intercambio – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Piratas e pirañas http://antondobao.blogaliza.org/2009/12/03/piratas-e-piranas/ Thu, 03 Dec 2009 10:10:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=574

Seica os artistas españois están dispostos ao que faga falta para terminar coa piratería. Como nos ataca aínda aos galegos a sombra deformada do Alakrana, cando escoitei a noticia pola mañá cediño na radio, pensei que os comprometidos e sufridos proletarios da arte se ofrecían ao esquerdista goberno de España para que os pesqueiros que vaian coller peixe polo mundo adiante leven embarcados músicos de talento en vez de homes armados. Sempre se dixo que a música amansa as feras. Ora, se un se deixa levar pola maldade filoxenética que se manifesta virulenta antes do almorzo e reconstrúe vellas imaxes infantís non evitará imaxinar malvados piratas somalís atados a cadeiras mentres sofren tortura obrigados a escoitar o repertorio completo dos artistas embarcados. Ao vivo.

Pero as aparencias enganan, e as percepcións; ao pouco, soubemos que os 2.500 artistas que se indignan coa piratería (canto artista ten España!) interpretaban un popurrí no que incluían os negros que venden discos enriba das mantas e sobre todo os diabólicos seres humanos de toda idade que despois de pagar canons, impostos e conexións de banda inmensa comparten cos amigos produtos elaborados con materia prima pola que ninguén paga canon de ningunha clase. Polo (ab)uso das palabras, de rimas ridículas e de notas musicais ninguén lle paga dereitos de autoría á sociedade. E esa actividade xera lucro, non a descarga de música, que, por certo, non está prohibida por ningunha lei. Disparan contra as descargas ilegais, pero non hai tal ilegalidade. Tan concienciados artistas manifestáronse, non podía ser doutra maneira, escoltados por propietarios da industria discográfica. Esíxenlle ao Goberno español medidas valentes e ousadas, como o ilegal (ese si!) corte de comunicacións de quen descargue unha canción. Valentes e comprometidos ata as últimas consecuencias. Nunca lles faltou afouteza.

Ser serán artistas, pero confúndeno todo. Ou non. Non comprenden o desenvolvemento das forzas produtivas nin das novas modalidades de intercambio non lucrativo. Como aínda poñéndolle cancelas ao mar a auga corre o mesmo, ningunha das valentes medidas que esixe este fato de reaccionarios deterá un proceso que está a transformar as relacións entre creadores e usuarios de cultura, os conceptos de valor de uso e valor de cambio e quen sabe se as propias relacións de produción, o mercado e o sistema. Se un fabricante de mobles non pode impedirme que lles deixe aos meus amigos sentar na cadeira que merquei, tampouco o van poder facer outros empresarios, por moito que pertenzan ao difuso mercado da cultura e o préstamo se multiplique por milleiros de persoas. Para estes artistas e empresarios, a cultura é mercado cando hai que consumila e cultura só cando hai que subvencionala.

Sexa como for, talvez algo de boa idea haxa nas propostas de Alejandro Sanz, Álvaro Urquijo, Ana Belén, Ana Torroja, Dani Martín, Loquillo, Pereza, Aute, Malú, La Oreja de Van Gog (estes non pagan canon nin dereitos de autor por desacreditar o nome do artista), Estopa, Manolo García, Antonio Carmona, Calamaro, Tamara, Conchita, Chenoa, David de María, Bunbury, Rosario e así deica dous mil e pico de artistas de primeira liña. A min non me van pillar nunha desas, pero o Goberno de España debería pensar na posibilidade de lle cortar a conexión a quen descargue algunha canción destes artistas.

Porque xa fai falta ter mal gusto.

]]>
Os avíos do pirata http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/23/os-avios-do-pirata/ Wed, 22 Apr 2009 22:57:43 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=190 The Pirate Bay é unha páxina coñecida por millóns de persoas en todo o mundo ás que lles deu por compartir cousas. Maiormente produtos inmateriais, que son os que mellor viaxan polas estradas da rede. A sona da páxina leva unha temporada esbolsando en enxurrada grazas ao xuízo aos seus responsables, en Suecia, que os acaba de condenar a un ano de cadea e a indemnizar con 2.700.000 euros a catro sufridas e pobres entidades que mal fan para chegar a fin de mes: Warner Bros, Sony Music, EMI e Columbia Pictures. A razón desta condena posúe denominacións oficiais: piratería, así, na liña tradicional, ou ben descargas ilegais, segundo din os xornalistas que esquecen que descargar arquivos de internet non é ilegal. A reacción dos usuarios é contundente: as entradas en The Pirate Bay multiplícanse a diario.

A noticia case coincide co nomeamento de Ángeles González-Sinde como Ministra de Cultura de España. As reaccións foron unánimes. Os usuarios da rede deron en esixir o seu cesamento antes mesmo de que a señora prometese o cargo. Hai quen di dela que é o Ramoncín do cinema español dado o seu talento artístico e a súa contundencia verbal e visceral contra os piratas que fan descargas ilegais. Con tal bagaxe, a acollida parecía cantada. A estrela de Zapatero inspirou un grupo en Facebook, SINDE PÍRATE!, que integran xa 28.000 membros. A outra achega cultural da nova ministra é sen dúbida o seu apoio ao “Manifiesto por una lengua común”. A preocupación da cineasta polo descoñecemento que os nenos de certas autonomías teñen da Gran Lingua é xa un clásico en todos os foros e espazos da internet. A maiores, a nova ministra, que non parece especialmente dotada para a retórica, é empresaria do sector audiovisual español.

Nin a condena aos donos da páxina sueca nin o traxecto futuro da ministra nin sequera a máis que probable aprobación da nova lei francesa de propiedade intelectual, que enlama con deleite dereitos fundamentais, darán acabado cunha práctica multitudinaria, ou sexa, da multitude, que non ten volta atrás. Compartir contidos culturais, maiormente música e películas, ten o seu aquel inocente, pero non tanto. Impugna as bases do sistema económico e de relacións sociais. Mesmo non o querendo. Porque fai saltar polos aires toda mediación, censora en por si, manexada polos intereses das grandes industrias, e por tanto democratiza radicalmente o acceso dos creadores ao público e viceversa. As emisoras comerciais de radio perden o poder de decidir a música que cómpre escoitar e a que non debe existir fóra do gueto marxinal. A industria dos contidos, como aparatosamente se denomina, non está capacitada para conter a hemorraxia de forzas materiais e inmateriais que ata hai nada tiña controladas. Dominar os produtos, os circuítos e os fluxos culturais, reducilos ás estreitas marxes do mercado e permitir só un consumidor pasivo, é imprescindible para controlar os imaxinarios colectivos e facelos instrumentais ao poder en calquera das súas formas e manifestacións. Mais o intercambio de produtos culturais é desinteresacommunismdo, non persegue o lucro privado senón o gozo colectivo do que se considera obra de todos por estar elaborada con materia prima que a todos pertence, pola que ninguén paga ningún canon. Esa desmercantilización do produto cultural socava radicalmente os principios nos que se asenta o modo de produción capitalista.

Os esforzos da industria por lle poñer cancelas ao mar é inútil. Nin todas as leis xuntas, nin tribunais nin ministras poderán impedir que haxa intercambio desinteresado. Calquera persoa lle pode emprestar a un amigo un libro, un disco unha película. O desenvolvemento das forzas produtivas propicia que ese empréstimo se multiplique por millóns de persoas, o cal xera ocasións favorables a unha relación sen intermediarios entre o creador e o usuario. Só aos autores colocados nos postos privilexiados do establishment lles preocupa a morte das vellas mediacións industriais e a súa substitución por unha relación directa e aberta entre creadores e usuarios. Porque eles son, coas industrias, os principais beneficiarios dun sistema que xa non ten camiños de saída. As súas forzas de resistencia son poderosas, sen dúbida, e aínda se tensarán con certa contundencia. Mais o seu paso ao faiado da historia é un feito tan irreversible como o paso da produción artesanal á produción industrial. Só os reaccionarios, como diría Marx, senten morriña dos modos de produción que a historia xa desterrou. Quen son os verdadeiros piratas?

]]>