Igrexa Católica – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 2011 e o futuro http://antondobao.blogaliza.org/2011/01/10/2011-e-o-futuro/ Mon, 10 Jan 2011 11:12:20 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=843 Eu non descarto que, se no futuro é posible viaxar no tempo, entre nós estea de visita alguén que xa sabe o que vai ocorrer e como vai pasar. Viaxar no tempo, con todo, non é unha utopía. Vivir é viaxar continuamente no tempo, pero sen posibilidade de pausa nin de retroceso. Velaí os soños eróticos da humanidade: a pausa e o retroceso. Deter o tempo para esquivar a morte. Retroceder para corrixir certas cousas. Din os físicos, porén, que unha viaxe ao pasado non nos permitiría mudar nada; a realidade non resistiría certos paradoxos insoportables, como que un puidese matar o seu avó, se houbese valor para facelo, e evitar así o propio nacemento. De non ocasionar un colapso universal, esa sería unha posible forma de aborto, de suicidio ou de eutanasia por adiantado que non sei moi ben como tomaría a Igrexa Católica. Todo depende do prezo das cousas.

O viaxeiro que chegue ao pasado só poderá ser un simple espectador. Para transcender esa función pasiva, talvez só interesante para os historiadores, que poderían acudir persoalmente ás fontes orixinais, temos que considerar a posibilidade de que existan universos paralelos. Cada un deses universos paralelos xeraríase automaticamente sempre que tomamos unha decisión entre varias opcións posibles. Pese á rotundidade das leis da física, queda espazo e tempo para a liberdade. Se á viaxe no tempo lle engadimos o chouto a un universo paralelo, o pinchacarneiro será completo e, sobre todo, moi atractivo.

Andar cruzando as membranas que separan uns universos dos outros non parece tan doado como construír un buraco de verme que nos conecte con outro espazo e outro tempo. Se a materia, con todo, abre esas portas, talvez sexa posible poñer mesmo un pé no paraíso e ver o rostro de Deus. Pero a física non se preocupa maiormente por este tránsito. Ao contrario. Sabe que Deus non é necesario para explicar nada, por moito que Ratzinger ou Mario Conde teimen, tan sabios, no contrario. Só a fe, que é tan respectable como a súa ausencia, dá conta do lugar de Deus no Universo. Que cadaquén xogue ao que lle apeteza.

Se entre nós habita un visitante do futuro, ten que saber o que vai pasar neste 2011. Eu non o sei, e iso descarta de vez a miña procedencia do futuro. Confórmome con vivir este ano, e os que veñan, día a día, coa esperanza de ser coa miña xente o máis feliz que poida. E iso é unha declaración subversiva para a orde moral que se nega a abandonar a dirección de todas as existencias reais, pasadas, presentes e futuras. O dominio. Sempre hai quen procura que sobre a cabeza de quen aspira á felicidade, ao gozo, á utopía, pendure unha rocha granítica de varias toneladas de medo, culpa, cinismo e un devezo enfermizo polo sufrimento e o castigo.

A Igrexa Católica estende, coma o ollar de Deus, a súa influencia / influenza deica os confíns espaciais e temporais do Universo, se é que existen. Desenvólvese na trama do Reino do Castigo. Castigo por abortar, por pobreza, por feminidade, por homosexualidade, por calquera clase de sexualidade humana non reprodutiva, por morrer con dignidade, por non querer crucifixos na escola pública, por desexar un mundo novo, por programar e arelar un asalto ao ceo, por toda caste de gozo e felicidade, por crer no home, na muller, na ciencia, por non crer en Deus, por vivir, por querer vivir. Castigo orixinal por sermos materia, un simple accidente cósmico. Cando a Igrexa Católica se opón a que en certos estados a homosexualidade deixe de ser un crime castigado coa pena de morte está desvelando a súa fascinación polo castigo como base de toda relación social. Cando se opón a que as leis humanas permitan (ou non castiguen) o matrimonio homosexual, o aborto ou o divorcio, entre moitas outras cousas, está esixindo castigo para homes e mulleres que incorran en semellantes crimes. É o castigo o que máis lles excita a segregación de endorfinas.

Talvez exista cabo do noso un universo paralelo en que a seita católica impón o seu modelo social, as súas prescricións, proscricións, interdicións, premios e castigos. Puro pánico apocalíptico. Se houber algún visitante procedente dese universo, podería narrarnos como é a vida en tales condicións. Pero non dou acreditado nesa posibilidade. Non creo que nese futuro paralelo a ciencia teña lugar a explicar o mundo nin a facelo máis habitable nin a existir sequera para permitir unha viaxe ao pasado ou a outro universo paralelo co obxecto de evitar a traxedia. Teremos que ser nós quen construamos un futuro diferente liberado da moral do castigo.

Feliz 2011 sen sufrimento nin castigo.

]]>
Negocio dobre http://antondobao.blogaliza.org/2010/11/02/negocio-dobre/ Tue, 02 Nov 2010 12:29:18 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=741 Cos mandos eclesiásticos ocórreme igual que cos militares: non os distingo. Non sei se vai diante un Capitán ou un Cardeal, un Bispo ou un Tenente Coronel, un Arcebispo ou un Sarxento. É un defecto intelectual e cultural que, sinceramente, non penso emendar. Vexo na obediencia e a disciplina como normas de conduta e valores supremos un canto á submisión e ao poder absoluto. A min gústame máis a contestación.

Comprendo que no mundo militar a disciplina e a xerarquía son un deber. Os individuos dilúense, o exército ten que comportarse como un só home, decidido, astuto e valente, disposto á vitoria a calquera custo. Incluída a morte. O individuo, se non ten mando, non conta. Máis complicada xustificación ten a estrutura piramidal de mando e tan intensa xerarquización nunha organización que fachendosamente se autodenomina Asemblea. Outro misterio. Ou será que se consideran un exército disposto a canta cruzada sexa necesaria, con territorios por conquistar e individuos por anular.

Algúns mandos do exército católico veñen insistindo, seguramente non con intención propagandística senón evanxélica, en que a próxima visita do Sumo Pontífice a Compostela será un negocio espiritual e tamén económico. Dobre negocio. Non é novo, nin escaso, o coñecemento que a xerarquía católica ten dos significados e usos do negocio. Das súas arestas, dos seus beneficios e custos, das súas dimensións éticas e estéticas, das súas concordancias plenas con cada letra do Evanxeo. Igrexa Católica e negocio son dúas caras dunha mesma moeda de ouro sen data de caducidade. O negocio espiritual, que é económico, é a estrela de oriente que os guía pasiño a pasiño polos dificultosos carreiros da Historia. Non hai por tanto contradición nin antagonismo nos dous termos. Negocio e espírito esíxense mutuamente. O negocio esixe espiritualidade para manter en pé o edificio opresivo, de mando, de explotación, fronte ao perigo da aluminose das pulsións liberadoras do ser humano. O espírito esixe negocio para exercitar a súa invasión totalitaria das vidas das persoas, dos seus soños, dos seus desexos. Dos seus temores. Ao mando eclesiástico sempre o vén a ver a inspiración da exactitude: a visita do Papa de Roma é un negocio espiritual e económico. Non teñamos dúbida.

A visita dun par de horas do máximo representante dunha confesión relixiosa ao territorio dun Estado teoricamente aconfesional sairá bastante cara. Bieito XVI en Compostela é o título da representación teatral máis custosa da historia deste pequeno país. O espectáculo pagarémolo a escote, aínda que non asistamos ao show. Despois apandaremos coas consecuencias da austeridade e da contención do gasto en bobadas como a saúde, o ensino público, a cultura, os medios de comunicación públicos e outras necesidades superfluas. Cousas do negocio bipolar. Pero a min non me dan saído as contas. Nin o meu espírito será máis rico, nin a miña economía máis sa. No caso dalgúns empresarios, estou convencido, as contas serán diferentes. Todo sexa polo ben común.

A visita de Bieito XVI a Compostela é un dereito do máximo representante dunha confesión relixiosa. De calquera. Que sexamos os cidadáns, todos, os crentes e os non crentes, os espirituais e os materiais, os relixiosos, os agnósticos, os xudeus, os protestantes, os musulmáns, os budistas, os satánicos, os cienciólogos e os ateos os que teñamos que sufragar a farsa económica e espiritualmente é un atentado ao mínimo sentido común democrático, cultural, de respecto a dereitos e liberdades fundamentais, desde o de circulación ao de non estarmos obrigados a soportar propaganda sectaria pola forza.

Eles ben o saben, pero o santo cinismo axúdalles na peregrinación. Nós necesitamos dicilo.

Coda
A autoridade civil e a eclesiástica pactaron o paroxismo simbólico do autoodio. Para Xunta e Igrexa, o nome galego de Bieito non é adecuado á alta dignidade do Santo Padre. É demasiado vulgar. Só o nome castelán, Benedicto, é adecuado. Ambas as autoridades, civil e eclesiástica, quedan definidas polos seus actos. Non é a lingua galega a indigna, son indignos os que non a consideran adecuada. Indignos e profunda e orgullosamente incultos.

]]>
Corpos http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/13/corpos/ Mon, 12 Apr 2010 23:30:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=629 Creo que é unha torpeza considerar os casos de pederastia que se lles van coñecendo a tantos santísimos padres exemplares da Igrexa Católica como unha consecuencia directa ou indirecta do celibato. Non entendo moito destas cousas, pero imaxino que incluír no mesmo argumento o abuso sexual e a castidade argalla un oxímoro textual, se iso é posible. Non. Ó meu ver, as razóns cumprirá buscalas noutros territorios.

A Igrexa Católica é unha institución historicamente confundida co poder. Aínda que o Reino de Cristo seica non é deste mundo, o da xerarquía católica si. Riquezas, pompa, ostentación, banca, Estado, impunidade, diñeiro son riscos distintivos de tan sagrada institución. Se alguén quere saber que significa o trato católico coa riqueza e co mercado non ten que facer longas viaxes nin recorrer á metáfora. Hai en cada lugar un exemplo elocuente. Pero, con todo e ser a máis aparente e a que mellor se detecta, non é a externa a máis importante relación da Igrexa co poder senón a obsesión institucional con que poder e Igrexa se confundan nun mesmo todo orgánico. A aspiración transcendente da Igrexa é ser poder e que o poder sexa Igrexa. E a súa historia, amais de fonte de inspiración, é unha superabundancia de morriña.

O poder, sábeo ben quen goza del e quen sofre o seu dominio, non é tanto unha institución identificable coma unha relación perversa de submisión e mando que presenta aparencias cada vez máis difusas. E nesas artes do difuso, da aparencia, da palabra suave con xesto doce e man agresiva e firme no castigo, a Igrexa leva dezaseis séculos sendo mestra. Como pouco.

Os casos múltiples de pederastia veñen adobados cunha indigna actitude vitimista da xerarquía e dos seus medios de produción simbólica. A mística da persecución dos lacaios do mal élles produtiva. Santa e rendible hipocrisía. Pero en realidade aquí non hai desviacións duns homes de recta vontade e torto proceder causadas polo demo, polo pecado ou pola contención dunha sexualidade explosiva, senón as expresións dun poder que sempre se manifesta como dominio, submisión, castigo e, sobre todo, posesión.

Para a Igrexa Católica, o corpo humano é pecaminoso, desprezables e sucio. Non sei ben se porque sabe que o noso corpo é o resultado dunha evolución a partir dun puro accidente cósmico ou porque cren de veras que Deus, na súa inmensa sabedoría, pechou as nosas almas puras nun cárcere terreal indigno. En calquera dos casos, latexa nese odio unha verdadeira razón utilitaria: dominar os corpos é posuír a totalidade do ser. Porque o cerebro é corpo, e a razón unha marabillosa actividade corporal, como a vontade, o desexo e a teima en colmalo. Se o poder domina o noso corpo, é dicir, se nolo expropia, o dominio absoluto sobre todas as dimensións humanas será un feito. Sen corpo non hai desexo, non hai razón, non hai vontade, non hai conciencia das necesidades, non hai, por tanto, humanidade en si. E moito menos a posibilidade dunha idea de liberdade neste mundo. A anulación do corpo é a anulación absoluta do ser humano. A negación. É aí, no ataque ó corpo, onde cómpre esculcar as razóns da pederastia. E tamén do clásico castigo corporal, dos malos tratos, dos abusos, sempre co neno como vítima indefensa, a árbore que cómpre endereitar antes de que creza. Outramente, non quedaría máis remedio ca unha Santa Cruzada, coma en 1936, de curas con camisa azul e pistola ó cinto.

O dominio do corpo, ou sexa, a explotación, a submisión, a posesión radical da persoa, é ilustra a razón católica. Cando un arcebispo advirte ós fieis de que unha muller que aborta lle entrega ó seu home autoridade total para facer o que queira con ela, licenza absoluta e sen límites para abusar do seu corpo, manifesta as dúas facianas do dominio sobre o corpo. Neste caso, a muller, outra das zonas febles da sociedade ideal para a xerarquía católica, é un ser desposuído do seu propio corpo desde antes mesmo do seu nacemento. Ó cabo, só é unha vulgar costela.

Fronte ó integrismo católico, a razón laica, antes de que os seus medios de produción simbólica terminen de degradar tan elevado concepto. Nunha sociedade rexida por esa razón laica, que é unha aspiración lexítima de homes e mulleres con arela de liberdade, ninguén máis ca nós mandará nos nosos corpos, a propiedade máis prezada que posuímos.

]]>
A lección dos mestres http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/23/a-leccion-dos-mestres/ Tue, 23 Mar 2010 11:42:12 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=625 Unha sociedade que desconfía dos seus mestres está en grao de putrefacción terminal. Non busques os indicios da corrupción do Imperio nos lugares comúns: non no hedonismo, nin no materialismo (tan lonxe!), nin no matrimonio homosexual nin no dereito ao aborto nin na tan insatisfeita como necesaria laicidade. Búscaos no odio aos mestres. Aí tes o impulso primario dos que desexan un rabaño de ovellas antes ca unha multitude de homes e mulleres libres. O antagonismo subxacente enfronta o coñecemento coa superstición, a liberdade coa submisión, a razón co escurantismo e coa fe. O mestre transmite coñecemento e, se é ousado, proxecta desexos de liberdade e xustiza. E iso, ben o sabes, non é funcional ás necesidades do poder.

O poder é a malla de relacións sociais que estruturan o dominio do amo sobre os súbditos. O control, calado e discreto, imperceptible, é máis eficaz ca o dominio, sempre estridente. O poder quere súbditos orgullosos da súa condición, agradecidos. Prefire a un asalariado consciente un explotado que goce coa fascinación pola subalternidade e se acurrunche na pulsión de regreso eterno á infancia na procura de protección paterna. O amo como arquetipo do ser forte e intelixente, protector. Para que ese proxecto vital siga sendo viable, a figura do mestre ten que ser baleirada.

A dereita detesta a liberdade de cátedra. Sempre a detestou. Tamén a Igrexa Católica. Ambas comparten motivos, intereses e, por tanto, identidade. Percórrelles o corpo un arreguizo punzante coa imaxe dunha escola pública en cuxas cadeiras pousen os cus indignos os fillos dos pobres, nacidos para fozar na terra ou na area e no cemento entre ladrillos e xeada. Failles tanto mal como ao vampiro a luz solar a posibilidade de que nas aulas reine a ciencia e non Deus. A escola pública é para eles o xerme das peores infeccións dunha sociedade decente. E o mestre, o transmisor do mal. En 1936 decidiron resolver o problema pola brava; encheron os camiños de cadáveres de mestres. Hoxe aplican menciñas menos agresivas: abonda con baleirar a figura do profesor.

A educación segue a ser unha das grandes obsesións do poder. Devolverlle á elite o monopolio da cultura e da formación, combater o incómodo pensamento científico e substituílo polo pensamento mítico, terminar coa escola pública mediante a súa redución ao gueto e á indixencia material e moral, formar man de obra submisa e barateira para os seus negocios. Velaí tes o programa educativo da dereita. Adeus á cultura e á ciencia; benvido, negocio, e loada sexa a fe. Para que volvamos vivir tranquilos, coma cando Franco, non sabes?

As ovellas do rabaño de Deus teñen o deber de impugnar a educación para a cidadanía e de esixir a ensinanza da relixión. A táctica é a transmisión de responsabilidades aos pais. Dun só disparo derruban o edificio republicano da formación universal, extirpan a potestade comunitaria de formar futuros homes e mulleres libres desde o coñecemento e a razón e convértena nun asunto de interese estritamente privado, asocial, anticomunitario.

Ese é o modelo seguido ao pé da letra polo Goberno da Comunidade Autónoma de Galicia para a expulsión da lingua galega das aulas, que equivale a expulsar os indignos cus dos fillos dos pobres. Estaríache boa que obriguen aos nosos fillos, comentan nas súas soirées de cunca de té verde e infusión de xasmín, a mesturarse con eses badulaques que nin saben falar coma as persoas e din catro ao caldeiro. ¡¡¡Quítame las matemáticas de ese suplicio del gallego!!!

As elites non casan ben coa gandallada. Aos mestres hai que retirarlles a potestade de manexar a adquisición de coñecementos e de competencias das persoas en idade de formación. Só faltaba, pensan eles no seu delirio triunfal, que un profesor decida o que ten que aprender a miña nena, o meu pequeno. Sempre a propiedade como guía absoluta. E o goberno da Comunidade Autónoma de Galicia converte o delirio en norma, velaí tes o seu gran logro. Desangrar o público para alimentar a decisión privada, exclusiva, dos círculos de poder e de dominio social. Evitar o perigo da razón extirpando a liberdade de cátedra e sementar a boa nova da fe e a vixencia dos prexuízos. E non che vou dicir que non aterrorice pensar que hai pais que desexan para os seus fillos unha sobredose de ignorancia.

O goberno da Comunidade Autónoma de Galicia é covarde. Traslada as súas responsabilidades aos prexuízos condicionados de certos grupos gozosos de barbaridades pedagóxicas e temerarios no dislate. Comparten programa: fóra a lingua galega da escola. É un crime de lesa patria impedir a formación completa e libre das xeracións máis novas. E facelo baleirando a figura dos mestres é, ademais, sinal de putrefacción. Pero tamén indicio de desaparición. Contra a derrota da razón, agardamos a lección dos mestres.

]]>
Con Rosa estamos na Gloria http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/01/con-rosa-estamos-na-gloria/ Mon, 01 Mar 2010 20:30:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=614 Non sei se era cousa de froitos ou de obras. Pero dis que contan que o dixo Xesús Cristo. Algo así como “polos seus froitos os coñeceredes”. Certamente, hai dous mil e pico de anos pouca maneira había de saber dos homes e das mulleres —delas menos— se non era polos froitos que as súas obras puideran dar. Froitos maduros e podres, doces e amargos, saborosos e desagradables, vitais e velenosos, que de todo hai na viña do Señor, xa que estamos de referencias bíblicas. Naquela época, a comunicación era restritiva e fugaz. A Biblia asumiu a función de ordenar e interpretar o mundo, tal e como lles ocorre hoxe aos medios de comunicación de masas. Sagradas funcións! A comunicación lingüística substitúe a eficacia exemplar dos froitos que dan as obras humanas. Tamén a organizada con imaxes, de maior capacidade connotativa e menor exactitude semántica. Ideal para o caso.

Polos seus ditos os coñeceredes, poderiamos actualizar a sentenza escrituraria. No mundo da política profesional, a comunicación como mercadoría non só oculta senón que altera radicalmente o significado verdadeiro dos feitos. Sirva como exemplo a distancia real entre o discurso aparentemente progresista da socialdemocracia (esquerda oral) e as súas políticas económicas liberais. Ou a distancia entre o laicismo que se di defender e os froitos insalubres do vello e incuestionable nacional-catolicismo. Iso por non rebaixarnos ao nivel do estrume para casar certos discursos sobre imposición e dereitos lingüísticos cos froitos e as obras dos seus usuarios e inventoras.

Pero se o dicir das persoas públicas oculta convenientemente as súas intencións, tamén pode posuír a virtude de nos ofrecer o seu retrato máis exacto. Só é cuestión de saber descodificalo adecuadamente. Porque non existe o lapsus linguae. O ser humano é un animal extraordinariamente exacto no manexo da comunicación, en calquera lingua; para iso non se precisa formación de ningunha clase. Évos unha facultade innata, como durmir ou alimentarse.

O último exemplo témolo ben fresco: Rosa Díez e os galegos no sentido “máis pexorativo” do termo. Certo que a boa da deputada ten un dominio máis ben agreste da súa propia e amada lengua común por cojones. Pero iso non vén agora ao caso. Alá ela. O asunto é que tras escoitar a súa intervención e apalpar o bochorno en forma de silencio dese extraordinario profesional da aparencia que responde ao título de Gabilondo, dei en pensar que non debemos indignarnos. Non. Aproveita máis unha ollada displicente ca un cabreo.

Polas súas palabras os coñeceredes. Rosa Díez dirixe con tal destreza o Partido da Idiocia que non reparou en que cando pretendía insultar a Rodríguez Zapatero a función delatora da linguaxe estampou o seu retrato máis afinado. Comparemos. Cando un señor lle chama a outro “negro de merda”, por exemplo, non é o honor nin a dignidade do insultado o que se resente; é a imaxe do executor a que queda estampada. O reflexo de Rosa Díez no espello é atroz. Xa o era, pero ese pé mal afirmado é o trazo máis exacto da súa persoa. Non só da súa dignidade, da súa intelixencia, da súa elocuencia, da súa cultura e do seu proxecto político. Da súa persoa completiña.

Non son eu nada dado a alterarme nin a sentirme ofendido polo manexo de tópicos, chistes de galegos e demais trangalladas semellantes. Tendo a me rir un cacho largo e longo. Foi a primeira reacción que me ocasionou a ocorrencia da ilustre trapalleira. Despois lembrei a súa imaxe brazo con brazo doutra muller incomparable que se talla no seu propio espello tal cal é cada vez que abre a boquiña e se namora das simplezas que di. Hai en ambas, xuntas elas, un sentido transcendente da unidade por acumulación. Ou de anulación por duplicado. Con Rosa estamos na Gloria. Quen ousaría dubidalo? Recoñezo que tamén imaxinei a queima de Troia, Esparta, París e o propio Vaticano se algunha das moitas persoas odiadas pola caverna española —tan extensa coma escura— chega a manifestar que Rosa Díez é española no sentido máis pexorativo da palabra. Válgame Dios!

Entre o máis e o menos hai unha gradación de sentidos pexorativos, intúo. Non me importaría que Rosa Díez nolos explicase un a un con esa axilidade verbal que a caracteriza. Sería unha boa maneira de complementarmos o seu retrato. E o dos seus camaradas do Partido da Idiocia e da súa sucursal cuspida coma caguña en territorio de lingua galega.

Ao final, lembrei, e desa si que foi en serio e con inmenso pesar, a persecución langrina, necia, covarde e infame á que foi sometido aquel actor galego e catalán nos últimos anos da súa vida. Chamábase Pepe Rubianes. Iso si, quédame o consolo de que o seu nome será lembrado e recoñecido aínda cando as cinzas das obras e dos froitos de Rosa Díez e as súas camarillas anden atravesando ás apalpadas a materia escura coma neutrinos extraviados na inmensidade do cosmos. Borralla.

]]>
Preguntas no aire http://antondobao.blogaliza.org/2009/11/17/pereguntas-no-aire/ Tue, 17 Nov 2009 12:03:40 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=563

Esqueceulles a todos preguntarlle esoutro día ao Voceiro da Conferencia Episcopal Española, Juan Antonio Martínez Camino, apenas dúas cousiñas tan simples como importantes. A primeira, arredor do pecado. Avisou o xesuíta: pecado mortal público para quen apoie, vote, promova, defenda e respecte a nova lei de interrupción voluntaria do embarazo que os lexisladores impulsarán. E a vella? O caso é que a ninguén lle debeu interesar preguntarlle ao voceiro que consecuencias terá o pecado mortal para crentes e non crentes. Estamos todas e todos sometidos ao pecado e aos seus castigos ou a pena só lles afecta aos católicos? Non é o mesmo non poder comungar sen antes confesar o mal que un irremisible destino ao lume eterno no inferno. Pena que Martínez Camino non precisase algo máis a condena.

A segunda pregunta que quedou no aire tiña que ver coa herexía. Recoñezo que é fascinante o asunto. A quen non lle apetece ser un pouco herexe? Eu imaxino que cometer herexía en estado de pecado mortal público ten que ser terrible; non hai mente humana que dea imaxinado a dureza e a dimensión do castigo eterno que merece tal falcatruada. Un subidón, vaia. E mais ninguén ousou preguntarlle a Martínez Camino se a herexía terá algún castigo previo, ou sexa, se hai que pasar por purificación antes da condena a un inferno infinitamente máis cruel ca o que merecerá calquera pecador normal e corrente. Talvez, a mesma pregunta en si podería ser obxecto de castigo eterno tamén, e iso mételle a calquera o medo no corpo, non que non. Pero a min asáltame a dúbida: será a fogueira un bo remedio contra a herexía ou será mellor unha limpa decapitación? Como ambas as formas de purificación fan parte do acervo histórico da Igrexa Católica, igual aínda lles rebolen pola cabeza, quen o sabe. As súas circunvolucións cerebrais son inescrutables. Eu intúo que se hai castigo en vida por obra de fogueira ou machada, non será preciso inferno diferente ao ordinario.

Foi unha pena que ninguén lle preguntase nada disto a Monseñor (será Monseñor?) Martínez Camino. Hai máis asuntos por aclarar, pero necesario é recoñecer que son menores. Verbigracia, se converterse en obxector de conciencia xa exime ao valente médico, enfermeiro, deputado ou varrendeiro de confesar os seus futuros pecados, é dicir, se tan heroico acto funcionará coma se fose unha bula correctamente adquirida e pagada. Ou sexa, se, por un casual, caen en pederastia, explotación, malos tratos con ou sen asasinato ou defensa da pena de morte, estarán libres de pecado ulterior por teren obxectado unha ou mil veces contra o vicio feminino de abortar.

Se for así, benaventurados os obxectores, porque eles verán a Deus de todas todas.

 

]]>
Contra a certeza, dúbida http://antondobao.blogaliza.org/2009/10/29/contra-a-certeza-dubida/ Thu, 29 Oct 2009 12:11:41 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=557 As túas conviccións outórganche a certeza absoluta; as miñas obríganme a dubidar de todo. Algo así, con outras palabras, vén a dicirlle Hipatia de Alexandría ao Bispo de Cirene en Ágora, a última película de Alejandro Amenábar. Unha paráfrase da historia da humanidade, da loita entre as conviccións relixiosas e a razón.

A historia do coñecemento do que fomos e somos e do universo inabarcable que nos acolle nun recanto afastado dunha apartada e pequena galaxia é unha loita a sangue e ferro contra o poder omnímodo da fe. O coñecemento, con todo e ser intenso en moitas disciplinas, é incompleto. E probablemente non chegará a dar conta de todo o que nos esixe interrogarnos. Velaí a súa grandeza. A razón é fascinante porque dubida. E isto nada ten que ver con relativismos morais nin outras argumentacións pouco consistentes inventadas para condenar —hoxe a fogueira ou a lapidación son só simbólicas, e é un avance— a aqueles seres humanos que ousan traspasar certas fronteiras só abertas á inconmensurable sabedoría de Deus. Por sorte para nós, humanos simples, o coñecemento, e non precisamente a fe, mediante a dúbida vainos facendo máis libres.

Stephen Hawking conta que Xoán Paulo II lles pediu aos científicos, nunha conferencia sobre cosmoloxía celebrada no Vaticano, que non estudasen a orixe do Universo, pois era o momento da Creación, é dicir, obra de Deus. Hawking presentara un relatorio no que teorizaba arredor o inicio do Universo, pero alegrouse de que o Papa non se decatase; non lle chistaba a idea de ser entregado á Inquisición, como lle ocorrera a Galileo. Talvez esaxera o científico, porque en 1992 o propio Xoán Paulo II asinou unha declaración na que a Igrexa recoñecía que a acusación contra Galileo fora un erro motivado por unha tráxica e mutua incomprensión. Ao bo do Galileo déralle por teimar en que a Terra andaba a voltas ao redor do sol. A Igrexa non foi tan severa con Galileo coma con Giordano Bruno, pero é que este sumaba varios crimes ao seu currículo, desde a submisión á ciencia deica a herexía. Hipatia de Alexandría, á que Amenábar lle rende unha fermosa homenaxe, tamén morreu violentamente. Pola razón.

A militancia na fe merece todo o respecto. E non necesariamente é incompatible coa militancia na razón. Mais o conflito é inevitable cando a fe, que inviste a existencia humana de transcendencia, impón os seus principios e as súas normas tanto no ámbito privado coma no público. Aí a fe é totalitaria. É a que define a Igrexa Católica desde Constantino. E non muda nin mudará.

Nesa liña totalitaria circulaba esoutro día Carlos Luis Rodríguez ao perseguir a Carlos Callón, naquela ignominiosa entrevista, para que comparase a manifestación a prol da lingua coa que un día antes atravesara Madrid para esixir a abolición do dereito ao aborto e o correspondente castigo terreal (o eterno está garantido) contra as mulleres que decidan non culminar embarazos e contra todo aquel que practique abortos. Rodríguez, non é nada novo, recorreu insistente á técnica do sofisma infantil: se vostedes din que o Goberno ten que escoitalos por saíren á rúa milleiros de persoas, entón recoñecerán que o Goberno de España ten que escoitar o clamor dos antiabortistas ou como sexa que haxa que denominalos. Ou sexa, somete a xuízo relixioso a ocupación pacífica da rúa e acubíllase no principio totalitario de que a única lexitimidade é a da representación, que é como dicir a da lei. Obvia, por tanto, que o dereito é posterior ao poder constituínte e que muda necesariamente cando muda este. Para el, non é o pobo quen máis ordena, senón a entidade abstracta da representación, que despois de cada proceso electoral queda fixada como vontade unitaria e inmutable, non sometida á multitude, por suposto. A soberanía residirá en cada caso nesa representación absoluta exenta de todo control democrático, só sometida ao control aristocrático das empresas comunicativas.

Sobre ese castelo de fume, o xornalista Rodríguez reitérase nun discurso sen raciocinio, de superficialidade relixiosa. Porque hai mal e hai ben que eticamente han de determinar as liñas de bo ou mal goberno. E para exemplo, as dúas manifestacións. Na estrafalaria concepción do xornalista Rodríguez, unha manifestación estaba amparada polo dereito de responder a un goberno que xeraba división social cunha decisión eticamente reprobable; a outra, por contra, disparaba contra a verdadeira soberanía popular residente no goberno que actúa conforme ao sentido común, á liberdade e á non imposición. As incoherencias profundas e superficiais do hipotético pensamento de Rodríguez darían para moitas páxinas. Mais a propia comparación en si de ambas as manifestacións é, como mínimo, perversa e tramposa. Porque os puntos de partida e de chegada son non xa opostos, senón incompatibles, profundamente antagónicos.

Se o círculo é a perfección, e a perfección é cousa de Deus, o mesmo ca a Creación da Terra e do home, non haberá peor crime que concibir a Terra en movemento elíptico ao redor do Sol. Se o pobo galego lle deu a maioría absoluta ao PP -non importa que as organizacións do bipartito sumasen máis votos- e este retira a lingua da vida pública e do ensino, o pobo galego desexa a extinción da súa propia lingua; negarse a esta vontade divinizada é un crime de lesa patria. Sedición totalitaria. Ambas as argumentacións representan as prevencións totalitarias da fe contra a razón. Pensamento Rodríguez.

A manifestación de Queremos Galego non facía máis que reclamar un dereito posto en perigo por un goberno lexítimo pero sometido a crítica e contestación social. Pola contra, a manifestación antiabortista reclamaba, con coherencia tradicionalista e relixiosa, o castigo para toda aquela muller (e home) que contraveña os preceptos morais dunha confesión relixiosa. Coma con Giordano Bruno e Galileo e tantos outros. Coma con tantas mulleres. Coma con Hipatia de Alexandría. Castigo á impudicia. Certeza totalitaria contra a dúbida racional.

]]>
Normalidade sen anomalías http://antondobao.blogaliza.org/2009/09/03/normalidade-sen-anomalias/ Thu, 03 Sep 2009 12:02:13 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=506 En Chile, a xustiza puxo orde de busca e captura contra militares implicados na criminal represión do réxime do golpista Pinochet, que enterrou o goberno lexítimo de Salvador Allende vai facer 36 anos de aquí a uns días. En Galicia, un tal Antonio D. Olano deleita co seu pregón das festas de Vilalba os mecanismos viscerais da dereita franquista española. E perdón pola redundancia. Ao seu carón, nas pouquiñas fotografías que nos ofrecen uns medios mestres na ocultación, o novo Conselleiro de Cultura escacha coa risa. Alguén os cría para se eles arrexuntaren.

Olano non é a excepción que luxa a tradición democrática da dereita española; todos zugan do mesmo chafariz. Na Europa republicana de filiación democrática burguesa, a dereita é antifascista. En España non sabe nin pode nin quere selo. En Europa, o negacionismo está perseguido; en España, non só concorren ás eleccións cantas candidaturas fascistas queiran presentarse senón que o revisionismo filofranquista espállase en emisoras de radio, xornais e televisións, xusto alá onde gusta de alternar o noso Presidente Feijóo, que se ve por Intereconomía ou pola COPE máis fachendoso ca un rato no pico dun queixo.

Que Antonio D. Olano vaia a Vilalba e largue no seu pregón de don Franco coa admiración que se lle supoñía é unha anécdota sen importancia. Pero dá indicios. Alguén imaxina que ocorrería en Francia se o seu Ministro de Cultura acudise a lle aplaudir e a lle rir as ocorrencias a un conferenciante que se dedicase a loar a Pétain? Tan inverosímil a posibilidade como que á súa Ministra de Sanidade lle dera por se guiar publicamente conforme ás súas lexítimas crenzas relixiosas e desprezase a falta de forza moral de cidadáns e cidadás que non comparten o seu pensamento mítico e supersticioso, e perdón agora polo oxímoro. Pilar Farjas e Roberto Varela son, por contra, unha beizón hispana.

Mentres os xuíces de Chile poñen en orde de busca e captura militares implicados na represión da ditadura, os españois estudan a maneira de esbarrancar decisións parlamentarias, ou sexa, teoricamente, da soberanía popular. A soberanía española que non reside en militares, xuíces, banca e igrexa é só aparente. A tutela destes sectores vixía calquera posibilidade de decisión das diferentes nacións do Estado. A morte do ditador non supuxo un cambio de réxime senón unha restauración que lle poñía o ramo a calquera remota esperanza de reposición histórica da República asaltada polos militares fascistas un 18 de xullo de 1936 como reacción contra as conquistas das nacións sen estado e das clases traballadoras. Non houbo saneamento, non houbo castigo, non houbo restitución, non houbo xustiza histórica. Por iso Pilar Farjas, Antonio D. Olano, Roberto Varela ou Mayor Oreja non son anomalías; son a normalidade española. Contra as linguas, contra as culturas, contra as nacións, contra a capacidade de decidir, contra a tradición republicana, contra o laicismo, contra a liberdade, contra o proletariado. Contra a democracia, en definitiva, adobíen como adobíen o seu nacional-catolicismo.

Menos mal que temos aí a Don Santiago Rey, ese home enteiro, de aspecto xuvenil aínda que rexo, de peso intelectual apoiado en man dereita e mirada ao infinito, certeiro, primeira persoa, sempre el, que vela por nosoutros, que nos axuda a comprender a realidade, que sufriu e sofre por Galicia, que foi reprimido, que non dorme para ofrecernos a súa sabenza e entrega xenerosa, que é galeguista ben entendido, que usa o seu xornal para acumular diñeiro público por actividades que despois ataca, que chantaxea desde as súas páxinas con ameazas ao estilo das mafias menos sutís. O filántropo, editor, intelectual polifacético, sabio, fillo predilecto de Galicia enteira se non do Universo en expansión, volveunos iluminar hai días esta gruta lóbrega cun tratado breve pero excelso. A súa prosa é brillante, sinxela pero profunda. Lóxico é que haxa quen non dea penetrado en toda a carne do seu ser dialéctico. Non hai problema. Para mellora vital deses seres vulgares, Xosé Luís Barreiro veu a glosárnolo con próxima, aínda que non parella, iso nunca, mestría. Ao lelo, calquera tería a sensación de ulir o betume de lle limpar as botas co que o profesor enxaugaba a boca. Imprescindible, Barreiro.

Se eu fora Feijóo, que por sorte para el non o son, pedíalle audiencia inmediata ao Gran Editor-Filántropo-Filósofo-Fillo Predilecto Universal para lle solicitar de contado informe de todo o que precisa, do que desexa, do negocio que mellor lle viría. Outramente, talvez corra perigo o Presidente de ver borrosa a súa impoluta imaxe nas exemplares páxinas xornalísticas que don Santiago mantén ao noso servizo. Este non é Mefistófeles. Manexa o lume infernal con mellor destreza.

Deus, o da Conselleira, lle conserve por moitos anos ese aspecto xuvenil.

]]>
Pracer e castigo http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/24/pracer-e-castigo/ Fri, 24 Jul 2009 12:19:55 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=480 A dereita vive obsesionada co castigo. Non porque os que se adscriben a esa beira ideolóxica nazan con algún xene que lles determine o pracer por penalizar inflexiblemente os seus conxéneres. Tampouco será porque sufran ningunha eiva física, como lle ocorría a aquel personaxe da película Todos din I Love You, de Woody Allen, que sendo fillo de demócrata militaba nas ringleiras conservadoras e antiabortistas por mor dun tumor que non lle deixaba chegar sangue e osíxeno ao cerebro.

Ese culto ao castigo dos conservadores talvez ten máis que ver coa súa posición social, cos lugares que ocupan nas relacións de poder e tamén coa propiedade. Non todos os conservadores, liberais, dereitistas ou mesmo fascistas teñen poder nin gozan de propiedade, iso é evidente, pero o poder e a riqueza exercen unha atracción que axuda a reproducir comportamentos e a asumir principios aínda que atenten en moitos casos contra os propios intereses. A fascinación da autoridade, da xerarquía e do dominio. Mesmo os hai dispostos a o sacrificaren todo, o que son e o que poderían aspirar a ser, polo benestar, a riqueza e a felicidade dos amos.

Algunha conexión ha de haber entre a fascinación polo castigo e a centralidade deste na relixión, tanto no plano mítico -o gran castigo eterno- coma no social e no individual -o castigo como referencia proscritiva do dereito natural; o castigo como porta á penitencia camiño da purificación. O sentido relixioso da orde social conecta a dereita coa devoción polo castigo.

A autolesión, porén, non está incluída entre as patoloxías da dereita. O autocastigo queda reservado para os febles, e a febleza é incompatible, ben o sabemos, coa alta responsabilidade de guiar colectividades material e espiritualmente. Probablemente esa será a razón pola que a cúpula -e os votantes- do Partido Popular non quere saber nada dos gromos de corrupción que lles xorden na hortiña da casa mesma. A corrupción é inherente ao sistema, parte do seu motor; non merece castigo. Se cadra, soamente discreción. O pico da pirámide social non pode someterse aos xuízos infundados das dimensións inferiores. O xuízo só é concibible se o emite a superioridade, outro non é posible. A xustiza ten que ser fiel á súa función de garantir a inmobilidade social absoluta. Tampouco o poder divino admite xuízo. Só Deus pode xulgar os homes, nunca os homes a Deus. Iso sería o máis mortal dos pecados e xustificaría o castigo máis cruel e os tormentos máis atroces. A orde require esta garantía de inmobilidade que tan cara lle é á dereita e á que tanto lle gusta aproximarse a esquerda institucional. O importante é que nada mude, que nada altere o statu quo. Os votantes son instrumentos de lexitimación mediante a reprodución de tan esquemáticos, simples e infantís razoamentos.

O xuízo de arriba abaixo. De Deus aos homes. Por iso a corrupción será unha práctica só posible nos de abaixo. Nos de arriba é negocio. Para que querería corromperse un rico empresario se xa ten todo o que desexa? Máis doado será que se corrompa un pobre ao que lle falta de todo para o ter todo. De aí xorde a cegueira ante os propios pecados e tamén a severidade na aplicación de castigos inflexibles e exemplares aos inferiores por mor das súas debilidades conxénitas. Seguimos no lugar de sempre: se unha muller aborta, aínda que sexa por necesidade, castigo. Se alguén practica sexualidade contra natura, castigo. A forma é variedade. Desde a pena de privación de liberdade á privación de dereitos. Tamén a pena de morte, se é precisa. A dereita excítase coa privación allea. Será a síndrome da acumulación.

Os espantosos crimes contra dúas nenas ocorridos hai uns días, con menores como odiosos protagonistas, volveron excitar na dereita o degaro de castigo. Voceiros do PP e reprodutores mediáticos das ideoloxías conservadoras coinciden na necesidade urxente, nada máis urxente e necesario, de reformar a lei do menor para facer dos nenos suxeitos de castigo de privación de liberdade. Entre un neno, Bárcenas e Camps, o linde entre o castigo ao inferior e a inocencia do modélico competidor.

O castigo non cumpre ningunha función social positiva, pero sérvelle ao poderoso para enfatizar o seu dominio sobre os corpos e os cerebros e mais para sacralizar a propiedade e a orde dela derivada. O castigo non é espello refractario que convide aos delincuentes en potencia a non cometer delitos. Iso é mentira. Como é mentira que a ausencia de castigo convide ao delito, ou que a despenalización do aborto convide ao aborto por puro pracer. Mentira e froito dun razoamento primitivo, inferior á idade penal.

Se o Estado non ten dereito a entremeterse na educación dos nenos, nin no tocante ás linguas vehiculares do ensino nin na aprendizaxe de materias non relixiosas que a dereita considera doutrinarias; se a responsabilidade da educación e dos valores dos nenos corresponde aos pais en exclusiva, talvez sexan os pais os que deban responder dos actos de seus fillos pequenos que aínda se están formando como persoas.

Que busquen a dereita, Andrés Aberasturi e outros as razóns do crime na propia miseria dos seus principios sociais, económicos e políticos. No modelo de convivencia que se lles transmite aos pequenos, na exaltación da competencia e do poder, no desprezo á solidariedade e ao común, na institucionalización da humillación do inferior, no rexeitamento obsesivo de todo o diferente.

Eles son os culpables. Que non queiran, por riba, gozar co castigo alleo.

]]>
Deus no Universo http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/21/deus-no-universo/ Mon, 20 Jul 2009 23:18:27 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=478 É curioso que a nosa obsesiva observación do ceo fose dando lugar ao abandono de vellas referencias míticas sobre os espazos do alén destinados a proporcionarnos felicidade ou sufrimento eternos. O ceo perde valor mítico ao tempo que gaña para nós en significado real. Canto máis coñecemos o que nos rodea, menos cremos no que non vemos. Talvez a ciencia e a fe non son incompatibles, pero coincidiremos crentes, agnósticos e ateos en que a ciencia non precisa de Deus para atopar explicacións, non o necesitamos para colmar aos poucos as nosas arelas de coñecemento. Deus non é necesario. Sería inxusto e inaceptable que por mor desta constatación os crentes fosen obrigados a renegar da súa fe e do amor ao seu Deus e a renunciar ás particulares normas das súas seitas, confrarías, relixións ou como mellor se lles queira chamar. A liberdade de credo relixioso é un dereito indiscutible —defendido normalmente por ateos.

A contemplación e o coñecemento do Universo ten a capacidade de abraiarnos. Observarmos algo que ocorreu hai miles ou millóns de anos mergúllanos no regato da ficción científica. A ciencia é cada vez máis unha extraordinaria narración capaz de manter no punto máis elevado a nosa atención como receptores. Nesta altura do coñecemento, é difícil atoparlle un acomodo a Deus. A relixión explicaba cousas que desde hai moito tempo teñen xa explicación racional arredada de construcións míticas. Todo é materia, esa antagonista eterna do espírito, mesmo os soños. As vellas ideas da elevación da espiritualidade fronte á baixeza do material son absurdas e negan o ser humano e o que o arrodea. Para algúns, esta potencia da materia é sinal de degradación; a perda de espiritualidade dirixe á apocalipse, ao final dunha humanidade que renuncia a disolverse no espírito de Deus. Para outros, ese desequilibrio sería imprescindible para o coñecemento e, por tanto, para sermos máis libres e felices nesta existencia sen necesidade de esperar por outra vida cuxa realidade non pode ser probada.

A relixión é o opio do pobo, deixou dito Karl Marx para ilustrar o efecto anestésico da fe nos seres humanos. A relixión dálle xustificación moral á explotación, aos actos dos poderosos, serve para acougar aparentemente o sufrimento dos desposuídos e para xustificar a necesidade da opresión mediante a súa sublimación. Se Deus, que todo o pode, todo o ordena e todo o fai con algunha finalidade conforme a unha intelixencia que a razón humana é incapaz de comprender, determina que un home ou unha muller ha de sufrir privacións, dor, dominio e opresión será porque lle ten reservada unha felicidade imposible de imaxinar xusto para cando termine o seu paso por este val de lágrimas. O pobre, o miserable, terá que aceptar resignadamente os designios da intelixencia divina e vivir con alegría a súa penosa situación á espera do ceo prometido. Rebelarse sería o peor dos pecados. A soberbia de enfrontarse aos designios de Deus ten pena que non dará abranguido a imaxinación humana: o inferno. Para inferno, o que me toca vivir, pensarán algúns, e nese mesmo pensamento está insculpido o pecado. Acaso non aceptou o propio Xesús Cristo con resignación o sufrimento sabendo que proviña da intelixencia infinita do Creador?

Mentres o ser humano teima no coñecemento das leis da materia, do universo, a Igrexa non se move dunha particular interpretación da Lei Natural. Cando Rouco Varela supedita o dereito positivo ao dereito natural exhibe unha concepción totalitaria coherente coa súa fe pero incompatible cunha organización democrática e igualitaria da sociedade humana. É a necesidade de imposición da propia fe e dos valores que dela emanan á totalidade dos individuos humanos, independentemente das crenzas de cada un deles. Desexo extemporáneo, amais de irracional, pois o ser humano leva tanto tempo como a totalidade da súa propia historia nunha batalla irreconciliable contra as determinacións da Lei Natural. E non desexa volver a épocas felizmente superadas.

Ao reclamar a Igrexa primacía do dereito natural sobre o dereito positivo pretende que os seus principios morais sexan hexemónicos na sociedade, a expresión dunha totalidade cuxo exterior non debe existir. Cando Rouco Varela acode á Lei Natural para expresar a necesidade de que o dereito positivo estea supeditado a ela, esixe un código penal con castigo severo para as desviacións que atentan contra ese dereito natural que ha de estar na orixe de todo. Ditado por Deus a través dos seus ministros na terra. Fascismo clerical, chámanlle algúns. O hedonismo anatemizado; o deber do ser humano é sufrir, sufrir sen pausa para purificar os propios pecados e acadar a felicidade nunha vida eterna de contemplación do rostro do Creador. Ora que os principios de sacrificio e gozo non son iguais para todos.

Rouco Varela, e con el a Igrexa Católica, desexa vieiros de santidade, e para eles esixe a pesada carga da lei contra quen se desvíe dos seus preceptos. Castigo e sufrimento na terra, que, coma as fogueiras da Inquisición, purifican as almas pecadoras. Pena civil para quen aborte, sexa crente ou non; castigo para quen practique a homosexualidade, sexa crente ou non; prohibición de separación matrimonial, haxa matrimonio eclesiástico ou non, sexa con malos tratos ou sen eles. E así interminablemente.

O obxectivo da relixión non é procurar cidadáns cada vez máis libres. Libres de pesares, libres de explotación e libres de pobreza. Non. Ao contrario; a súa razón de ser habita no control e o dominio. E ten o castigo como norma suprema. Pero se a felicidade non existe nesta vida, se non é posible nada que a imite ata despois da morte, por que non agardan a que sexa Deus na outra vida quen castigue os pecadores á pena eterna do inferno e teiman en inflixir en nós sufrimento antes da derradeira sentenza? É dicir, por que non nos deixan coas nosas leis e cos nosos desexos de ser o máis felices que poidamos e de gozar canto nos sexa posible. E eles, mentres, que se dediquen ao suplicio como vía purificadora para alcanzar a virtude.

]]>