PSOE – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Chantaxes orixinarias http://antondobao.blogaliza.org/2009/08/31/chantaxes-orixinarias/ Mon, 31 Aug 2009 10:00:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=503 A lexitimidade do capitalismo estéase en varias chantaxes orixinarias. Talvez por iso sempre está suxeita a impugnación e é tan evanescente que se disipa no aire en canto nota unha turbulencia. Coa acumulación primitiva, a chantaxe inicial, nace o monstro. Os seus mecanismos aínda latexan; así ocorre en Galicia e noutros territorios en que os efectos do desenvolvemento desigual mancan máis. O capitalismo nace desposuíndo de toda propiedade os suxeitos humanos que se verán obrigados a vender a prezo de saldo a súa forza de traballo para poder sobrevivir. O único que lles queda.

Outra chantaxe orixinaria, se cadra non tan patente, proxéctase coma un halo relixioso sobre o asunto económico, esa materia que nos afecta e sobre a que carecemos de potestade. Esta chantaxe, moi ligada a aquela masiva forza gravitatoria da subalternidade, esíxenos a fe inmutable nun concepto tan simple como eficaz: para que a economía progrese (non importa o que iso realmente signifique), é imprescindible que os donos dos medios de produción acumulen riqueza sen taxa. Ou sexa, que incrementen progresivamente o seu beneficio. Que fagamos o necesario para que non opere a caída tendencial da taxa de ganancia. Só así poderemos aspirar a un progreso e benestar aparentes, é dicir, a ser consumidores Outramente, o mundo esborrallaría en anacos. O reino da entropía social. Os nacidos para traballar terán que se sacrificar polo ben común, que, como sabemos de hai tempo, é a acumulación de beneficios. Serán recompensados co Reino dos Ceos, no que admirarán o acougado repouso contemplativo dos ricos á Dereita de deus Padre. Sempre á dereita.

Na incubadora da súa lexitimidade institucional e ideolóxica, o capitalismo disfraza as súas chantaxes cos avíos dunha natural orde das cousas; a súa lexitimación é relixiosa. O sacerdocio liberal exérceno os medios de produción simbólica ao carón dos políticos profesionais, da dereita e da mal chamada esquerda. Os integristas, coma un tal Ramón Tamames ou os seus ridículos e pintorescos discípulos galegos, ofrecen as súas pregarias máis estridentes ao Deus omnipotente para que abra portelos e portóns e disolva calquera linde que poña atranco á gloriosa explotación permanente e sen pexa, ese estado místico de perfección polo que ouvean día tras día desde a súa caverna. Contra o paro, salmodian, a mellor receita é o despedimento libre e gratuíto e a abolición de dereitos e conquistas: a protección requírea o empresario. Capitalismo como Deus manda, beneficio para o empresario e traballos para os de abaixo.

Para paliar os efectos da crise, os gobernos, ora liberais ora socialdemócratas, focalizan necesidades e expectativas dos donos do diñeiro. Entréganlle a riqueza pública á banca, que enfeita os seus balances e se nega ás necesidades da xente e ás economías produtivas para impoñer o seu modelo universal especulativo, incluído o investimento en masivas doses opiáceas coma a coñecida operación Cristiano Ronaldo, que tanto contento orgulloso transporta ás casas dos pobres. Tamén os produtores de automóbiles reciben cartos detraídos dos salarios, cos que tamén se axuda a manter e acrecentar os beneficios das grandes empresas e a precariedade laboral. Alixéirase a presión fiscal aos podentes pero elévase a que recae con máis dureza nos que menos teñen: impostos indirectos e IVE, que por algunha estraña lei da física tende a quedar atoado nos angostos circuítos do capital. A fraude fiscal, unha práctica consubstancial ao mundo dos filántropos emprendedores, resólvea o Estado incrementando os impostos indirectos.

Visto que España é un estado moderno que procura sempre estar á altura das circunstancias, o seu goberno, aparentemente progresista, formalmente interesado no benestar da maioría social, cumpre ao pé da letra os seus compromisos co poder. A socialdemocracia saborea coma ninguén a dozura acaramelada dos salóns institucionais e comprende que a súa principal función na vida política consiste en aparentar verbalmente a defensa dos intereses das maiorías sociais traballadoras ao tempo que executa políticas económicas reaccionarias que benefician a acumulación de riqueza da clase empresarial. O simulacro progresista consiste en aparentar o que nunca se fará. Tal que a defensa dos intereses dos traballadores, da sanidade pública ou da laicidade do Estado, por exemplo. Entre os meneos verbais e as medidas reais adoptadas polos gobernos socialdemócratas florece unha ecuación de capitalismo impúdico. Cando o ministro José Blanco bota a voar o globo sonda dunha suba de impostos ás rendas máis altas, cumpre a primeira fase de acción de goberno socialdemócrata clásica, que consiste en adormecer verbalmente os sectores sociais dos que se extrae o combustible electoral. Ä hora de lexislar, xa o farán, coma sempre, a favor da minoría social que detén o poder real. Por se acaso, as reaccións á prospección gobernamental dun posible incremento impositivo sobre as rendas máis altas non demoraron: desde o PP ao Xornal de Galicia, pasando por CiU, a preocupación é notoria: ningún poderoso está disposto a ceder un céntimo ao ben común. Soamente aceptar a posibilidade dunha política impositiva de esquerda real espiría a chantaxe orixinaria e con ela a lexitimidade mesma do sistema. O PSOE coñece ben a súa responsabilidade: nada de que paguen máis os que máis teñen. O seguinte paso virá co incremento das taxas indirectas e do IVE envolto na alegría de que os impostos non soben, esa chave de bóveda para a reactivación da economía, seica. O capitalismo é mestre en paradoxos.

Toda medida económica ten que pasar por reverter a caída de ganancia dos que acumulan riqueza sen pausa para que asalariados e asalariadas poidan seguir vendendo barata a súa forza de traballo, é dicir, a súa vida, e non teñan necesidade de descender aos abismos do paro, ou sexa, da exclusión e da perda da privilexiada condición de consumidores.

É o natural. Como din os sabios, sempre foi e sempre será. Ou sexa, uns vão bem e outros mal.

]]>
Dura lex, sed lex http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/01/dura-lex-sed-lex/ Mon, 01 Jun 2009 00:00:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=324 Que Monseñor como se chame (Cañizares, Rouco, Barrio ou o propio Papa de Roma) opine que un aborto é peor que mil abusos a menores non debe sorprendernos. A Igrexa Católica clasifica moralmente cada conduta do ser humano, en soidade e en sociedade. No amplísimo catálogo de pecados incurables hai ben onde elixir para condenarse ao lume eterno nas caldeiras do inferno. Seguir ou non as súas prescricións e proscricións, cumprir ou non co que homes tan extraordinarios mandan e prohiben en materia de actos e pensamentos, de concepcións da vida, da materia, da historia e do propio universo é problema só dos que militan no Partido da Fe. A pesar de que é infinitamente máis difícil apostatar que mercar unha casa, ninguén está obrigado a esa militancia. Outra cousa é que nos fagan apandar coas súas manifestacións e nos obriguen a soster os seus vicios cunha parte dos nosos salarios.

A Igrexa Católica é o que é e o que foi. Non é nada novo esa teima en concibir os seus principios morais como unha necesidade social que debe impoñerse ao conxunto da cidadanía, independentemente das crenzas, da relixiosidade ou do ateísmo de cadaquén. No Estado español, segue a considerarse a garante do ben, da moral, dos bos costumes, de todo aquilo que fai de España esa reserva espiritual de Occidente e do mundo enteiro. No cerebro colectivo eclesiástico, o nacional-catolicismo nunca foi derrogado. Razón non lles falta: os representantes públicos seguen a axeonllarse ante os símbolos católicos, acoden ás procesións, presídenas e fan ofrendas ridículas. E a relixión fai parte dos plans de estudo. Se queremos saber de onde procede esa moda sarcástica da liberdade de elección, miremos para aí. Cando a lexislación non responde formalmente ás necesidades impositivas da Igrexa, velaí está a liberdade individual para reverter toda claridade democrática e laica. Os procesos que se seguen contra a lingua galega no ensino e na administración teñen idéntica orixe relixiosa. Alá, no fondo, o exemplo de Belarmino con Giordano Bruno e despois con Galileo. E tantos outros.

Probablemente a Igrexa Católica é unha das peores cousas que lle ocorreron á humanidade. Son dous mil anos de historia tétricos. E non polas súas crenzas, nin polos seus ritos, nin pola súa fe, sempre respectable e digna de que os seus practicantes gocen de todos os dereitos, senón pola súa obsesión totalitaria, a miúdo complementada cunha participación no poder e, por tanto, no dominio, no control e na brutal represión. Desde Constantino ata os nosos días, o norte da institución é abranguer co seu manto todos os espazos sociais, todos os ámbitos públicos e privados. A anulación do ser humano en nome dunha outra vida verdadeira, noutro lugar e a outra hora. Aquí, o sufrimento. Sobre todo para os pobres e os derrotados. A dor que purifica.

Que monseñor como se chame considere que o aborto é unha aberración é coherente co seu pensamento mítico. Se Deus é quen nos fai humanos no momento mesmo da concepción, derramar o proceso de xestación, interrompelo, é atacar a súa obra. E iso merece fogueira, aínda que as de hoxe sexan só (de momento) simbólicas. Non deberan o Goberno de España e o PSOE escandalizarse de máis porque un alto dirixente da Igrexa Católica lles reste profundidade aos propios crimes e eleve ao paroxismo a criminalidade de actos que non lle gustan. Farían mellor se miran a outro lado e se dedican a construír un estado laico, non sometido aos principios da Igrexa Católica, ás súas chantaxes nin aos seus intereses económicos e de dominio das subxectividades. Aí debe morrer o conto. Aínda que igual é posible aplicarlles a Lei de Partidos por non condenaren con contundencia o terror contra as vítimas máis inocentes —os menores encomendados ao coidado dos que abusan deles. Coñecerédelos polas súas obras, dis que dixo Xesús, o mesmo que expulsou, seica, os mercadores do templo.

Por contra, non son anecdóticas as manifestacións do candidato número un do Partido Popular ás Eleccións ao Parlamento Europeo. É totalmente respectable a súa fe, como o son os seus principios relixiosos e morais. El, coma calquera, ten dereito a seguir cegamente a doutrina da igrexa neste e noutros asuntos, a pensar o que queira verbo do aborto, do abuso de menores, da masturbación, da explotación, da pobreza, da fame, da miseria, da ignorancia orgullosa, da enfermidade, da transmisión da SIDA ou mesmo do dereito dunha rapariga de 16 anos a proseguir co seu embarazo aínda que seus pais queiran obrigala a abortar. Ou ao revés. Pero é chocante que quen foi Ministro do Interior e vai ser representante do pobo español no Parlamento Europeo aboie por enriba da lexislación vixente e criminalice un acto perfectamente legal ao tempo que suaviza a gravidade dun delito criminal abominable. Iso só ten un nome: fundamentalismo. Non só o hai no Islam. Porque cando se trata dun cargo público, aquí non contan os seus principios morais, as súas crenzas, os seus mitos e supersticións nin os seu gustos senón a lei. Dura lex, sed lex. Non era así?

A este paso, non haberá maneira de crer que a defensa do Estado de Dereito é o horizonte que guía sempre o comportamento público destes demócratas que tan cómoda e tranquilamente vivían con Franco.

]]>
Un ser superior para tempos de crise http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/13/un-ser-superior-para-tempos-de-crise/ Sun, 12 Apr 2009 23:51:13 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=99 Coma Felipe González, que marchaba sen deixarse ir, Florentino Pérez escapou un día da presidencia do Real Madrid e deixou moitos orfos ao redor dos palcos do Santiago Bernabeu. O fútbol é demasiado complexo e impredicible, non ten a lóxica do tráfico de influencias nin dos negocios nin da obra pública; sempre hai algún burato polo que escorre un soño. Nada lles escapa ás leis do azar nin ao feito de que nun xogo de once en equipo non é posible triunfar con individuos con máis talento nos pés que na cabeza e desconectados do colectivo. Ao cabo, o fútbol reproduce procesos sociais. Talvez por iso ofrece a súa dimensión identitaria e non para case nunca de cativarnos. Se cadra por iso é tamén campo de ensaios e de observación.

Felipe González marchou brevemente para regresar por aclamación co cadáver de Marx debaixo do brazo. O PSOE non precisaba matar a Marx para executar as feroces políticas que caracterizaron o Felipismo, mais era preciso o simulacro, a representación. Felipe esixíao: ou todo ou quedades orfos de min. Algo parecido tivo que pensar Florentino Pérez cando decidiu un día triste anunciar atribulado que abandonaba o Real Madrid: marcho, pero sigo a observalo todo e regresarei aclamado porque son a antítese do caos.

E velaí que vén a parousía. Desde hai algo de tempo, a información deportiva e a xeral, veña de Madrid ou da Coruña, esténdenos na mesa o catálogo de artigos que o Ser Superior ofrece a prezo de incalculable orgullo e traerá na súa segunda chegada ao trono branco da sociedade que mellor representa a idea dunha España grande. Tal mercado non admite miudallas. Ninguén ousará violentar o sentido común lembrando, por exemplo, que durante o período en que foi Presidente do Real Madrid Florentino Pérez multiplicou o seu patrimonio persoal por 11. Que para enxugar unha débeda escandalosa do club da españolía se recualificasen terreos e se procedese con fachenda ao exercicio do denominado pelotazo, non só non constitúe demérito senón o sinal definitivo da capacidade de xestión de Florentino. O palco do Santiago Bernabeu foi durante o seu reinado un degorado local de importantes negocios. Ou sexa, o noso personaxe sabe moi ben o que é crear riqueza. Diso da fe a unanimidade de políticos, xornalistas, empresarios, banqueiros, construtores e sindicalistas, todos eles egrexios ocupantes do famoso palco. Nese período, ACS, a empresa que preside Florentino Pérez, tamén quintuplicou os seus activos. Polo menos.

Ou sexa, Florentino é un choiazo. Sábeo mesmo aquel ao que se lle ocorreu asar a manteiga. Desde PRISA ata as empresas de Pedro J. Ramírez (con El Mundo e Marca á cabeza) pasando por algún columnista de Público para quen o señor Pérez é un exemplo de actuación ética e de xestión e resultados brillantes. Todos apuntan na mesma dirección. Para a España que o Real Madrid representa, importa Florentino Pérez, o home elixido, o infalible, o que sabe manexar as institucións en crise, o que disolve o caos, o que regala felicidade.

O mundo vive tempos de crise. Seica o capitalismo está en proceso de ser refundado, e ben, e así virán novas maneiras de dirixir os destinos colectivos da humanidade. Italia adiantouse xa ao seu tempo por tres veces, e Berlusconi recuncou e recuncou para maior felicidade (e sentido do humor) de italianos e italianas. Hai tempo que o empresario decidiu coidar dos seus negocios coas súas mans e non con gobernantes interpostos. A que espera España, logo, para coroar a Florentino Pérez? O interés general ben o merece. Alguén con tanta sabedoría para os negocios, con ese extraordinario don de regalar felicidade dominical aos pobres e riqueza e poder aos ricos é o retrato exacto do gobernante ideal, o filósofo platónico contemporáneo. Un ser superior para tempos de crise. O político que esta época merece.

]]>