Merkel – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Azul Europa http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/11/azul-europa/ Wed, 10 Jun 2009 22:05:02 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=419 Cando a Núñez Feijoo lle deu por dicir que votar polo BNG era votar a ERC estaba a manexar unha imaxe-estímulo. As campañas electorais non serven para facer chegar propostas, senón para probar na masa informe de votantes-consumidores a eficacia de estímulos diversos. Moi útil experimento para o mercado. A alusión a a unha formación legal e lexítima como ERC por parte do Presidente da Xunta de Galicia responde á técnica de aplicar o estímulo da irracionalidade para conseguir reaccións funcionais aos propios intereses. É a lóxica publicitaria. Moi democrática, como intuímos, pois potencia a liberdade de elección esa que tanto lles gusta. Todos somos autómatas.

O BNG respondeu asumindo o complexo de can. Mente Feijóo, bradou o Portavoz Nacional, votar BNG non é votar ERC. Pero Feijóo non mentía: votar a lista na que estaban os candidatos do BNG implicaba votar candidatos de ERC, e tamén de Aralar, de Eusko Alkartasuna e doutras forzas. Quen votou esa candidatura conseguiu colocar en Europa un deputado de ERC, non a Ana Miranda, aínda que os acordos lle permitan estar en Estrasburgo arredor de ano e medio. Ninguén sabe como se lles vai explicar aos votantes galegos desa candidatura, que introduciron na urna unha papeleta co anagrama do BNG e só cos candidatos do BNG.

Obviamente, o problema non é que o BNG concorra en coalición con outros partidos nacionalistas de centro esquerda. Ao contrario; é o normal, dadas as afinidades ideolóxicas (menos na cuestión nacional, curiosamente: ERC, Aralar e Eusko Alkartasuna son independentistas; o BNG, non). O grave é asumir o discurso do inimigo, aceptalo e contribuír a espallalo na práctica. Dada a mala prensa dos independentistas de ERC, o BNG prefire esquivar a realidade ante os propios electores. Xoga na representación que o réxime lle ofrece, acéptaa e reprodúcea. O desexo de ocultar a súa coalición é a reacción ao pánico que sente a formación nacionalista ante a potencia da doxa do réxime e do sistema. Ocultar antes que explicar. Un dique de contención da conciencia, única forza liberadora. Quen sabe se ese pánico e a práctica que xera ten algo que ver coa hemorraxia electoral.

Dos 40.000 votos que renunciaron ao BNG, parece que ningún quixo buscar acomodo en Iniciativa Internacionalista, que consegue en Galicia apenas os 3.000 votos que habitualmente recaen no peto da FPG. Un clásico. É certo que a ilusionante candidatura tivo un parto accidentado, sufriu criminalización primeiro e despois tragou silencio, mais iso non pode ser explicación suficiente para tal inmobilidade nunhas eleccións nas que tanta xente deixa de votar polo BNG. Xa ocorreu coa FPG nas autonómicas, a pesar dun candidato extraordinario e dunha campaña humilde pero moi ben armada e cun discurso forte.

Non será doado dar con todas as razóns desta acumulación de derrotas, pero a esquerda está na obriga de realizar o esforzo. Sería talvez necesario que se abrise algún proceso de reorganización da esquerda nacionalista, pero iso requiriría tanto unha reflexión sen prexuízos como un desprendemento xeneroso que, sinceramente, non se albisca próximo. Sempre é máis cómodo abeirarse á calor do lume da lareira. Fóra vai frío.

E é certo. Toda Europa sofre unha vaga de frío azul na que só conserva a temperatura corporal a dereita liberal. A esquerda ten síntomas de conxelación. Esa esquerda nominal, entregada desde hai décadas á relixión do Capital, que recibe o pagamento adecuado ás súas políticas de dereita ou aos seus pactos con Merkel para lle pexar os pés á esquerda de Lafontaine. E tamén a esquerda real, que segue escachizada, presa nuns casos de desorientación e noutros de incapacidade de reorganizar as forzas despois das batallas perdidas. Con razóns pero sen forzas.

É verdade que os índices de participación son tan ridículos que deslexitiman as futuras decisións dese Parlamento sen capacidade lexislativa. Esta Europa ármase tan distante dos pobos que a compoñen que representa a expropiación da capacidade política e dos dereitos de participación da multitude. A cidadanía excluída, por Francisco Sampedro. Mais a impugnación radical desta Europa das multinacionais e do mercado non deben cegarnos nin evitar que recoñezamos que en tempo de crise, cando as siglas ERE dominan as primeiras páxinas de todos os xornais, cando a banca non para de acumular beneficios, cando o recorte de dereitos laborais conquistados é obxectivo político de primeira necesidade, cando se carga o peso da crise nos lombos máis febles, a maioría social non está organizada, carece de capacidade de resposta e déixase fascinar polos discursos da dereita liberal e da extrema dereita. Porque entre o medio millón de votantes do PP en Galicia hai obreiros, labregos e mariñeiros pobres. E así, nación a nación, en toda Europa. Hai nestas condicións eido estercado para que prenda o fascismo? Probablemente non co rostro do fascismo do século XX, pero si con novos modos. Non é tan difícil cheiralo.

Nesta altura histórica, o proletariado contemporáneo, a multitude, non posúe organización. Nin política nin sindical, por moito que haxa partidos e sindicatos que cumpren máis que dignamente coas súas responsabilidades. Iso quere dicir que a esquerda ten a necesidade inmediata de reconstituírse. O ideal sería partir de cero e empezar a nacer no seo dos diferentes sectores de asalariados e asalariadas. Pero teño a sensación de que ninguén está disposto a renunciar á propia miseria.

]]>
Defeat The Fund! http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/06/defeat-the-fund/ Mon, 06 Apr 2009 14:51:56 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=14

Vén a crise, coma unha vaga devoradora, din desde hai meses, e os asalariados e asalariadas van moderando os seus hábitos de consumo e deixando folgos na febleza dos seus sempre febles salarios. Tiña que vir, a crise; estaba de ser. Non é que os pisos e as vivendas sexan máis accesibles nin nada diso. É máis simple; hai quen recolle a alfombra, envolve con ela o ouro acumulado e vaise gorecer na casiña dos ataques epilépticos do sistema financeiro, as bolsas, o prezo dos cartos, os créditos e o valor dixital que está a plastificar a vella abstracción monetaria. E como seica todo anda perigoso, as grandes (e non tan grandes) multinacionais (e nacionais) acampan ó sol e saborean diñeiro do que se extrae ás rendas do traballo para evitar deslocalizacións, peches, despedimentos, regulacións, conxelacións salariais. Pero non era así xa en tempos en que a crise era unha hiperbólica utopía? E iso que nunca creron no intervencionismo nin na boa saúde do Estado. Os de letras non entendemos nada de economía.

Porque a economía ten as súas regras e dinámicas á marxe do entendemento e das necesidades. Fóra das inconveniencias da política posible, os Bancos Centrais regulan as nosas vidas sen que poidamos, sequera por interposición, intervir nas súas decisións. E pese á súa infalibilidade e á grandeza sideral do mercado, hai crise. Ben o saben os recrutas do anovado exército de reserva. Crise talvez de distanciamento entre os asalariados, e elas, tan asalariadas e tantas sen contrato nin salario, e a liga vital dos seus traballos. E como nada se ama tanto coma aquilo que se perde, coa crise habemos de ir aprendendo que o traballo asalariado é o máximo ben ó que se pode aspirar. Función didáctica e instrumento de dominio e control. Quen viva na hipoteca terá como única meta en tempos de crise non escapar da hipoteca. Hai maior felicidade?

E van e xúntanse en Londres os interpostos dos amos do mundo para salvaren o capitalismo retellándolle algún buraco. E quedan nos salóns balorentos da banca, das entidades financeiras, das oficinas das multinacionais, dos almacéns da miseria, das factorías de explotación, e protéxense con policía e armas dos berros pacíficos dos manifestantes e das súas xoldas lúdicas. E debaten e deciden, cren, Obama e Lula, Zapatero, Sarkozy, Merkel e Berlusconi e outros, e remexen as pezas do dominó e proban a saír con outra ficha. Aínda que as contas teñan que acabar cadrando coma sempre. E entón os medios aplauden a unidade e as decisións progresistas e fálannos unánimes na felicidade de acordos históricos, todo queda refundado e ben fundado, a crise aínda durará pero con tal unidade os problemas minguan. Compromiso é a palabra de orde. Canto desinterese!

Os de letras non entendemos de economía. Por iso será que seguimos buscándolle a agulla de marear ós grandes acordos do G20, ou sexa, dos representantes dos que gobernan o Imperio. Tranquilízanos saber que intentarán dar cos paraísos fiscais. E abraiamos coa decisión de triplicar, co diñeiro expropiado ó traballo asalariado, os fondos do Fondo Monetario Internacional, esa organización democrática que tan ben domina a arte da usura contra os pobres. Como non se nos tería ocorrido!

E así se refunda brillantemente o capitalismo. Con máis capitalismo. E todos, conservadores e socialistas, liberais e socialdemócratas, felices de sorriso progresista e foto con Obama.

E nós para que votaremos?

Benvid@s a esta pequena República da Multitude. É vosa.

]]>