Marx – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Que todo o sólido quede esvaecido http://antondobao.blogaliza.org/2010/09/13/que-todo-o-solido-quede-esvaecido/ Mon, 13 Sep 2010 11:50:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=719 Pero hai a inevitable sensación de que todo se repite. Todo ancorado ao fondo dun tempo que non corre. Dis que a historia camiña; ás veces vénlle ben unha aceleración, que os procesos se revolucionen para que os cambios sexan reais. Mais a frecha non apunta sempre ao mesmo horizonte. Sempre podemos choutar ao pasado. A anacos non vividos do pasado.

A orde nunha sociedade de clases, de propietarios e posuídos, é un valor firme. Orde e progreso era a sentenza preferida do positivismo, tan simple. Concordan os homes de negocios igual que concordou o fascismo. Non perden ocasión para nos dicir que na orde en por si está incluído xa o progreso.

O 11 de setembro fixo nove anos do ataque ás torres e ao Pentágono. Hai algúns anos máis, tamén 11 de setembro, as poutas indisimuladas do capital esgazaron as arterias da experiencia popular chilena, do Presidente Salvador Allende, de todos os seus marabillosos cómplices. En Chile, o fascismo descarnado. Nos Estados Unidos, a coartada para unha reviravolta radical. Despois da salvaxada, un novo fascismo de dobre rostro. Policial e militarizado para o mundo inferior; perverso e de aparencia sutil para o mundo avanzado. Os rostros de Bush, Aznar, Blair e Durão Barroso. Aqueles rostros…

Paolo Virno coida que a Multitude como suxeito histórico, ou sexa, o proletariado moderno, é ambivalente porque no seu proceso político aniña o xerme da liberación, da revolución, da República, pero tamén o do fascismo. A reestruturación catártica do capitalismo en crise exalta na multitude a tendencia ao barullo caótico ao se ver nun espello deformante e crer que a representación é exacta. A destrución de dereitos, aplaudida e alentada polos filósofos de cuarto de hora con cátedra en emisoras de radio, é a manifestación moderada da catarse triunfal. A violencia horizontal é aí outra volta prioritaria. É silenciosa. Ou sexa, non existe para os libros de actas da sociedade do espectáculo aínda que incuba a serpe. As iniciativas racistas de Sarkozy non son contestadas con contundencia. Berlusconi impera. A alternativa a Zapatero é Rajoy. A esquerda segue extasiada ollando para os botes de maquillaxe.

Marx e Engels concibiron o traballo asalariado como un moderno modo de escravitude pactada á forza. Calquera sociedade futura xusta e libre ten que pasar pola súa abolición . A esquerda, por algunha estraña razón máxica, leva décadas sacralizando a escravitude pactada. Toda Folga Xeral impugna o traballo asalariado. E a do 29 de setembro?

Dispersión, incremento -legal ou non- das xornadas laborais, redución salarial, flexibilidade, competitividade, expropiación vital completa, un prezo de mercado para a nosa forza de traballo, dedicación exclusiva, todo sacrificio é pouco para que todos poidamos gozar do maior e máis prezado de todos os bens: un traballo asalariado. A Folga do día 29 non debería impugnar a reforma laboral, senón o comercio da nosa forza de traballo.

O instinto de supervivencia é animal. O capital terá longa vida se deshumaniza, se perfecciona este circo mortal en que a derrota persegue os menos aptos para a supervivencia. A selección natural, chave do coñecemento de nós mesmos e da nosa liberación como humanos, é substituída criminalmente pola selección social. A exclusión permanente como norma. O fascismo como referencia. A solidificación pétrea dunha construción ideolóxica funcional ao interese da propiedade: arriba, o Capital ordena o mundo e as vidas. Abaixo, a multitude agoniza no circo da supervivencia e obedece.

Esa orde ha de ser crebada se o ser humano quere vivir con dignidade. Os discursos teñen que ser combatidos e violentados. Non é certo que para sobrevivirmos sexa necesario que uns poucos se enriquezan infinitamente coa nosa suor, a nosa intelixencia, a nosa habilidade física e a nosa capacidade comunicativa. Non é imposible unha organización social sen sometemento aos caprichos divinos do mercado. Ser esquerda é combater esta falsidade, non axudar á súa constitución en verdade irrebatible. Non se pode organizar o mundo do traballo asalariado sen impugnar o discurso dominante con todas as consecuencias, sen crebar as teas de vidro opacas que nos clausuran as ventás.

O proletariado está desorganizado, fragmentado, satelizado, sen capacidade para recoñecerse nin para profundar na conciencia das súas necesidades. Sen partidos nin sindicatos nin organizacións masivas sometidas á súa vontade colectiva de liberación e de abolición do traballo asalariado é un ermo entregado á maior ofensiva desestruturadora do Capital. O novo fascismo reestrutura, troca dereitos republicanos por falsa sensación de seguridade, reordena o mundo do traballo, atolda o zume da intelixencia e da creatividade e da arte ata a asfixia, reorganiza salarios, beneficios e plusvalías, tortura a semántica, expropia vidas. A Folga Xeral debería impugnar todos os seus principios e as razóns das súas necesidades opresivas. E as súas formas ás veces cínicas e ás veces hipócritas. Non pode ser apenas a protesta contra unha simple reforma que só modifica anteriores reformas pactadas entre os sindicatos maioritarios, os empresarios e o Goberno de España.

O 11 de setembro, por distintas razóns, é unha data de derrotas. Pero o deste ano viu como as Redes Escarlata lle entregaban o VII Premio Vidal Bolaño a Iván Prado e aos seus Pallasos en Rebeldía. Beizón a eles e á memoria de Roberto.

]]>
Encontrar outra vez a esquerda http://antondobao.blogaliza.org/2010/06/10/669/ Thu, 10 Jun 2010 10:35:59 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=669 A crise económica é unha película de estrutura clásica: presentación, nó e desenlace. E está xa todo visto. Como toda película comercial, esíxenos submisión e pasividade. Paguemos o billete e observemos. A poder ser en silencio. O espectador mira. Máis nada. Cando a imaxe nos invade, nós xa non somos nós senón eu desconectados. A insensibilidade é analxésica.

Contan algúns vellos con memoria, esa facultade que o Capital considera superflua, que hai anos se sentían máis protexidos. Quizais porque existía outro modelo de sociedade que funcionaba como referencia alternativa. Talvez porque a fábrica xuntaba baixo os seus teitos de fume tóxico as masas proletarias, que ademais compartían habitación nos mesmos barrios, bebían nos mesmos bares, vían fútbol nos mesmos estadios e botaban os cigarros nas mesmas prazas. Aqueles proletarios dirixían as súas organizacións sindicais; o movemento obreiro traía continuidade desde a Primeira Internacional. A iniciativa histórica pertencíalles. Unha clase en si e para si, dixera o vello Marx. O conflito entre clases era ofensivo. Cada paso, un avance. Cada folga, unha conquista. Cada reforma, un triunfo. Calquera xustificación da que se apropiase o reformismo xurdía das loitas obreiras. Conquista tras conquista.

Talvez a quen máis dano lle fixo a caída material e simbólica do muro foi á socialdemocracia. A implosión do Socialismo Real, con todas as súas imperfeccións, perversións e desviacións, disipou a coartada do reformismo coma se fose unha burbulla de xabón. A mediación entre as aspiracións radicais do proletariado e as necesidades de supervivencia do Capital deixa de ter sentido no momento en que se executa o proxecto de desestruturación proletaria. Ao morrer a referencia dun modelo social alternativo desaparece parte do impulso do movemento obreiro. O Capital xa non necesita intermediarios que amortezan os efectos das loitas obreiras, porque a utopía é declarada inútil, imposible. Á socialdemocracia só lle queda unha regaña pola que observar a luz mesta e sombría dun novo día: o liberalismo como acto de fe, desde a privatización masiva á exclusión da economía dos programas de acción política. A socialdemocracia é forza de choque das contrarreformas liberais. A contrarrevolución en marcha. Empezou coa derrota de maio de 1968.

A crise é unha manifestación da podremia sistémica. O Capital leva décadas en reformas. Establece condicións novas no antagonismo social. Ao reorganizar os modelos de produción, altera a vida completa do proletariado, mesmo a súa composición de clase. O Capital rompe a fábrica, esparexe os barrios proletarios, ataca a identidade de clase. O sistema crea a ilusión de que o proletariado desaparece ou queda reducido á mínima expresión, identificado en exclusiva coa vella clase obreira industrial. Agora todos gobernan para unha fantasmal clase media. A lóxica da fragmentación impón a súa norma de ferro. A esquerda naufraga entre a deslocalización ideolóxica e política dun reformismo inútil e a incapacidade de captar as engurras da nova realidade. Se o proletariado contemporáneo non se recoñece na súa totalidade, se non posúe instrumentos eficaces, organizacións que expresen os seus desexos e proxectos colectivos, mecanismos de defensa e de conquista, o Capital amósase en toda a súa voracidade insaciable. A súa ansia de reestruturación é interminable.

Saír da crise equivale a mandarlle un golpe brutal ao proletariado contemporáneo. Disolvelo na lóxica da fragmentación e da negación. A mellor noticia para o Capital é un proletariado que non se recoñece como tal. Neste escenario, soamente cabe comezar outra vez. Recoñecer a propia identidade, acudir á conciencia das necesidades, asumir a recomposición de clase, que a engorda e lle dá máis corpo e maior intelixencia. O proletariado contemporáneo, que vai máis aló da clase obreira industrial, precisa reorganizarse en unidade, superar calquera división, combater a lóxica da fragmentación e impugnar a representación e a institucionalización como fin exclusivo de toda actividade política. A esquerda é transformadora ou non é. É instrumento do proletariado, das multitudes, ou apéndice institucional do Estado. Para non retrocedermos décadas de golpe, as clases subalternas terán que reorganizarse como clase capaz de alumar instrumentos políticos e sindicais que respondan ás necesidades e lle planten batalla ao Capital. Para resistir os seus embates, si, pero sobre todo para atacar o seu edificio impoñente pero podrecido. O campo de antagonismo é cada lugar, cada pequena loita sectorial, pero tamén o mundo enteiro. A unidade de todas as sensibilidades transformadoras e o nacemento dunha nova Internacional son condición necesaria.

Nese horizonte, o acto de refundación da esquerda que se escenificou en Compostela é unha esperanzadora noticia. Un principio, nada máis, unha miga de pluralidade e unidade desde a diversidade. Oxalá haxa capacidade de reinvención e boas novas para a organización deste proletariado que ás veces parece tan difuso. O contrario será esvaecerse, perder os contornos, deixarse morrer entre as húmidas paredes das institucións burguesas. A rúa, a fábrica social na que transcorre o tempo de produción, reprodución e consumo, será o escenario privilexiado das novas loitas. Impoñamos nós a axenda das conquistas. Segue o ceo esperando a ser asaltado. Outramente, será o fascismo quen atope a terra estercada.

]]>
A confianza dos mercados http://antondobao.blogaliza.org/2010/05/24/a-confianza-dos-mercados/ Mon, 24 May 2010 11:22:58 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=651 Primeiro, está por ver que o déficit público sexa unha cousa tan perversa para a economía. Ou sexa, para a comodidade material das persoas. A economía ao servizo da xente ou todos somos súbditos da tiranía mercantil e financeira, e que me perdoen os de El País polo anatema. A biblia do sistema non dá lugar a interpretacións. O déficit é unha cousa moi malísima. E xa está. Despois, o que non teña capacidade de consumo que procure a absolución dos seus pecados mediante a adquisición de débeda, sempre privada, sempre o privado, con eses gardiáns das esencias chamados bancos. Ou caixas, sexan de onde sexan. Mira que un consumidor sen capacidade de consumo, ou sexa, sen diñeiro, non é nada. Apenas un cidadán de terceira clase, da clase dos non consumidores. Máis ou menos pura purrela social,

Así que, os especialistas determinan que o déficit é moi malo. Aínda nunca nos dixeron por que, pero tampouco nos interesa. Non en balde, a economía xa foi retirada das perigosas mans da posibilidade política. Salvagardada, que non se mesture con malas tentacións que poderían alterar a tranquilidade dos investidores, uns seres talvez humanos, como sabemos, ao parecer con certa tendencia ao desacougo. O déficit é malo porque atranca se cadra o harmonioso fluír do diñeiro. Se o estado gasta en ensino gratuíto ou en atención médica, eses negocios terán máis dificultades para competir libremente. E así seguido. A festa ten que continuar como sexa, e, xa se sabe, canto máis subsidio menos eficacia. Se nolo dan todo feito a ver se imos tender ao parasitismo. Tomemos como exemplo o empresariado exemplar e sirva a redundancia pero non hai outro léxico posible. É responsabilidade do Estado garantirlle o negocio e non ofrecerlle competencia desleal. Non que non. O Estado bastante ten con financiar a súa dimensión coercitiva, a única necesaria. En fin, e a Igrexa Católica.

Segundo, é evidente que para reducir o déficit e a débeda e o gasto do Estado en cousas tan indecentes como subsidios ou medicina ou ensino ou comunicación ou servizos sociais ou investigación ou pensións ou o que sexa que engole os impostos dos asalariados cómpre apuntar ao corazón do problema. Vale, os outros tamén pagan algo de cando en vez ao botaren gasolina e ao mercaren coches de luxo. A ciencia liberal é indiscutible, e iso quere dicir que non se debe querer discutir. As medidas do goberno de España son paradigmáticas. Nada de cargar con impostos as rendas máis altas, o patrimonio, as herdanzas, a riqueza, o capital, etc. Iso derramaría para sempre o acougo dos investidores, e a súa intranquilidade deixaríanos sen actividade económica porque escaparían coma quen foxe da peste. Apocalíptico. A solución, por tanto, é ofrecerlle plenas garantías ao Capital: competitividade, flexibilidade, xubilación, despedimento, xornada laboral, dereitos laborais, así, en xeral, e o que faga falta. Cando se pacte a inevitable reforma laboral, para alivio dun Banco de España tan exento de control democrático coma o FMI, o Banco Mundial ou o Banco Central Europeo, os sindicatos terán que buscarse nas engurras do esquecemento, a ver se alí lles quedaron enganchadas as asaduras.

Terceiro, está claro que o máis importante é a confianza dos mercados. E como se lles dá confianza aos mercados? Igual que se lles dan lavaduras aos porcos. Nin os mercados nin os marraos entenden de chuchameles. Cómpre seleccionar ben a alimentación. Para iso, a socialdemocracia é destra. Que o diga o xenio filosófico de Giddens e a praxe de Blair. Meritocracia exenta de control democrático. Nada máis ca a capacidade dun mellor manexo nas toldadas augas do mercado. E que me perdoe outravolta o agudísimo editorialista de El País. Benvidos á vía morta. En tempos de crise, o gardaagullas pon viseira socialdemócrata, sempre disposto a demostrar adhesión inquebrantable. Quen mellor ca eles para sintetizar as aspiracións dos asalariados e excluídos coas necesidades dos posuidores. A esquerda oral fede. Halitose ideolóxica. Vomita un discurso mal dixerido de compromiso social e fai gargarexos cunha política económica ultraliberal.

Marx deixou dito que para o Capitalismo a mellor forma de goberno era a República Democrática. Errou. O fascismo foi forza de choque moi útil. Agora, a confianza dos mercados é a coartada excelsa dun goberno mundial esquivo ao que non é posible aplicarlle ningún control democrático dentro das institucións vixentes. O Capitalismo sempre se sentiu incómodo coa incerteza das decisións democráticas. A confianza dos mercados é, pois, o obxectivo de calquera goberno que se queira sentir ben considerado, sexa en Madrid, sexa en Brasilia. Á socialdemocracia tócalle na función representar o papel de criado atento que procura sempre asegurar a inestable confianza do amo. Asalariados e asalariadas pagan a orxía dos donos con máis dedicación, menos salario e menos vida. Os sindicatos maioritarios navegan na fascinación do pacto, nun sentido idiota da responsabilidade e na asunción dun novo papel de narcóticos sociais. Outros permanecen atrapados nun universo paralelo no que rexen outras regras. Marx chamaríalles neoidealistas.

Concluíndo, parece obvio que a esperanza real que nos queda é a perda absoluta da nosa confianza nos mercados. A ver se é verdade.

]]>
Comunismo, ou que http://antondobao.blogaliza.org/2009/11/12/comunismo-ou-que/ Thu, 12 Nov 2009 00:55:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=560 Todos corren a celebrar que hai vinte anos caeu un muro. Boa cousa. Á humanidade convenlle que se esborrallen muros, valados, muradellas e murallas. Materiais e simbólicos. Pero algo de estraño ten esta obsesión celebrante, nerviosa, insistente e reiterativa. Os medios de produción simbólica apuntan na dirección da arelada derrota final. A caída do muro de Berlín, contan, é o fracaso absoluto dunha ideoloxía. O comunismo, ese monstro, morreu, e ben morto está. Dino ollando nerviosos aos lados, porque por algúns lugares escuros aínda vaga algún fantasma, ora con forma de toupeira, ora con modos de cobra.

Na reunificación alemá concéntrase simbolicamente a implosión do modelo socialista do leste europeo. Aquel ensaio histórico arrastrou coa súa estrepitosa caída forzas e esperanzas dun movemento obreiro que non deu recuperado alento. Situar hoxe no modelo do chamado socialismo real o horizonte dunha clase obreira que precisa emancipación non faría máis ca a adiar eternamente a satisfacción desa necesidade. Porque o proletariado contemporáneo ten unha fasquía diferente, máis diversa, rica e numerosa, á do proletariado industrial que atravesou todos os chanzos do século XX. Porque a emancipación é liberdade, perda de cadeas, supresión do dominio e do control e mais do sometemento escravizante ao traballo asalariado, fin da explotación, igualdade. Porque a emancipación do proletariado non casa co paroxismo da disciplina, co sometemento ao traballo asalariado, coa ausencia de liberdade e a igualdade como ilusión. Certo é que seriamos demasiado inxustos se non atoparamos o que de positivo tivo a experiencia histórica para a clase obreira do mundo, pero hai demasiados asuntos transcendentais que a experiencia do socialismo real pasou por alto. Nalgunhas páxinas da súa vasta obra, Karl Marx advirte que a superación histórica do capitalismo é inevitable entre outras cousas porque o sistema atranca o imparable desenvolvemento das forzas produtivas. E velaí que os réximes do leste de Europa foron incapaces de liberar ese inevitable desenvolvemento das forzas produtivas. O socialismo real morreu de morte matada, pero tamén de inercia, de enfermidade grave e de suicidio.

Aquel fracaso é coartada para as forzas que gobernan a produción simbólica, capitalistas, madia leva. Anuncian a fin da historia e a inconveniencia dun proxecto comunista capaz de manter vivo, ameazante e necesario o soño dunha sociedade xusta, de cooperación, igualitaria e libre. A coartada é o pano opaco con que o Capital oculta a súa miseria, a súa base de podremia, a explotación, a exclusión, o dominio, o crime mesmo. Cando nos insisten tanto, coa certeza de quen todo o sabe por revelación, na fin da utopía comunista, albiscamos esa face medoña e o tremor de quen venta o perigo. Negan o inimigo para o esconxuraren. Pero a fantasma igual é inmune aos meigallos.

Teñen medo. Esa sensación de ameaza, porque saben que o antagonismo é persistente e irresoluble, convértelles a celebración destes días nunha cerimonia relixiosa de interrogación. Somos máis libres que hai vinte anos?, din os voceiros para que o interlocutor, experto en calquera cousa, asinta e demostre con tres frases ben fiadas a inobxectable verdade da relixión capitalista. Se cadra, aqueles que conquistaron a liberdade de consumir pero non a de ter con que consumir non se senten mellor.

O proxecto comunista é tan vixente coma a necesidade de emancipación das clases subalternas. Actualizado, axeitado á realidade e aos cambios na correlación de forzas, no desenvolvemento das forzas produtivas, nas condicións de vida e na propia composición de clase do proletariado contemporáneo. O comunismo é incompatible con toda obsesión relixiosa; a súa proxección é emancipadora, no colectivo e por tanto tamén no individual, laica, profundamente racional e crítica. A esquerda do século XXI ten o reto de rearmar a marabillosa utopía comunista e despoxala das deturpacións á que foi sometida. Sen medo ás palabras, sen medo aos símbolos, sen medo a aborrecer o que de aborrecible ten a propia historia, sen medo a desprenderse do superfluo, do innecesario e do daniño, sen medo a revisar cada posición e cada paso, cada análise, como esixían constantemente os autores do Manifesto Comunista. Porque o comunismo será iso e moitas máis cousas cargadas de futuro, de esperanza e dunha pulsión liberadora que acompaña ao ser humano desde as súas orixes. Nunca ese monstro demoníaco con que o caracterizan os que o temen. Comunismo liberado de mistificacións e terxiversacións. Unha nova organización humana na que a liberdade, a igualdade e a fraternidade sexan moito máis ca tres palabras ocas. Con todas as consecuencias.

]]>
Deus no Universo http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/21/deus-no-universo/ Mon, 20 Jul 2009 23:18:27 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=478 É curioso que a nosa obsesiva observación do ceo fose dando lugar ao abandono de vellas referencias míticas sobre os espazos do alén destinados a proporcionarnos felicidade ou sufrimento eternos. O ceo perde valor mítico ao tempo que gaña para nós en significado real. Canto máis coñecemos o que nos rodea, menos cremos no que non vemos. Talvez a ciencia e a fe non son incompatibles, pero coincidiremos crentes, agnósticos e ateos en que a ciencia non precisa de Deus para atopar explicacións, non o necesitamos para colmar aos poucos as nosas arelas de coñecemento. Deus non é necesario. Sería inxusto e inaceptable que por mor desta constatación os crentes fosen obrigados a renegar da súa fe e do amor ao seu Deus e a renunciar ás particulares normas das súas seitas, confrarías, relixións ou como mellor se lles queira chamar. A liberdade de credo relixioso é un dereito indiscutible —defendido normalmente por ateos.

A contemplación e o coñecemento do Universo ten a capacidade de abraiarnos. Observarmos algo que ocorreu hai miles ou millóns de anos mergúllanos no regato da ficción científica. A ciencia é cada vez máis unha extraordinaria narración capaz de manter no punto máis elevado a nosa atención como receptores. Nesta altura do coñecemento, é difícil atoparlle un acomodo a Deus. A relixión explicaba cousas que desde hai moito tempo teñen xa explicación racional arredada de construcións míticas. Todo é materia, esa antagonista eterna do espírito, mesmo os soños. As vellas ideas da elevación da espiritualidade fronte á baixeza do material son absurdas e negan o ser humano e o que o arrodea. Para algúns, esta potencia da materia é sinal de degradación; a perda de espiritualidade dirixe á apocalipse, ao final dunha humanidade que renuncia a disolverse no espírito de Deus. Para outros, ese desequilibrio sería imprescindible para o coñecemento e, por tanto, para sermos máis libres e felices nesta existencia sen necesidade de esperar por outra vida cuxa realidade non pode ser probada.

A relixión é o opio do pobo, deixou dito Karl Marx para ilustrar o efecto anestésico da fe nos seres humanos. A relixión dálle xustificación moral á explotación, aos actos dos poderosos, serve para acougar aparentemente o sufrimento dos desposuídos e para xustificar a necesidade da opresión mediante a súa sublimación. Se Deus, que todo o pode, todo o ordena e todo o fai con algunha finalidade conforme a unha intelixencia que a razón humana é incapaz de comprender, determina que un home ou unha muller ha de sufrir privacións, dor, dominio e opresión será porque lle ten reservada unha felicidade imposible de imaxinar xusto para cando termine o seu paso por este val de lágrimas. O pobre, o miserable, terá que aceptar resignadamente os designios da intelixencia divina e vivir con alegría a súa penosa situación á espera do ceo prometido. Rebelarse sería o peor dos pecados. A soberbia de enfrontarse aos designios de Deus ten pena que non dará abranguido a imaxinación humana: o inferno. Para inferno, o que me toca vivir, pensarán algúns, e nese mesmo pensamento está insculpido o pecado. Acaso non aceptou o propio Xesús Cristo con resignación o sufrimento sabendo que proviña da intelixencia infinita do Creador?

Mentres o ser humano teima no coñecemento das leis da materia, do universo, a Igrexa non se move dunha particular interpretación da Lei Natural. Cando Rouco Varela supedita o dereito positivo ao dereito natural exhibe unha concepción totalitaria coherente coa súa fe pero incompatible cunha organización democrática e igualitaria da sociedade humana. É a necesidade de imposición da propia fe e dos valores que dela emanan á totalidade dos individuos humanos, independentemente das crenzas de cada un deles. Desexo extemporáneo, amais de irracional, pois o ser humano leva tanto tempo como a totalidade da súa propia historia nunha batalla irreconciliable contra as determinacións da Lei Natural. E non desexa volver a épocas felizmente superadas.

Ao reclamar a Igrexa primacía do dereito natural sobre o dereito positivo pretende que os seus principios morais sexan hexemónicos na sociedade, a expresión dunha totalidade cuxo exterior non debe existir. Cando Rouco Varela acode á Lei Natural para expresar a necesidade de que o dereito positivo estea supeditado a ela, esixe un código penal con castigo severo para as desviacións que atentan contra ese dereito natural que ha de estar na orixe de todo. Ditado por Deus a través dos seus ministros na terra. Fascismo clerical, chámanlle algúns. O hedonismo anatemizado; o deber do ser humano é sufrir, sufrir sen pausa para purificar os propios pecados e acadar a felicidade nunha vida eterna de contemplación do rostro do Creador. Ora que os principios de sacrificio e gozo non son iguais para todos.

Rouco Varela, e con el a Igrexa Católica, desexa vieiros de santidade, e para eles esixe a pesada carga da lei contra quen se desvíe dos seus preceptos. Castigo e sufrimento na terra, que, coma as fogueiras da Inquisición, purifican as almas pecadoras. Pena civil para quen aborte, sexa crente ou non; castigo para quen practique a homosexualidade, sexa crente ou non; prohibición de separación matrimonial, haxa matrimonio eclesiástico ou non, sexa con malos tratos ou sen eles. E así interminablemente.

O obxectivo da relixión non é procurar cidadáns cada vez máis libres. Libres de pesares, libres de explotación e libres de pobreza. Non. Ao contrario; a súa razón de ser habita no control e o dominio. E ten o castigo como norma suprema. Pero se a felicidade non existe nesta vida, se non é posible nada que a imite ata despois da morte, por que non agardan a que sexa Deus na outra vida quen castigue os pecadores á pena eterna do inferno e teiman en inflixir en nós sufrimento antes da derradeira sentenza? É dicir, por que non nos deixan coas nosas leis e cos nosos desexos de ser o máis felices que poidamos e de gozar canto nos sexa posible. E eles, mentres, que se dediquen ao suplicio como vía purificadora para alcanzar a virtude.

]]>
Non compraremos http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/07/non-compraremos/ Sun, 07 Jun 2009 18:41:19 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=339 Eu téñoo claro. Non comprarei marca Caramelo. Esa será a miña maneira, humilde e silenciosa, de lles dicir o que me importan os seus beneficios e o que me doe o futuro dos seus asalariados a eses directivos con apelidos dobres, pelo ben recortadiño, modos físicos e verbais de escola privada de barrio alto e sorriso a medio debuxar.

Recoñezámolo. O proceso de deslocalización ou, como din estes, de externalización parece inevitable. A necesidade de maiores beneficios implica man de obra máis barata e menos regulada, ou sexa, sen dereitos nin descanso. Por iso, a empresa Caramelo, coma tantas outras, desexa levar as súas factorías a lugares como Marrocos ou Tánxer, onde as traballadoras téxtiles sofren xornadas de 12 a 16 horas e soldos de miseria. Ou a China, onde as asalariadas traballan sete días á semana durante 16 horas diarias.

Non aceptar as condicións unilaterais que o capitalismo impón, con crise ou sen ela, é imprescindible para asalariados e asalariadas, pero reclamar unha volta atrás nas prácticas do sistema é tan inútil como absurdo. As empresas seguirán buscando man de obra en condicións extremas, e nada fará que cambien de criterio. Deberían as organizacións sindicais, por tanto, mudar estratexias e tácticas. A reivindicación non pode ser o imposible contra a utopía. De nada valerá reclamar que as empresas non externalicen a súa produción, porque procurar man de obra sobreexplotada e mundializar esa práctica fai parte das súas necesidades e da súa razón de ser. Negar a evidencia é reaccionario e favorece os intereses corporativos. En calquera caso, non é a mellor maneira de afrontar a realidade, de alterala, de vencela.

Tamén aquí parecemos ter perdida a batalla simbólica da comunicación. Os conceptos e as ideas hexemónicas non proveñen do universo das maiorías sociais senón das elites. O sentido común do sistema determina que a propiedade é o ben supremo mesmo para aqueles que carecemos dela; que o beneficio do empresario ha de ser infinito inda que para iso o asalariado teña que traballar doce ou dezaseis horas, cobrar o xusto para amortizar mensualmente a hipoteca ou marchar ao paro antes de que unha empresa teña que reducir beneficios. Os medios de produción simbólica, os medios de comunicación masiva, saben ben como e contra quen articular os seus discursos. Mais este sentido común triunfante porta en si o xerme da propia destrución. A ecuación é simple mesmo para os que somos de letras. Se os asalariados paran de percibir os seus salarios non poderán consumir; se non poden consumir, as actividades comerciais das empresas non serán rendibles; se non son rendibles, terán que pechar; se ameazan con pechar, haberá ERE e o Estado redistribuirá os impostos sobre a renda dos asalariados en incentivos ao consumo. Pero se non quedan asalariados, non haberá ERE nin impostos nin renda nin consumo: o sistema colapsa definitivamente. Xa sei que o fago moi simple, pero ás veces o simple é o probable.

Todo este proceso de desregulación e externalización (viva o eufemismo!) é un búmerang que volverá co verdadeiro proxecto do cazador: levar o traballo a zonas de desregularización para espallar por todo o territorio do Imperio o virus contaxioso das novas condicións, ou sexa, as xornadas de 12 – 16 horas, os salarios ínfimos e os dereitos na lembranza. A lóxica da fragmentación pide estratificar ata o paroxismo o traballo asalariado, acentuar a súa división, desconectar o cerebro común do proletariado contemporáneo, abolir o general intellect (Marx), evitar así a súa configuración como suxeito activo. Mais se o proxecto é dividirnos entre non consumidores e consumidores de diversos graos, tamén nese caso o sistema colapsará. Ao final, o antagonismo entre burgueses e proletarios (Marx e Engels) non podería obviarse de ningunha maneira. Ben farían, logo, as organizacións sindicais en formar a conciencia de pertenza a unha mesma clase, independentemente do lugar e das condicións en que se desenvolve o traballo de cadaquén. Porque esa batalla, coma a da comunicación, tamén se está perdendo, sometidos como estamos á ineludible urxencia das nosas necesidades. En tempos de revolución tecnolóxica, a man de obra tería que necesitar menos horas de traballo para producir máis. Ou sexa, a redución da xornada e, con ela, emprego pleno e mellores salarios. Se ocorre xustamente o contrario é porque o sistema, ademais de inxusto, é irracional.

Se a empresa Caramelo ten que externalizar a produción para poder continuar, que non continúe. Que o seguinte paso nas loitas de asalariadas e asalariados sexa a ocupación. Os seus coñecementos e as súas habilidades non precisan de executivos de soldos millonarios nin de donos de empresa. Elas e eles abondan. Se cesan executivos e donos, todo podería continuar o mesmo. Se todos os asalariados e asalariadas do mundo decidisen parar só que fora un día completo, o colapso sería brutal e irreversible. Probamos, a ver?

Algo hai no interior do sistema que cheira a podre. Talvez é tempo de facer limpeza.

]]>
Imaxes e folgas http://antondobao.blogaliza.org/2009/05/27/imaxes-e-folgas/ Tue, 26 May 2009 22:45:23 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=286 A imaxe acaba sempre por se repetir. Nun mundo que tende a cada pouco a perder profundidade semántica, substituída por evocación connotativa pouco precisa, a imaxe parece valer máis ca mil palabras. Valor de cambio.

Os signos deben expresar o menos posible. Ás múltiples formas que adopta o poder, algunhas ben ocultas, a claridade significativa non lles interesa. Se a comunicación fose clara e precisa, se as linguas estivesen á marxe das relacións de poder e de dominio e de explotación, talvez xa non existiría antagonismo porque as desigualdades, o dominio, o control, a explotación e a propiedade serían ecos difusos do pasado. Radiación cósmica de fondo.

Pero a comunicación segue a ser obxecto de mercado. Fetichismo da imaxe convertida en mercadoría. Suxeita, por tanto, ao capital. Subsumida a este, que dicía Marx. Producimos en cadea nesa nova factoría postindustrial en que se converteu a sociedade completa, cos seus ámbitos públicos e privados fundidos. E somos consumidores de realidade. Os medios de comunicación veñen a ser simples canles dos fluxos necesarios para que a engrenaxe de explotación, produción, mercantilización e consumo non pare de traballar.

Cando os traballadores espertan á conciencia colectiva e se chantan diante das formas de dominio vital, algo no fráxil equilibrio que caracteriza o decorado social en que se interpreta o filme das nosas existencias empeza a abanearse. Se os traballadores do metal, poñamos por caso, deciden suspender legalmente as súas actividades e reclaman o que lles pertence, arrincan a un tempo todos os mecanismos de protección do sistema, mobilízanse os anticorpos para inxectar nos cerebros e nas vísceras da maioría social as pautas ríxidas do aceptable e do inaceptable. A violencia pasa a caracterizar xusto aqueles e aquelas que a sofren a diario. Non soamente a da policía, que sempre está aí para o que a necesiten, senón a dos que ordenan que actúe a policía. Os mesmos que pagan mal, que obrigan a traballar máis do aceptable, que manteñen a precariedade como ancoraxe do seu poder e símbolo da súa práctica social, que coñecen milleiros de formas de despedimento legal e ilegal, que fachendean de relacións íntimas co poder político, que gozan amosándose opulentos nunha crise cuxa orixe non lles é allea aínda que teimen en que a pague o traballo asalariado. Ameazan coa chantaxe do peche contra a lexítima esixencia de soldos que se aproximen o que poidan, que nunca é suficiente, ao valor do producido polas mans, os cerebros e os corpos dos asalariados. E teñen sempre a coartada amable e cómplice de xornalistas, medios de comunicación, políticos profesionais, profesionais da opinión que tremen co pánico cando escoitan a palabra lume ou proclaman o dereito da cidadanía, esa entidade abstracta e quimérica nun reino de súbditos, a non se ver afectada polas molestias que os pousos dunha folga, legal, pode ir deixando polas rúas dunha cidade. Todos eses, os que van gañar as próximas eleccións europeas, pase o que pase, representados na casa común de calquera das dúas pólas matizadas do Partido da Orde. Un único modelo.

Cando os traballadores toman as rúas, tamén brilla ao lonxe a imaxe, difusa, dunha era nova. Non é o cambio de base, non; soamente, o exercicio dun dereito e a esixencia de mellores condicións de traballo. Unha esixencia indefinida —non coma os contratos— mentres o mundo non sexa transformado polas mesmas mans, os mesmos cerebros e os mesmos corpos que lle dan vida a toda caste de produción. Cando unha folga, coas súas manifestacións e formas de acción directa, manca as purísimas meniñas dos ollos da xente de orde, non é ben visto falar das causas da mobilización, de como a combaten os empresarios, das armas que posúe cada quen. Para a xente de orde, toda aspiración proletaria non debe traspasar o horizonte de posuír un traballo, ese privilexio, non importa en que condicións. Ou iso, ou o terror. Velaí a cerna anoréxica dos modelos de comunicación contemporánea. A imaxe baleirada: pobres empresarios, cuxo obxectivo de producir riqueza para a sociedade a conta do seu sacrificio persoal está posto en perigo pola forza de rudos traballadores que empregan sen pudor a violencia e a coacción. Quen vai vir a investir se damos este mal exemplo con folgas e conflitos, din os sabios. Violencia, coacción, imposición… Soa reseso este produto seriado das fábricas do discurso e do pensamento?

Se vivira Roberto Vidal Bolaño había escribir a farsa en que financeiros, empresarios, políticos profesionais e especialistas mediáticos comparten mesa, conversas preocupadas e xogos inocentes e talvez nada inocentes. De fronte, no patio de butacas, espectadores silenciosos temerosos da violenta horda proletaria. A distancia brechtiana quedou rota. Nesta farsa, o espectador sofre. A conexión entre o escenario e o patio de butacas é perversa; empezou a forxarse cando o público perdeu conciencia de si e asumiu un rol de personaxe pasivo na función.

Sempre queda a posibilidade de abandonar a función. Eis o estreito fío de papel mollado que lle dá consistencia a este mundo. Se todos os asalariados deciden simultaneamente deterse e parar de producir a palloza esborrállase. Esa é sempre unha posibilidade aberta. Os actores da farsa sábense ridículos se non hai quen manteña a función, innecesarios, inservibles. De aí a súa necesidade de extremar as relacións de subalternidade e submisión, de dominio, de explotación. Facendo que recaian certos efectos da crise financeira nas contas exiguas do mundo do traballo asalariado: en precariedade, en salario e en tempo de traballo. Mesmo reinterpretando o dereito á negociación colectiva.

Farsa negra de personaxes mesquiños. Mala literatura.

]]>
Máis ca unha data http://antondobao.blogaliza.org/2009/05/03/mais-ca-unha-data/ Sun, 03 May 2009 01:27:29 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=226 Pasado o Primeiro de Maio, as luces cegan, disólvense na noite refugallos de plástico e o nordés arremuíña a poeira que queda do día festivo. Recolléronse as bandeiras, as pancartas, os textos impresos; a feira ordinaria da vida recupera a rutina. Para algúns, talvez privilexiados, o sábado non houbo traballo. Para outros, non o hai ningún día desde hai meses ou semanas. Rexeitamento colectivo do traballo asalariado? Aínda non. Triúnfo da pilotaxe liberal da crise financeira. A caída da taxa de ganancia converteuse nunha precipitación ao inferno das rendas do traballo. Apura o descenso a ladaíña flexibilizadora, o fetiche da patronal cada vez que algunha sombra con silueta de toupa asoma o fociño. Cando máis do 30% do traballo é flexible, ou sexa, legalmente precario, constitúe cinismo confiar a saída da crise a unha maior flexibilización do mercado laboral. Flexibilidade e competitividade. Estas palabras moran alleas ao dicionario, pero existen. E teñen gume. Mancan.

Terminou o Primeiro de Maio, e, despois do paseo urbano, todos volvemos mansos aos nosos niños. Febras metálicas de luz solar rabuñánnos o pescozo, delicadas coma a liña que separa o ser do nada. Producir, consumir e, se hai lugar e tempo, reproducirse. Que o veo non pare. Coas sobras, exclusión, que agrega sabor ao cóctel de dominio e control agora que a cadea da hipoteca é débil. Foi a nosa procesión laica. Símbolo. Importante, mais non sempre efectivo de todo. Estannos reducindo a unha representación case platónica, igual ca as formas contemporáneas da política expropiada. A crise decide fragmentar os nosos últimos espazos de solidariedade. A carne máis débil, máis precaria, inmigrante, está nun tris de se ofrecer aos nosos dentes famentos. Coidado, a multitude é ambivalente, dixo Virno; a pulsión totalitaria tamén latexa. Véxase a proximidade de múltiples formas de fascismo. O poder necesita que as nosas frustracións flúan en violencia horizontal. Así evita o asalto ao pico da pirámide, alí onde reparten os das confederacións empresariais, os da maquinaria financeira e os sabios da economía despolitizada e indiscutible. Reparten beneficios para si, perdas para os máis e ordes para os gobernos. As organizacións sindicais tratan de parar o temporal.

Pasado o Primeiro de Maio, a realidade deixa a sensación dunha guerra de longa duración na que seguimos recuando para manter a salvo a retagarda. En Chicago, 1886, os traballadores daban os primeiros pasos, mortais, para reducir a xornada laboral a 8 horas. Hoxe, aquela conquista represéntaselles a moitos asalariados e asalariadas no horizonte das utopías. A compañía, a empresa, a obra dos emprendedores, como se lle queira chamar, xa non está na fábrica; instalouse nos nosos cerebros e desde aí manexa a produción e o consumo, o tempo de traballo e o tempo de lecer, se é que se poden aínda distinguir. O Capital goberna o mundo, xa o sabiamos, con man de escuma inxectada de aceiro. Gobérnanos os corpos, os tempos e as vidas, escaravéllanos nos cerebros, busca acougo nas circunvolucións, agóchase e infecta. Non é doado extirpar o furuncho. Os medios de produción simbólica manexan os textos da explotación coma se foran sagradas escrituras dunha relixión que aprendeu a non deixar para mañá a terra prometida e a vida eterna; agora ofrécea no presente, no instante, na proxección imaxinaria dunha existencia diferida a bens de consumo e símbolos de estatus. Pero o presente, o instante, é tan fugaz que sempre é pasado. E aínda non demos co buraco de verme que nos permita manexar o tempo. Mentres e non, os seus textos teñen a lexitimidade dos sabios da tribo; son inobxectables, a única verdade. Cando din crise queren dicir destrución das rendas do traballo asalariado e creba dos dereitos conquistados. O círculo vicioso. Volver comezar para chegarmos a onde estamos. Que o presente sexa o único horizonte visible. A máquina segue funcionando. Xa non nos precisa, pero sábelle a nosa carne e os nosos pensamentos.

Pasou o Primeiro de Maio. Por veces, a celebración parece enzoufarnos na perplexidade. Mudaron as condicións, mudou a composición de clase do proletariado, mudou a forma da fábrica, que agora é social e devece a totalidade, mudaron as relacións de forza, as condicións obxectivas e tamén as subxectivas. Pero existimos. Somos materia viva. O Capital soubo ler a Marx e a Engels mellor que boa parte da esquerda que inda atoutiña á espera da parousía. No momento deste presente sen futuro, cando a crise do capitalismo nos ensina a brecha profunda que lle serve de base a un sistema inxusto e tendente á descomposición, o proletariado contemporáneo, tan diverso pero tan sinxelo en intereses comúns e condicións de vida, está sen instrumento co que erguer outro mundo. A historia zigzaguea mentres desvela as súas feridas. O exército inmenso de asalariados e asalariadas, cada vez maior e máis diverso, podería alterar o ritmo ordinario das cousas. Fáltalle a nova Internacional, o instrumento de unidade que saiba ler os acontecementos e apuntar no albo exacto en cada instante. Cando o vello modelo vai perdendo carne por efecto da gangrena, as forzas do traballo sometido inda non dan armado as novas relacións que teñen que dar orixe ao mundo novo, ese que é posible. Toda a potencialidade colectiva do suxeito histórico do cambio non dá evitado converterse en mercadoría que compramos cos salarios resultantes da venda da nosa forza de traballo. Material ou inmaterial, tanto ten. Outra vez o círculo. Sen organización, os pobres do mundo, os asalariados, estamos illados, sos. Espidos.

O sindicato é o primeiro chanzo da unidade. É o ámbito que mellor debera captar a contemporaneidade coas novas formas do traballo e a nova composición de clase. Tócalle esnaquizar a lóxica da fragmentación. Para gañar en eficacia terá que fuxir da xestión, da burocracia, do pacto social a cambio de nada. A clase obreira en si e para si, consciente das súas necesidades, segue a ser a condición da emancipación. A crise económica, cuxa orixe xa ninguén parece lembrar, navega con dirección asistida. A maioría social, sen dar organizado aínda ben as súas pulsións liberadoras, non impugna con toda a súa contundencia as bases do sistema e a chantaxe do traballo asalariado. Da súa capacidade organizativa, de resistencia, de parir xa novas formas sociais e as institucións políticas que sirvan ás súas necesidades de emancipación depende o futuro da humanidade toda. Un proletariado consciente, unido e organizado mudaralle a faciana á crise. A República da Multitude. De non ser así, barbarie. Por Rosa Luxemburg.

]]>
Os avíos do pirata http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/23/os-avios-do-pirata/ Wed, 22 Apr 2009 22:57:43 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=190 The Pirate Bay é unha páxina coñecida por millóns de persoas en todo o mundo ás que lles deu por compartir cousas. Maiormente produtos inmateriais, que son os que mellor viaxan polas estradas da rede. A sona da páxina leva unha temporada esbolsando en enxurrada grazas ao xuízo aos seus responsables, en Suecia, que os acaba de condenar a un ano de cadea e a indemnizar con 2.700.000 euros a catro sufridas e pobres entidades que mal fan para chegar a fin de mes: Warner Bros, Sony Music, EMI e Columbia Pictures. A razón desta condena posúe denominacións oficiais: piratería, así, na liña tradicional, ou ben descargas ilegais, segundo din os xornalistas que esquecen que descargar arquivos de internet non é ilegal. A reacción dos usuarios é contundente: as entradas en The Pirate Bay multiplícanse a diario.

A noticia case coincide co nomeamento de Ángeles González-Sinde como Ministra de Cultura de España. As reaccións foron unánimes. Os usuarios da rede deron en esixir o seu cesamento antes mesmo de que a señora prometese o cargo. Hai quen di dela que é o Ramoncín do cinema español dado o seu talento artístico e a súa contundencia verbal e visceral contra os piratas que fan descargas ilegais. Con tal bagaxe, a acollida parecía cantada. A estrela de Zapatero inspirou un grupo en Facebook, SINDE PÍRATE!, que integran xa 28.000 membros. A outra achega cultural da nova ministra é sen dúbida o seu apoio ao “Manifiesto por una lengua común”. A preocupación da cineasta polo descoñecemento que os nenos de certas autonomías teñen da Gran Lingua é xa un clásico en todos os foros e espazos da internet. A maiores, a nova ministra, que non parece especialmente dotada para a retórica, é empresaria do sector audiovisual español.

Nin a condena aos donos da páxina sueca nin o traxecto futuro da ministra nin sequera a máis que probable aprobación da nova lei francesa de propiedade intelectual, que enlama con deleite dereitos fundamentais, darán acabado cunha práctica multitudinaria, ou sexa, da multitude, que non ten volta atrás. Compartir contidos culturais, maiormente música e películas, ten o seu aquel inocente, pero non tanto. Impugna as bases do sistema económico e de relacións sociais. Mesmo non o querendo. Porque fai saltar polos aires toda mediación, censora en por si, manexada polos intereses das grandes industrias, e por tanto democratiza radicalmente o acceso dos creadores ao público e viceversa. As emisoras comerciais de radio perden o poder de decidir a música que cómpre escoitar e a que non debe existir fóra do gueto marxinal. A industria dos contidos, como aparatosamente se denomina, non está capacitada para conter a hemorraxia de forzas materiais e inmateriais que ata hai nada tiña controladas. Dominar os produtos, os circuítos e os fluxos culturais, reducilos ás estreitas marxes do mercado e permitir só un consumidor pasivo, é imprescindible para controlar os imaxinarios colectivos e facelos instrumentais ao poder en calquera das súas formas e manifestacións. Mais o intercambio de produtos culturais é desinteresacommunismdo, non persegue o lucro privado senón o gozo colectivo do que se considera obra de todos por estar elaborada con materia prima que a todos pertence, pola que ninguén paga ningún canon. Esa desmercantilización do produto cultural socava radicalmente os principios nos que se asenta o modo de produción capitalista.

Os esforzos da industria por lle poñer cancelas ao mar é inútil. Nin todas as leis xuntas, nin tribunais nin ministras poderán impedir que haxa intercambio desinteresado. Calquera persoa lle pode emprestar a un amigo un libro, un disco unha película. O desenvolvemento das forzas produtivas propicia que ese empréstimo se multiplique por millóns de persoas, o cal xera ocasións favorables a unha relación sen intermediarios entre o creador e o usuario. Só aos autores colocados nos postos privilexiados do establishment lles preocupa a morte das vellas mediacións industriais e a súa substitución por unha relación directa e aberta entre creadores e usuarios. Porque eles son, coas industrias, os principais beneficiarios dun sistema que xa non ten camiños de saída. As súas forzas de resistencia son poderosas, sen dúbida, e aínda se tensarán con certa contundencia. Mais o seu paso ao faiado da historia é un feito tan irreversible como o paso da produción artesanal á produción industrial. Só os reaccionarios, como diría Marx, senten morriña dos modos de produción que a historia xa desterrou. Quen son os verdadeiros piratas?

]]>
Un ser superior para tempos de crise http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/13/un-ser-superior-para-tempos-de-crise/ Sun, 12 Apr 2009 23:51:13 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=99 Coma Felipe González, que marchaba sen deixarse ir, Florentino Pérez escapou un día da presidencia do Real Madrid e deixou moitos orfos ao redor dos palcos do Santiago Bernabeu. O fútbol é demasiado complexo e impredicible, non ten a lóxica do tráfico de influencias nin dos negocios nin da obra pública; sempre hai algún burato polo que escorre un soño. Nada lles escapa ás leis do azar nin ao feito de que nun xogo de once en equipo non é posible triunfar con individuos con máis talento nos pés que na cabeza e desconectados do colectivo. Ao cabo, o fútbol reproduce procesos sociais. Talvez por iso ofrece a súa dimensión identitaria e non para case nunca de cativarnos. Se cadra por iso é tamén campo de ensaios e de observación.

Felipe González marchou brevemente para regresar por aclamación co cadáver de Marx debaixo do brazo. O PSOE non precisaba matar a Marx para executar as feroces políticas que caracterizaron o Felipismo, mais era preciso o simulacro, a representación. Felipe esixíao: ou todo ou quedades orfos de min. Algo parecido tivo que pensar Florentino Pérez cando decidiu un día triste anunciar atribulado que abandonaba o Real Madrid: marcho, pero sigo a observalo todo e regresarei aclamado porque son a antítese do caos.

E velaí que vén a parousía. Desde hai algo de tempo, a información deportiva e a xeral, veña de Madrid ou da Coruña, esténdenos na mesa o catálogo de artigos que o Ser Superior ofrece a prezo de incalculable orgullo e traerá na súa segunda chegada ao trono branco da sociedade que mellor representa a idea dunha España grande. Tal mercado non admite miudallas. Ninguén ousará violentar o sentido común lembrando, por exemplo, que durante o período en que foi Presidente do Real Madrid Florentino Pérez multiplicou o seu patrimonio persoal por 11. Que para enxugar unha débeda escandalosa do club da españolía se recualificasen terreos e se procedese con fachenda ao exercicio do denominado pelotazo, non só non constitúe demérito senón o sinal definitivo da capacidade de xestión de Florentino. O palco do Santiago Bernabeu foi durante o seu reinado un degorado local de importantes negocios. Ou sexa, o noso personaxe sabe moi ben o que é crear riqueza. Diso da fe a unanimidade de políticos, xornalistas, empresarios, banqueiros, construtores e sindicalistas, todos eles egrexios ocupantes do famoso palco. Nese período, ACS, a empresa que preside Florentino Pérez, tamén quintuplicou os seus activos. Polo menos.

Ou sexa, Florentino é un choiazo. Sábeo mesmo aquel ao que se lle ocorreu asar a manteiga. Desde PRISA ata as empresas de Pedro J. Ramírez (con El Mundo e Marca á cabeza) pasando por algún columnista de Público para quen o señor Pérez é un exemplo de actuación ética e de xestión e resultados brillantes. Todos apuntan na mesma dirección. Para a España que o Real Madrid representa, importa Florentino Pérez, o home elixido, o infalible, o que sabe manexar as institucións en crise, o que disolve o caos, o que regala felicidade.

O mundo vive tempos de crise. Seica o capitalismo está en proceso de ser refundado, e ben, e así virán novas maneiras de dirixir os destinos colectivos da humanidade. Italia adiantouse xa ao seu tempo por tres veces, e Berlusconi recuncou e recuncou para maior felicidade (e sentido do humor) de italianos e italianas. Hai tempo que o empresario decidiu coidar dos seus negocios coas súas mans e non con gobernantes interpostos. A que espera España, logo, para coroar a Florentino Pérez? O interés general ben o merece. Alguén con tanta sabedoría para os negocios, con ese extraordinario don de regalar felicidade dominical aos pobres e riqueza e poder aos ricos é o retrato exacto do gobernante ideal, o filósofo platónico contemporáneo. Un ser superior para tempos de crise. O político que esta época merece.

]]>