos facendo máis libres.

Stephen Hawking conta que Xoán Paulo II lles pediu aos científicos, nunha conferencia sobre cosmoloxía celebrada no Vaticano, que non estudasen a orixe do Universo, pois era o momento da Creación, é dicir, obra de Deus. Hawking presentara un relatorio no que teorizaba arredor o inicio do Universo, pero alegrouse de que o Papa non se decatase; non lle chistaba a idea de ser entregado á Inquisición, como lle ocorrera a Galileo. Talvez esaxera o científico, porque en 1992 o propio Xoán Paulo II asinou unha declaración na que a Igrexa recoñecía que a acusación contra Galileo fora un erro motivado por unha tráxica e mutua incomprensión. Ao bo do Galileo déralle por teimar en que a Terra andaba a voltas ao redor do sol. A Igrexa non foi tan severa con Galileo coma con Giordano Bruno, pero é que este sumaba varios crimes ao seu currículo, desde a submisión á ciencia deica a herexía. Hipatia de Alexandría, á que Amenábar lle rende unha fermosa homenaxe, tamén morreu violentamente. Pola razón.

A militancia na fe merece todo o respecto. E non necesariamente é incompatible coa militancia na razón. Mais o conflito é inevitable cando a fe, que inviste a existencia humana de transcendencia, impón os seus principios e as súas normas tanto no ámbito privado coma no público. Aí a fe é totalitaria. É a que define a Igrexa Católica desde Constantino. E non muda nin mudará.

Nesa liña totalitaria circulaba esoutro día Carlos Luis Rodríguez ao perseguir a Carlos Callón, naquela ignominiosa entrevista, para que comparase a manifestación a prol da lingua coa que un día antes atravesara Madrid para esixir a abolición do dereito ao aborto e o correspondente castigo terreal (o eterno está garantido) contra as mulleres que decidan non culminar embarazos e contra todo aquel que practique abortos. Rodríguez, non é nada novo, recorreu insistente á técnica do sofisma infantil: se vostedes din que o Goberno ten que escoitalos por saíren á rúa milleiros de persoas, entón recoñecerán que o Goberno de España ten que escoitar o clamor dos antiabortistas ou como sexa que haxa que denominalos. Ou sexa, somete a xuízo relixioso a ocupación pacífica da rúa e acubíllase no principio totalitario de que a única lexitimidade é a da representación, que é como dicir a da lei. Obvia, por tanto, que o dereito é posterior ao poder constituínte e que muda necesariamente cando muda este. Para el, non é o pobo quen máis ordena, senón a entidade abstracta da representación, que despois de cada proceso electoral queda fixada como vontade unitaria e inmutable, non sometida á multitude, por suposto. A soberanía residirá en cada caso nesa representación absoluta exenta de todo control democrático, só sometida ao control aristocrático das empresas comunicativas.

Sobre ese castelo de fume, o xornalista Rodríguez reitérase nun discurso sen raciocinio, de superficialidade relixiosa. Porque hai mal e hai ben que eticamente han de determinar as liñas de bo ou mal goberno. E para exemplo, as dúas manifestacións. Na estrafalaria concepción do xornalista Rodríguez, unha manifestación estaba amparada polo dereito de responder a un goberno que xeraba división social cunha decisión eticamente reprobable; a outra, por contra, disparaba contra a verdadeira soberanía popular residente no goberno que actúa conforme ao sentido común, á liberdade e á non imposición. As incoherencias profundas e superficiais do hipotético pensamento de Rodríguez darían para moitas páxinas. Mais a propia comparación en si de ambas as manifestacións é, como mínimo, perversa e tramposa. Porque os puntos de partida e de chegada son non xa opostos, senón incompatibles, profundamente antagónicos.

Se o círculo é a perfección, e a perfección é cousa de Deus, o mesmo ca a Creación da Terra e do home, non haberá peor crime que concibir a Terra en movemento elíptico ao redor do Sol. Se o pobo galego lle deu a maioría absoluta ao PP -non importa que as organizacións do bipartito sumasen máis votos- e este retira a lingua da vida pública e do ensino, o pobo galego desexa a extinción da súa propia lingua; negarse a esta vontade divinizada é un crime de lesa patria. Sedición totalitaria. Ambas as argumentacións representan as prevencións totalitarias da fe contra a razón. Pensamento Rodríguez.

A manifestación de Queremos Galego non facía máis que reclamar un dereito posto en perigo por un goberno lexítimo pero sometido a crítica e contestación social. Pola contra, a manifestación antiabortista reclamaba, con coherencia tradicionalista e relixiosa, o castigo para toda aquela muller (e home) que contraveña os preceptos morais dunha confesión relixiosa. Coma con Giordano Bruno e Galileo e tantos outros. Coma con tantas mulleres. Coma con Hipatia de Alexandría. Castigo á impudicia. Certeza totalitaria contra a dúbida racional.

]]>
Democracia cualitativa http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/13/democracia-cualitativa/ Mon, 13 Jul 2009 10:19:53 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=467 Ninguén dos que estamos a esta banda do muro que organizan os medios de comunicación para distanciarnos convenientemente da realidade sabe como vai terminar o golpe de estado de Honduras. Desde o día en que xurdiu a noticia, aterradora pola súa brutal capacidade evocadora, outra vez coma visitación dalgún fragmento espacio-temporal antigo, observamos a sucesión dos poucos acontecementos que nos é dado coñecer. E esperamos un final inmediato con derrota para os golpistas. Sempre derrota e golpistas xuntas na fraseoloxía dos nosos desexos.

Pero hai que recoñecer que os golpes de estado non parecen o que eran. Agora adoptan formas contemporáneas que non teñen moito que ver formalmente coas intervencións militares de hai trinta e tantos anos, aínda que a correlación de forzas e a toma de partido dos militares seguen semellando fundamentais. No golpe de estado contra o presidente de Honduras, Manuel Zelaya, reprodúcese un vello axioma: as forzas armadas responden instrumentalmente aos intereses das elites económicas e sociais que ven ameazados os seus privilexios pola teimosía dun gobernante lexitimamente elixido e maioritariamente apoiado polo pobo. Pero a cuestión non é de cantidade, senón de calidade. A democracia cualitativa e o seu sentido común non permiten certas desviacións dos cometidos que aos gobernantes e ás masas populares, organizadas ou non, lles corresponde.

A reacción ao golpe de estado en Honduras foi novidosa. Como os Estados Unidos manifestaron a súa oposición ao golpe, os estados e organizacións internacionais néganse a darlle lexitimidade e recoñecemento ao goberno ilexítimo de Roberto Micheletti. Obama distínguese en certos xestos importantes, sen dúbida. Tamén é novidosa a raíz do golpe. Manuel Zelaya foi elixido presidente como candidato do Partido Liberal. A súa viaxe a posicións esquerdistas detráelle o apoio do seu propio partido pero amécelle o soporte das masas populares, dos pobres, dos excluídos. A reviravolta de Zelaya, coma outros exemplos da Latinoamérica dos nosos días, pon en corentena vellas mitoloxías arredor dos partidos como únicos mediadores posibles entre o pobo e os aparellos institucionais. A organización da multitude reborda por todas as marxes os estreitos lindes das vellas institucións políticas. En termos de transformación social, pode haber multitude sen partido, pero non partido sen multitude. Cando así ocorre, este só é un instrumento de autorreprodución, enxoito, infértil, inútil, un atranco para calquera avance colectivo. Diso a vella esquerda institucional europea debera saber moito.

Zelaya é deposto polos gardiáns da Constitución Hondureña, polo exército e mais pola clase política e xudicial do seu país, contra a maioría social que o apoia mesmo a risco real da propia vida. O golpe xa se alimentou con sangue, como non podía ser doutra maneira. Na democracia cualitativa, está prohibido consultar. O pobo, concibido polas elites da política profesional como unha entidade indiferenciada, monolítica, inmutable, só ten dereito a elixir periodicamente, entre dous ou tres candidatos selectos, quen vai gobernar algunhas cousas públicas. A económica, non; esa é para expertos, exentos de se someteren ao sufraxio de cidadáns e cidadás sen nocións reais da gran relixión da economía.

A democracia cualitativa non ten retorno. Ti depositas unha papeleta hoxe nunha urna, elixes o que as burocracias partidistas deciden e agardas o período correspondente para exercer a túa capacidade política de exame do traballo realizado polos teus hipotéticos representantes. Os partidos do sistema din que cada proceso electoral é unha oportunidade para exercer o dereito de revogación, pero tamén aí menten: cando as posibilidades de escoller están taxadas, non hai liberdade de elección nin dereito á revogación. Non hai democracia real, esa é a primeira lei da democracia cualitativa.

Na democracia cualitativa non hai dereito á devolución. Haino no mercado, pero non na política. En canto o voto escapa da nosa man facemos entrega total da soberanía política. Con razón insisten os medios de comunicación en que a soberanía reside no parlamento, contravindo así os principios democráticos da ilustración, que propugnaban que fose o pobo a súa residencia permanente. Que a soberanía abandone as mans da multitude para quedar pechada na caixa forte do Consello de Administración dos negocios da clase dominante ten as súas consecuencias. Unha delas é a inmutabilidade radical das formas políticas. O estrito rigor co que se vela para que non haxa gromos que enturben o natural discorrer das institucións e das tomas de decisión. En Honduras, Manuel Zelaya cae por cometer a imperdoable ousadía de querer consultar en referendo se unha parte pequena dese edificio podería ser obxecto dalgunha reforma. A consulta, na democracia cualitativa, é unha das maiores afrontas que un gobernante pode cometer. Porque pon en dúbida os alicerces mesmos de todo o edificio xurídico e institucional, que se ha de sentir firme e inabordable para poder cumprir cos seus cometidos. Porque alude sen rubor ao dereito a decidir. E ese é incompatible coa orde xurídica e institucional.

Quizais non sexa necesario acudir a Honduras para apalpar máis manifestacións deste fenómeno inherente á representación política na era do capitalismo serodio. No estado español viviuse como preocupación diaria de cada súbdito o abaneo daquela cruel ousadía do Lehendakari Ibarretxe, cuxa proposta política incluía unha consulta popular. No caso vasco, o golpe de estado non se produce cos mesmos modos, senón mediante a prohibición sistemática dunha opción electoral e o consecuente pacto parlamentario entre as dúas pólas do Partido da Orde: PP e PSOE. A prohibición política dunha parte importante da sociedade vasca crea a ilusión dunha maioría parlamentaria do nacionalismo español que non casa coa realidade social. España segue a ser modélica en formas democráticas inalterables: rexe unha constitución sobre cuxa vixencia non temos dereito a opinar os menores de 50 anos. A monarquía vai no mesmo paquete. Non é casual que os medios de comunicación condenen coa boca pequena o golpe de estado en Honduras ao tempo que anatemizan a indesexable intención plebiscitaria de Zelaya.

O delito é patente: atentar contra a doxa.

Nunha democracia real, a lexitimidade non reside nas propias institucións. Iso é lexitimidade auto-outorgada, non ten mérito. É a multitude, o pobo, a única instancia que outorga lexitimidade. Núñez Feijóo aínda non o comprende.

]]>
Máis ca unha data http://antondobao.blogaliza.org/2009/05/03/mais-ca-unha-data/ Sun, 03 May 2009 01:27:29 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=226 Pasado o Primeiro de Maio, as luces cegan, disólvense na noite refugallos de plástico e o nordés arremuíña a poeira que queda do día festivo. Recolléronse as bandeiras, as pancartas, os textos impresos; a feira ordinaria da vida recupera a rutina. Para algúns, talvez privilexiados, o sábado non houbo traballo. Para outros, non o hai ningún día desde hai meses ou semanas. Rexeitamento colectivo do traballo asalariado? Aínda non. Triúnfo da pilotaxe liberal da crise financeira. A caída da taxa de ganancia converteuse nunha precipitación ao inferno das rendas do traballo. Apura o descenso a ladaíña flexibilizadora, o fetiche da patronal cada vez que algunha sombra con silueta de toupa asoma o fociño. Cando máis do 30% do traballo é flexible, ou sexa, legalmente precario, constitúe cinismo confiar a saída da crise a unha maior flexibilización do mercado laboral. Flexibilidade e competitividade. Estas palabras moran alleas ao dicionario, pero existen. E teñen gume. Mancan.

Terminou o Primeiro de Maio, e, despois do paseo urbano, todos volvemos mansos aos nosos niños. Febras metálicas de luz solar rabuñánnos o pescozo, delicadas coma a liña que separa o ser do nada. Producir, consumir e, se hai lugar e tempo, reproducirse. Que o veo non pare. Coas sobras, exclusión, que agrega sabor ao cóctel de dominio e control agora que a cadea da hipoteca é débil. Foi a nosa procesión laica. Símbolo. Importante, mais non sempre efectivo de todo. Estannos reducindo a unha representación case platónica, igual ca as formas contemporáneas da política expropiada. A crise decide fragmentar os nosos últimos espazos de solidariedade. A carne máis débil, máis precaria, inmigrante, está nun tris de se ofrecer aos nosos dentes famentos. Coidado, a multitude é ambivalente, dixo Virno; a pulsión totalitaria tamén latexa. Véxase a proximidade de múltiples formas de fascismo. O poder necesita que as nosas frustracións flúan en violencia horizontal. Así evita o asalto ao pico da pirámide, alí onde reparten os das confederacións empresariais, os da maquinaria financeira e os sabios da economía despolitizada e indiscutible. Reparten beneficios para si, perdas para os máis e ordes para os gobernos. As organizacións sindicais tratan de parar o temporal.

Pasado o Primeiro de Maio, a realidade deixa a sensación dunha guerra de longa duración na que seguimos recuando para manter a salvo a retagarda. En Chicago, 1886, os traballadores daban os primeiros pasos, mortais, para reducir a xornada laboral a 8 horas. Hoxe, aquela conquista represéntaselles a moitos asalariados e asalariadas no horizonte das utopías. A compañía, a empresa, a obra dos emprendedores, como se lle queira chamar, xa non está na fábrica; instalouse nos nosos cerebros e desde aí manexa a produción e o consumo, o tempo de traballo e o tempo de lecer, se é que se poden aínda distinguir. O Capital goberna o mundo, xa o sabiamos, con man de escuma inxectada de aceiro. Gobérnanos os corpos, os tempos e as vidas, escaravéllanos nos cerebros, busca acougo nas circunvolucións, agóchase e infecta. Non é doado extirpar o furuncho. Os medios de produción simbólica manexan os textos da explotación coma se foran sagradas escrituras dunha relixión que aprendeu a non deixar para mañá a terra prometida e a vida eterna; agora ofrécea no presente, no instante, na proxección imaxinaria dunha existencia diferida a bens de consumo e símbolos de estatus. Pero o presente, o instante, é tan fugaz que sempre é pasado. E aínda non demos co buraco de verme que nos permita manexar o tempo. Mentres e non, os seus textos teñen a lexitimidade dos sabios da tribo; son inobxectables, a única verdade. Cando din crise queren dicir destrución das rendas do traballo asalariado e creba dos dereitos conquistados. O círculo vicioso. Volver comezar para chegarmos a onde estamos. Que o presente sexa o único horizonte visible. A máquina segue funcionando. Xa non nos precisa, pero sábelle a nosa carne e os nosos pensamentos.

Pasou o Primeiro de Maio. Por veces, a celebración parece enzoufarnos na perplexidade. Mudaron as condicións, mudou a composición de clase do proletariado, mudou a forma da fábrica, que agora é social e devece a totalidade, mudaron as relacións de forza, as condicións obxectivas e tamén as subxectivas. Pero existimos. Somos materia viva. O Capital soubo ler a Marx e a Engels mellor que boa parte da esquerda que inda atoutiña á espera da parousía. No momento deste presente sen futuro, cando a crise do capitalismo nos ensina a brecha profunda que lle serve de base a un sistema inxusto e tendente á descomposición, o proletariado contemporáneo, tan diverso pero tan sinxelo en intereses comúns e condicións de vida, está sen instrumento co que erguer outro mundo. A historia zigzaguea mentres desvela as súas feridas. O exército inmenso de asalariados e asalariadas, cada vez maior e máis diverso, podería alterar o ritmo ordinario das cousas. Fáltalle a nova Internacional, o instrumento de unidade que saiba ler os acontecementos e apuntar no albo exacto en cada instante. Cando o vello modelo vai perdendo carne por efecto da gangrena, as forzas do traballo sometido inda non dan armado as novas relacións que teñen que dar orixe ao mundo novo, ese que é posible. Toda a potencialidade colectiva do suxeito histórico do cambio non dá evitado converterse en mercadoría que compramos cos salarios resultantes da venda da nosa forza de traballo. Material ou inmaterial, tanto ten. Outra vez o círculo. Sen organización, os pobres do mundo, os asalariados, estamos illados, sos. Espidos.

O sindicato é o primeiro chanzo da unidade. É o ámbito que mellor debera captar a contemporaneidade coas novas formas do traballo e a nova composición de clase. Tócalle esnaquizar a lóxica da fragmentación. Para gañar en eficacia terá que fuxir da xestión, da burocracia, do pacto social a cambio de nada. A clase obreira en si e para si, consciente das súas necesidades, segue a ser a condición da emancipación. A crise económica, cuxa orixe xa ninguén parece lembrar, navega con dirección asistida. A maioría social, sen dar organizado aínda ben as súas pulsións liberadoras, non impugna con toda a súa contundencia as bases do sistema e a chantaxe do traballo asalariado. Da súa capacidade organizativa, de resistencia, de parir xa novas formas sociais e as institucións políticas que sirvan ás súas necesidades de emancipación depende o futuro da humanidade toda. Un proletariado consciente, unido e organizado mudaralle a faciana á crise. A República da Multitude. De non ser así, barbarie. Por Rosa Luxemburg.

]]>
Dimensión reiterada http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/18/dimension-reiterada/ Fri, 17 Apr 2009 23:52:00 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=138 Houbo xa investidura e dis que hai novo Presidente, que seica gañou a votación Núñez Feijóo, aínda que non tomou posesión por ante as multitudes. Nada diferente ao xa coñecido se non fora por esa sensación de virmos de traspasar un burato de verme de estraños efectos na psicoloxía colectiva. Durante mes e pico vímonos expulsados da actualidade mentres iamos caendo, ao pairo pero sen remedio, nunha fracción bastante anterior da dimensión espazotemporal. Talvez as fantásticas viaxes no tempo, eses desvelos íntimos de calquera de nós nalgún momento das nosas vidas, consisten nun suave afundimento depresivo que nos fai sentir desolados, os seres máis desamparados do universo, e nos converte en protagonistas dun dejà vu colectivo que a ninguén lle apetece experimentar. Mais a política ten esas cousas. A representación ofrece case todas as posibilidades virtuais, mesmo o retroceso temporal. A realidade tanxible, a que se sofre, apenas ten permiso para coñecer cambios aparentes nos niveis máis superficiais. Talvez Matrix non nos é tan alleo. Benvidos ao deserto do real.

O profesor Alonso Montero dicía nunha entrevista en Vieiros que o importante non é a nación nin os seus mitos, senón a Seguridade Social, á que habería que lle facer unha homenaxe. Apúntome ás homenaxes que faga falta, pero creo que se engana. Porque os mitos son consubstanciais ás culturas humanas, por tanto instrumentos posibles de dominación e tamén de liberación, imprescindibles mesmo para existirmos como seres sociais, algo tan simple e tan complexo ás veces. Porque a propia Seguridade Social é un mito, un mito dunha esquerda sen utopía que teima en se azorrar ao aparente. Porque o realmente importante non é a Seguridade Social, que mesmo pode ser base eficaz da privatización da saúde, senón a Propiedade. Esa que ninguén ousa discutir. Alonso Montero enganábase nesa entrevista igual que se enganaba ao proclamar que o pobo galego ditou hai tempo a sentenza de morte contra a súa lingua. Porque todo materialista comprende que tras un conflito lingüístico hai unha base material que o explica e que empurra ás persoas a manexaren as súas identidades con sentidos de absoluta urxencia. Mais de lingua habemos ter ocasión de falar.

A sesión de Investidura non debeu dar moito de si. Pero espértanos e colócanos no presente, fainos ver que a viaxe no tempo polo de agora aínda é un soño da ciencia —todo se andará!—, que os retrocesos históricos nunca nos levan a momentos xa vividos senón á farsa do que outrora foi drama ou mesmo traxedia. A representación repítese. É o mesmo festival sempre. Dese lado, a absorción da capacidade política do pobo, o seu diferimento mediante expropiación; do lado de acó, nós, espectadores sempre. Simpatizamos máis con uns ca con outros, madia leva; o xogo así o esixe. Mais as nosas vidas pouco cambian porque, como moito, todo o que se xoga no envite son palabras relacionadas coa Seguridade Social; nunca está en perigo a Propiedade. No deserto do real, as vidas seguen os seus cursos, profilacticamente sometidas á representación, escindidas, aínda que aparentemente protagonistas do espectáculo. A dereita nunca defrauda os seus votantes; a esquerda está condenada a defraudalos sistematicamente mentres a representación política acugule as súas aspiracións. Refén da súa propia contradición.

A sensación de retorno temporal que atacou esta pequena nación durante mes e pico tal vez non se resolve coa investidura do novo Presidente de Galicia. Ao outro día, continúa o sometemento vital ao traballo asalariado. Exactamente igual que cando os protagonistas foron Touriño e Quintana. Nada mudou nestes anos con todo e seren os asalariados e as asalariadas (moitas delas sen salario) quen se mobilizaran para lle pegar á historia un pequeno empurrón. Ao parecer, a historia estaba adormecida; catro anos despois, o traballo asalariado segue fóra das marxes da representación.

No escenario da derrota, os vencidos buscan a maneira de retornar ao estrado. Se esa necesidade responde a unha pulsión transformadora, estariamos vivindo o paso atrás que inevitablemente acompaña os dous pasos adiante de todo cambio real. Demasiada inxenuidade, talvez. Sigamos con ela. Se o obxectivo é mudar as cousas para que mude todo, e máis que calquera outra cousa a vida da vil multitude, o esforzo non pode esgotarse nun cambio de líder ou nunha mellor ocupación dos espazos que a representación lle ofrece a ese actor de reparto con nula capacidade para improvisar. Hexemonía e unidade serán as palabras de orde. E a hexemonía só se conquista mediante a disolución na carne sen órganos da maioría social, chámese proletariado contemporáneo, multitude ou clases populares, tanto ten. Dándolle corpo, forma e vida orgánica a esa carne doente.

Esa é unha opción. A outra é lembrar con morriña que o logro máis visible do finado goberno bipartito foi mudarnos o horizonte, acoutárnolo con xigantescos muíños de vento. Privatizárnolo? Talvez.

]]>