Gloria Lago – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Con Rosa estamos na Gloria http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/01/con-rosa-estamos-na-gloria/ Mon, 01 Mar 2010 20:30:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=614 Non sei se era cousa de froitos ou de obras. Pero dis que contan que o dixo Xesús Cristo. Algo así como “polos seus froitos os coñeceredes”. Certamente, hai dous mil e pico de anos pouca maneira había de saber dos homes e das mulleres —delas menos— se non era polos froitos que as súas obras puideran dar. Froitos maduros e podres, doces e amargos, saborosos e desagradables, vitais e velenosos, que de todo hai na viña do Señor, xa que estamos de referencias bíblicas. Naquela época, a comunicación era restritiva e fugaz. A Biblia asumiu a función de ordenar e interpretar o mundo, tal e como lles ocorre hoxe aos medios de comunicación de masas. Sagradas funcións! A comunicación lingüística substitúe a eficacia exemplar dos froitos que dan as obras humanas. Tamén a organizada con imaxes, de maior capacidade connotativa e menor exactitude semántica. Ideal para o caso.

Polos seus ditos os coñeceredes, poderiamos actualizar a sentenza escrituraria. No mundo da política profesional, a comunicación como mercadoría non só oculta senón que altera radicalmente o significado verdadeiro dos feitos. Sirva como exemplo a distancia real entre o discurso aparentemente progresista da socialdemocracia (esquerda oral) e as súas políticas económicas liberais. Ou a distancia entre o laicismo que se di defender e os froitos insalubres do vello e incuestionable nacional-catolicismo. Iso por non rebaixarnos ao nivel do estrume para casar certos discursos sobre imposición e dereitos lingüísticos cos froitos e as obras dos seus usuarios e inventoras.

Pero se o dicir das persoas públicas oculta convenientemente as súas intencións, tamén pode posuír a virtude de nos ofrecer o seu retrato máis exacto. Só é cuestión de saber descodificalo adecuadamente. Porque non existe o lapsus linguae. O ser humano é un animal extraordinariamente exacto no manexo da comunicación, en calquera lingua; para iso non se precisa formación de ningunha clase. Évos unha facultade innata, como durmir ou alimentarse.

O último exemplo témolo ben fresco: Rosa Díez e os galegos no sentido “máis pexorativo” do termo. Certo que a boa da deputada ten un dominio máis ben agreste da súa propia e amada lengua común por cojones. Pero iso non vén agora ao caso. Alá ela. O asunto é que tras escoitar a súa intervención e apalpar o bochorno en forma de silencio dese extraordinario profesional da aparencia que responde ao título de Gabilondo, dei en pensar que non debemos indignarnos. Non. Aproveita máis unha ollada displicente ca un cabreo.

Polas súas palabras os coñeceredes. Rosa Díez dirixe con tal destreza o Partido da Idiocia que non reparou en que cando pretendía insultar a Rodríguez Zapatero a función delatora da linguaxe estampou o seu retrato máis afinado. Comparemos. Cando un señor lle chama a outro “negro de merda”, por exemplo, non é o honor nin a dignidade do insultado o que se resente; é a imaxe do executor a que queda estampada. O reflexo de Rosa Díez no espello é atroz. Xa o era, pero ese pé mal afirmado é o trazo máis exacto da súa persoa. Non só da súa dignidade, da súa intelixencia, da súa elocuencia, da súa cultura e do seu proxecto político. Da súa persoa completiña.

Non son eu nada dado a alterarme nin a sentirme ofendido polo manexo de tópicos, chistes de galegos e demais trangalladas semellantes. Tendo a me rir un cacho largo e longo. Foi a primeira reacción que me ocasionou a ocorrencia da ilustre trapalleira. Despois lembrei a súa imaxe brazo con brazo doutra muller incomparable que se talla no seu propio espello tal cal é cada vez que abre a boquiña e se namora das simplezas que di. Hai en ambas, xuntas elas, un sentido transcendente da unidade por acumulación. Ou de anulación por duplicado. Con Rosa estamos na Gloria. Quen ousaría dubidalo? Recoñezo que tamén imaxinei a queima de Troia, Esparta, París e o propio Vaticano se algunha das moitas persoas odiadas pola caverna española —tan extensa coma escura— chega a manifestar que Rosa Díez é española no sentido máis pexorativo da palabra. Válgame Dios!

Entre o máis e o menos hai unha gradación de sentidos pexorativos, intúo. Non me importaría que Rosa Díez nolos explicase un a un con esa axilidade verbal que a caracteriza. Sería unha boa maneira de complementarmos o seu retrato. E o dos seus camaradas do Partido da Idiocia e da súa sucursal cuspida coma caguña en territorio de lingua galega.

Ao final, lembrei, e desa si que foi en serio e con inmenso pesar, a persecución langrina, necia, covarde e infame á que foi sometido aquel actor galego e catalán nos últimos anos da súa vida. Chamábase Pepe Rubianes. Iso si, quédame o consolo de que o seu nome será lembrado e recoñecido aínda cando as cinzas das obras e dos froitos de Rosa Díez e as súas camarillas anden atravesando ás apalpadas a materia escura coma neutrinos extraviados na inmensidade do cosmos. Borralla.

]]>
Idioma e autoodio http://antondobao.blogaliza.org/2009/09/08/idioma-e-autoodio/ Mon, 07 Sep 2009 23:24:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=511

No ben intencionado, mais non sempre atinado, argumentario clásico dos defensores da normalización da lingua galega, o recurso a un autoodio propio de nós-outros, núcleo da nosa idiosincrasia, como razón principal e case universal do penoso proceso de substitución lingüística que sufrimos desde hai séculos adoita ocupar o primeiro posto ben destacado. A lingua de Galicia, segundo este argumento, vén esmorecendo paseniño a través dos anos, das décadas e dos séculos por mor dunha tendencia colectiva ao desprezo de todo o que nos é propio. A síndrome dun pobo de bois mansos que nos ataca des que os afoutos pereceron no Medulio e baixo a represión fascista. Dicía Alonso Montero aí atrás que a sociedade galega ditara xa sentenza de morte contra o seu idioma. E non é certo.

Negar a operatividade do autoodio en certos individuos non sería oportuno, pero o momento que vivimos esíxenos revisar certas verdades indiscutidas que nos apartan dun camiño útil para o futuro da lingua e nos impiden idear e executar políticas lingüísticas de base realmente normalizadoras e esixírllelas aos poderes públicos, aínda que os que nos tocan neste momento histórico teñan intención de transitar outros carreiros.

Toda crise ha de dar lugar a renacementos. Neste rebumbio catártico ao que nos empurran uns gobernantes irresponsables, os nosos esforzos normalizadores deberan reorientarse á preservación dos grupos de falantes e á extensión de usos. Cómpre converter en anécdota pueril a galegofobia dos que adoecen por vivir en subalternidade, submisión, dependencia e autodestrución. Os López-Chaves, Negreiras ou Louzáns (deberan desgaleguizar xa os seus apailanados apelidos!) quedarán adscritos ao lugar que lles corresponde: a varredura da historia.

Para que desta crise xurda un mellor futuro para a lingua de Galicia será bo desprenderse da submisión a mitos que noutrora quizais foron sobreutilizados. Basear nunha explicación psicoloxista coma a do autoodio as análises dun proceso de substitución lingüística que dura centos de anos —e que se intensifica nos nosos tempos porque as novas formas de comunicación masiva así o facilitan— é tan inútil como laiarse pola morte dunha lingua cando xa só é unha lembranza nunha inscrición funeraria. Os galegos e as galegas non nacemos especialmente dotados para odiarnos. Ao revés; tendemos a querernos bastante ben, aínda que ese amor propio algúns o confundan cun suicidio lento e acougado. Non é bo cargar o peso da proba nas vítimas da agresión e convertelas en verdugos da súa propia lingua. O ser humano desexa vivir feliz, e os galegos e galegas non somos excepción. Mesmo nas reaccións máis escuras e esgazadas, coma a da emigración, existe unha decisión afouta de albiscar futuro. Non, non somos seres pasivos, aínda que tamén nos afecte, coma á maioría neste mundo virtual, ese masivo encanto da subalternidade.

Se insistimos no autoodio como explicación universal, corremos o risco de seguir a diagnosticar erroneamente a enfermidade e, consecuentemente, de aplicar remedios equivocados. O discurso normalizador e as políticas lingüísticas que propoña terá que partir de análises materialistas da realidade lingüística de Galicia. En que camadas sociais se acumulan os falantes e cales son as razóns polas que mudan os seus hábitos lingüísticos, polas que cambian de lingua perante certos interlocutores ou en determinadas situacións comunicativas. E, sobre todo, por que razón consideran necesario que os seus fillos falen e vivan nunha lingua diferente da súa. Estas decisións, conscientes ou debidas a actos reflexos, non as promove o autoodio xeneralizado senón un desexo de que a vida dos descendentes sexa máis cómoda e vexa todas as necesidades satisfeitas. A perda de transmisión ou o cambio de lingua son mecanismos colectivos que resultan dunha realidade social e material sobre as que cómpre intervir para mudar a tendencia. A culpa non é dos que votan o PP, por parafrasear unha infelicísima consigna que se coreou cando unha parte importante do pobo galego soubo reaccionar contra un atentado ecolóxico e económico obra do capitalismo e da condición colonial de Galicia. Se mantemos para a lingua esquemas de pensamento semellantes, culpabilizando os falantes, esta non terá quen a sitúe no plano social que lle corresponde. Pola contra, a estratexia nestes tempos tería que consistir en reforzar a identificación dos propios falantes, en evidenciar que a lingua é un sinal tamén de pertenza a un grupo social, que o seu abandono non só non garante o ascenso na escala social senón que tende a fosilizar as actuais relacións.

Unha lingua é un asunto profundamente material, pouco cordial. No cambio de lingua non hai autoodio, senón o que se percibe como necesidade de vivir mellor. O pobre, na súa pulsión liberadora, entende que lle cómpre despoxarse de todos aqueles trazos que liga coa súa pobreza. Romper esas ligazóns terribles, que lles permiten aos indocumentados falar de liberdade de escolla e embebedarse con obscenidades semellantes, ten que ser o obxectivo primordial de calquera política lingüística normalizadora. Para as políticas de base, abandonar o principio de distancia, sentírmonos todos falantes cos mesmos problemas, as mesmas dificultades e as mesmas contradicións ca os que toman a sempre dolorosa decisión de se comunicar cos fillos nunha lingua que non é a deles, que lles impide expresar o mundo coa exactitude e a sutileza coa que o farían no seu propio idioma.

Deixemos o idealismo e as razóns inconfesables para os obsesos. Para individuos do calibre de Gloria Lago, de Louzán, de Carlos Luís Rodríguez, Blanco Valdés, Negreira, López Chaves e uns cantos máis, sepultar a vixencia pública da lingua galega é como mandar á desfeita un vello modelo de utilitario e mercar un coche grande e aparente. Nin sequera neles é autoodio, porque non serían capaces, na súa inmensa ignorancia, de comprender o que son e o que deixan de ser e por tanto non son; é o que Paolo Virno concibe como trazos característicos do posfordismo: medo, cinismo e oportunismo. Ou sexa, o seu modo de sobrevivir na miseria e na mediocridade.

O principio de distancia pode amosarse tamén no recurso á explicación do autoodio como orixe e razón universal de todos os complexos procesos sociolingüísticos en Galicia. Por contra, se desexamos avanzar, é imprescindible promover abertamente unha identificación de todos os falantes coa súa lingua tamén mediante o recoñecemento dunha orixe social común, determinante na configuración do conflito e nas diversas manifestacións do principio de distancia. Aos falantes conscientes, aos grupos activos partidarios da normalización, tócalles a angueira de se mergullaren sen condicións no limo material desa masa social de falantes que mantén viva a lingua aínda hoxe e sen os cales será imposible un futuro digno de tal nome. E para iso talvez cumpra abandonar argumentarios idealistas que cargan a responsabilidade nos que sofren como vítimas as peores manifestacións do proceso de substitución lingüística. Que continúa, claro que continúa.

]]>
Extintores e Principio de Distancia http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/26/extintores-e-principio-de-distancia/ Fri, 26 Jun 2009 11:23:23 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=452 É sabido que Gloria Lago suspira pola extinción da lingua galega. Non unha extinción absoluta, home non; un esvaecemento balsámico que lla retire da vista, nada máis. O que non soportan Gloria Lago, Roberto Blanco Valdés e os ignorantes templarios de Galicia Bilingüe, incluído o filólogo de FAES que non dá lido correctamente a Saussure, é a presenza da lingua galega, a posibilidade odiosa do contacto, o noxo ao contaxio. Desde hai tempo sabemos que os odios ás linguas, os desexos de exterminio e os prexuízos concomitantes son unha grosa representación de conceptos e sentimentos irracionais referentes ás comunidades de falantes.

A lingua é cuestión de clase. En todos os sentidos. O tecnicismo normalización provén da ciencia da socioloxía da linguaxe e expresa a necesidade de inverter tendencias de substitución. Opoñerse, como fan os ignorantes múltiples, ás medidas tendentes a inverter tendencias implica apoiar a substitución lingüística, desexala. Ou sexa, querer que desapareza a lingua socialmente feble.

Que a lingua galega viva desde hai séculos nas capas sociais máis humildes propicia a aparición do principio de distancia. Este principio opera en moitas direccións. Contra uns modelos enxebres de oralidade; tamén en certas posicións que conciben imposible o galego como lingua de cultura. Aquela estupidez -a ignorancia sempre é moi atrevida- de expresar a imposibilidade de xuntar lingua galega e matemáticas, física e ciencias en xeral, xa respondida convenientemente por grandes científicos galegos, era unha manifestación radical do mesmo principio de distancia que pace na convicción transxénica de que a lingua galega é inservible e prescindible, de inferior categoría, por andar fozando nas capas máis humildes da sociedade. De confiarmos na estupidez, teriamos que concluír que aqueles que non posúen certo acomodo económico, un grao determinado de formación e ademais viven en zonas distantes do embigo da civilización non teñen dereito a vivir na súa propia lingua; nin sequera, a posuíla.

Galicia Bilingüe quere corrixir e moderar as expresións radicais da idiocia, proveñan de Blanco Valdés, de FAES ou de Demetrio Peláez. Non propugnan directamente o exterminio; confórmanse con que aos nosos fillos non os mesturen cos deles. Nin a nós con eles. Todos xuntos e en unión agochan as súas vergonzas no rocho das miserias. A distancia é o seu horizonte, o lugar onde se condensa todo o seu coñecemento, que colle nunha partícula microscópica. Vale, están dispostos a aturar a existencia da lingua galega, pero lonxe e sen posibilidade de contaxio. Fóra da vista, como se fai coas vergonzas propias. Chámanlle a ese exilio liberdade, igualdade e rexeitamento á imposición. Manexan o mecanismo trapalleiro da inversión da proba. Son os extintores.

Os extintores non operan sos. Hai presidentes de deputación, conselleiros e presidentes da Xunta con complexo de practicantes: subministremos as mellores vacinas para previr os peores contaxios. Pura vocación de servizo público; cómpre preservar a saúde e a hixiene de certas minorías sociais que desexan non ter moito roce con falas propias de seres inferiores. A cristalización política do principio de distancia. A vergonza da orixe humilde ou a soberbia da orixe acomodada; a consideración do castelán como unha lingua propia de seres superiores, máis cultos, máis educados, máis intelixentes, máis finos. Mellores.

Fronte á extinción, vida e contaminación. Xustamente o que lles pon tanto medo. A lingua galega en todos os ámbitos, fachendosa, orgullosa, mesmo cun punto de chulería. Ese é o peor pesadelo dos ignorantes. E cando non poida ser, cando se impoñan atrancos para que a lingua teña aire co que alimentarse, haberá que exercer dereitos e reclamalos ante calquera instancia, mesmo xudicialmente. Na concreción, na materialización da realidade en casos concretos, persoais, identificables, estará o triunfo do discurso normalizador. E demostrando día a día que a lingua galega está máis viva ca nunca e ten un brillante futuro. Sen mensaxes de derrota e desaparición. Os discursos que datan a derrota non van servir máis que para preparar os funerais.

O galego é a lingua propia de Galicia. Por tanto, de todos os galegos e galegas, falen o idioma que falen en cada caso. Quen son un fato de ignorantes e irresponsables para impedir que todos os nenos teñan plena competencia lingüística en galego? A quen e por que pode molestar algo tan imprescindible e ao mesmo tempo tan inocente? Só a eses ignorantes e irresponsables. Aos que teñen vergonzas que esconder. Aos que non soportan compartir espazo cos seres inferiores. Aos que, na súa estulticia, se cren superiores. Aos extintores.

]]>
Trapalladas http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/19/trapalladas/ Fri, 19 Jun 2009 11:09:19 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=438 A José María Aznar todos o coñecemos ben. Aquel rostro sereno, pétreo, coma o dun semideus mentres posa para os dedos hábiles do escultor da historia. O bigote impávido, impasible o ademán, inmóbil. Aquela voz de seguridade dun home coas poutas espetadas no leme dunha España que ía moi avante toda á conquista do curuto do podio do Imperio. Daquela vella fotografía de familia, só sobrevive un. Os outros viven coma reis.

Hai ausencia de Aznar. Unha sutil e lene dor pola súa ausencia, luctuosa. Os propagandistas son persistentes coma as follas dos castiñeiros. Todo o día a remoer en voz alta, e algo de pouso sempre queda. A Grande Ausencia non a amortece Mariano, non, ben o saben na COPE-El Mundo-Libertad Digital-Vocento e o que faga falta. Mariano, ao cabo, é galego malgré lui. Tampouco Feijóo ten moitos admiradores e talvez por iso contratou a Gloria Lago para embaixadora ante a Santa Sé da comunicación.

Aznar é o recordado. A todos lles doe case como lles doe España. Dóelles na alma que a súa saída da Moncloa estivese tan atestada de infamia, indignidade e mesquindade. Para os testamenteiros da súa obra, o período que transcorre desde aquel infausto 14 de marzo é ilexítimo, unha paréntese á espera da restauración e de todo o que esta arrastra canda ela. ¡Vivan las cadenas! Mais para o seu acougo, Aznar vive a pesar de todo. Vive na súa obra política e tamén, xa, na ensaística. Escritor de best sellers, coma César Vidal, por exemplo, e superior a Pío Moa. Á Coruña chegou estes días para presentar unha nova peza bibliográfica. Xosé Manuel Pereiro deixounos unha crónica maxistral. Manuel Rico, outro galego, glosa o brillante ensaio aznariano.

A Miguel Ángel Fernández Ordóñez, Gobernador (sen sufraxio universal) do Banco de España non o coñece tanta xente. Lástima. O seu leme é sensible; non manexa un buque tan aparente coma o de Aznar, pero terma da súa carga con astucia e habilidade de renarte. Os méritos de Aznar son de dominio público, innumerables; os de Fernández Ordoñez fóronsenos da cabeza, ninguén os apuntou. Pero tenos, seguro. Igual foi número un da súa promoción ou sacou as oposicións sen estudar ou naceu no lugar adecuado e no momento xusto, que é o que adoita pasarlles aos homes senlleiros. E digo eu que para chegar á gobernación (sen sufraxio universal) do Banco de España e manexar a economía e a palabra con tal maxisterio algunha forma singular de aliñamento planetario se tivo que producir.

Aznar descóbrenos no seu ensaio a receita máxica para que España, ai, España, saia da crise nun pestanexo. Miguel Ángel Fernández Ordóñez predica para o seu cenobio de eremitas austeros e contemplativos a necesidade de certas reformas novidosas que nos botarán fóra da crise e do paro en menos do que canta un galo. Os dous homes notables coinciden, é o que pasa coa filosofía profunda cando rebota entre homes sabios. A reformar do mercado laboral, ese graal simbólico arrebolado de sangue mártir. Fernández Ordóñez chámalle reformas que permitan avanzar en produtividade e axustar custos, marxes e prezos. A pedra filosofal da comunicación non decodificable para obreiros, asalariados varios e demais persoas de escasa formación e menor cultura. Aznar engade España á ecuación infalible. Máis España!, consigna nacionalcatólica para tempos de crise. Felipe González, posiblemente un dos presidentes máis indignos, e el sabe por que, da historia de Occidente, tamén se uniu ao pranto: a ver se os traballadores prescinden do seu egoísmo e contribúen a que os empresarios durman tranquilos aceptando unha reforma do mercado laboral. Pena que ninguén lles axuste a eles os custos, as marxes nin os prezos. Trapalleiros.

A indecencia tende a non coñecer fronteiras. A crise dun modelo económico, dunha práctica especulativa, dun universo financeiro ha de resolverse, segundo estes (e outros) “cráneos previlegiados” (por don Latino de Hispalis) con máis traballo e menos salario, máis precariedade, máis despido barato ou gratis. Con menos custos, menores prezos e maiores marxes para os empresarios; con maiores cargas para os insolidarios asalariados. E asalariadas, moitas delas sen contrato. Precarios e precarias, eses que lles poñen a funcionar ás enxurradas as glándulas salivares a Aznar e a Fernández Ordóñez. E a Felipe González.

]]>
Violencia http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/15/violencia/ Mon, 15 Jun 2009 19:56:25 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=431 Nun mundo levantado sobre piares de crueldade, chama a atención observar como se arman discursos de intereses ao redor de certos conceptos de violencia. O universo da competencia salvaxe, da miseria e da exclusión, da acumulación e o empobrecemento parece levarse mal coa violencia. E nós aínda lle acreditamos no conto.

A violencia vén cabo de nós, non se nos desapega, co seu alento frío debúxanos no espiñazo a cartografía do arreguizo. Unha veces escapamos ás súas poutas; outras, deixámonos conquistar pola fascinación, unhas veces épica e outras romántica, dos seus vapores. Na sociedade do simulacro, as formas máis evidentes de violencia cedéronlle terreo á representación. Esta engánchanos, introduce en nós un interese morboso, mergúllanos nas ficcións langrinas, sanguinarias. Quen non acouga ante a versión violenta da xustiza poética en ficción audiovisual? Ás veces o informativo tamén nos impulsa a ese acougo mórbido.

A violencia é a parteira da historia. Rodéanos como unha segunda pel. Ás veces parece unha garantía de supervivencia; sempre, expresa con múltiples rostros os fundamentos do sistema social e económico vixente. É o sangue da sociedade simulacro. Esta violencia múltiple, de infinitos rostros adopta formas suaves e invisibles, expresa a coerción sutil, o control baixo os avíos dunha liberdade só aparente. Quitados os momentos climáticos en forma de batallas sanguinarias e operacións bélico-policiais, a violencia da minoría poderosa contra a multitude é calada, sutil, constante, inalterable. Inxéctanos a alucinóxena aparencia de habitarmos a paz social absoluta. Mais non por iso deixa de ser violencia constitutiva e persistente, inseparable dos fundamentos do sistema, garante absoluta da propiedade, núcleo sistemático da explotación. O traballo asalariado sería imposible de non mediar unha potente violencia cotiá, disciplinaria, existencial.

A violencia repulsa, sen dúbida. Un bo obxectivo social é a súa redución á mínima expresión. Evidenciar as súas formas ocultas tamén axudará a expulsala. Mais ese obxectivo non fai parte do programa dos medios de comunicación de masas, cuxa gran preocupación é impedir que os marcos conceptuais, ideolóxicos, do sentido común se movan tanto que poidan chegar a poñer en perigo o sistema. Esa función conservadora adornarana cun teórico e hipotético respecto á liberdade de expresión e de opinión que nunca dá cristalizado. Que non se note que pola noite alguén vai ás leiras e volve mover os marcos para deixalos onde teñen que estar. Todos os medios teñen dono. As súas leccións coas violencias lexítimas e ilexítimas, reais e aparentes, instrumentais e estruturais son a miúdo moi produtivas.

Que a violencia poida ser unha arma política só é a constatación dun feito histórico. Non luxemos con isto a ética nin a estética. Que os traballadores do metal recorran a ínfimos anacos de aparente violencia para facer visibles as súas reivindicacións vitais non pode suxeitarse hipocritamente á consideración ética se non se mostra en toda a súa magnitude brutal a violencia xorda á que se enfrontan, o seu poder, o seu peso, as súas armas e o seu carácter invasivo. Aplíquese o mesmo para cada gromiño de violencia colectiva cuxa amplificación mediática contrasta grotescamente coa capacidade de ocultación da violencia contra a que se responde.

Gloria Lago exerce violencia contra a lingua galega, o cal quere dicir que intenta aplicárllela aos falantes, que, no seu patético imaxinario perturbado, somos seres cultural e socialmente incompletos, anomalías contaxiosas. Aos exterminadores non lle molesta a existencia da lingua galega nin dos seus falantes mentres non teñamos a ousadía de nos mesturar con eles. Os partidarios da extinción do galego, ou sexa, da ocultación da vergoña, exercen violencia simbólica e psicolóxica para borrar de todo escenario público unha lingua que asocian coa inferioridade social e cultural dos seus falantes. Será, daquela, comparable obxectivamente esa violencia continua co ataque que sufriu unha propiedade de Gloria Lago hai uns días? De ningunha maneira, pero é evidente que os medios de comunicación saberán manexar o caso en interese propio. O martiroloxio entra en escena. Mártires da liberdade e da tolerancia. Niso un tal Roberto Blanco Valdés é bo especialista.

Aí entran en xogo outras consideracións de determinadas manifestacións aparentemente violentas. Unha, relacionada cunha nova ética emancipadora que debera expulsar o castigo do propio universo conceptual pois é constitutivo das formas de violencia sistémicas. A outra, instrumental, porque cando un acto dana a quen se pretende defender é politicamente absurdo, inútil, propio de impulsos pouco lúcidos, contrario a toda lóxica racional. Ambas as reflexións deberan servirlles aos pouco lúcidos autores da gamberrada.

A violencia fai con nosoutros o traxecto da historia deica os nosos días. Contra o aparente, o sistema érguese en piares de violencia fundacional, estrutural e perversa, a máis xorda e eficaz, a que pretende deixarnos sen resposta, a que nos esixe interiorización e identificación coas súas causas, a que nos ata á explotación e ao control, a que nos somete. Os medios de comunicación vixían os nosos movementos. Necesitan que teñamos fe en que esta organización social e económica é pacífica e tende a proscribir toda manifestación de violencia. A nosa aspiración humana é esa, mais a realidade desmente a esperanza. Polo de agora, todo encirra a que unha lasca de violencia de abaixo arriba sufra todas as condenas. Mentres, a violencia estrutural é aceptada como virtude ao tempo que se promove a violencia horizontal nas camadas sociais inferiores para que a frustración existencial teña válvulas de escape constantes.

Crebar esa cadea ideolóxica e discursiva sería un triunfo no camiño dunha sociedade en paz, só posible sen clases enfrontadas entre si. Entrementres, cumpriría esixirlles a Gloria Lago e aos seus, sobre todo ao goberno de Galicia, que deteñan a súa violencia obsesiva contra o galego e os seus falantes.

]]>