explotación – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Comunismo, ou que http://antondobao.blogaliza.org/2009/11/12/comunismo-ou-que/ Thu, 12 Nov 2009 00:55:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=560 Todos corren a celebrar que hai vinte anos caeu un muro. Boa cousa. Á humanidade convenlle que se esborrallen muros, valados, muradellas e murallas. Materiais e simbólicos. Pero algo de estraño ten esta obsesión celebrante, nerviosa, insistente e reiterativa. Os medios de produción simbólica apuntan na dirección da arelada derrota final. A caída do muro de Berlín, contan, é o fracaso absoluto dunha ideoloxía. O comunismo, ese monstro, morreu, e ben morto está. Dino ollando nerviosos aos lados, porque por algúns lugares escuros aínda vaga algún fantasma, ora con forma de toupeira, ora con modos de cobra.

Na reunificación alemá concéntrase simbolicamente a implosión do modelo socialista do leste europeo. Aquel ensaio histórico arrastrou coa súa estrepitosa caída forzas e esperanzas dun movemento obreiro que non deu recuperado alento. Situar hoxe no modelo do chamado socialismo real o horizonte dunha clase obreira que precisa emancipación non faría máis ca a adiar eternamente a satisfacción desa necesidade. Porque o proletariado contemporáneo ten unha fasquía diferente, máis diversa, rica e numerosa, á do proletariado industrial que atravesou todos os chanzos do século XX. Porque a emancipación é liberdade, perda de cadeas, supresión do dominio e do control e mais do sometemento escravizante ao traballo asalariado, fin da explotación, igualdade. Porque a emancipación do proletariado non casa co paroxismo da disciplina, co sometemento ao traballo asalariado, coa ausencia de liberdade e a igualdade como ilusión. Certo é que seriamos demasiado inxustos se non atoparamos o que de positivo tivo a experiencia histórica para a clase obreira do mundo, pero hai demasiados asuntos transcendentais que a experiencia do socialismo real pasou por alto. Nalgunhas páxinas da súa vasta obra, Karl Marx advirte que a superación histórica do capitalismo é inevitable entre outras cousas porque o sistema atranca o imparable desenvolvemento das forzas produtivas. E velaí que os réximes do leste de Europa foron incapaces de liberar ese inevitable desenvolvemento das forzas produtivas. O socialismo real morreu de morte matada, pero tamén de inercia, de enfermidade grave e de suicidio.

Aquel fracaso é coartada para as forzas que gobernan a produción simbólica, capitalistas, madia leva. Anuncian a fin da historia e a inconveniencia dun proxecto comunista capaz de manter vivo, ameazante e necesario o soño dunha sociedade xusta, de cooperación, igualitaria e libre. A coartada é o pano opaco con que o Capital oculta a súa miseria, a súa base de podremia, a explotación, a exclusión, o dominio, o crime mesmo. Cando nos insisten tanto, coa certeza de quen todo o sabe por revelación, na fin da utopía comunista, albiscamos esa face medoña e o tremor de quen venta o perigo. Negan o inimigo para o esconxuraren. Pero a fantasma igual é inmune aos meigallos.

Teñen medo. Esa sensación de ameaza, porque saben que o antagonismo é persistente e irresoluble, convértelles a celebración destes días nunha cerimonia relixiosa de interrogación. Somos máis libres que hai vinte anos?, din os voceiros para que o interlocutor, experto en calquera cousa, asinta e demostre con tres frases ben fiadas a inobxectable verdade da relixión capitalista. Se cadra, aqueles que conquistaron a liberdade de consumir pero non a de ter con que consumir non se senten mellor.

O proxecto comunista é tan vixente coma a necesidade de emancipación das clases subalternas. Actualizado, axeitado á realidade e aos cambios na correlación de forzas, no desenvolvemento das forzas produtivas, nas condicións de vida e na propia composición de clase do proletariado contemporáneo. O comunismo é incompatible con toda obsesión relixiosa; a súa proxección é emancipadora, no colectivo e por tanto tamén no individual, laica, profundamente racional e crítica. A esquerda do século XXI ten o reto de rearmar a marabillosa utopía comunista e despoxala das deturpacións á que foi sometida. Sen medo ás palabras, sen medo aos símbolos, sen medo a aborrecer o que de aborrecible ten a propia historia, sen medo a desprenderse do superfluo, do innecesario e do daniño, sen medo a revisar cada posición e cada paso, cada análise, como esixían constantemente os autores do Manifesto Comunista. Porque o comunismo será iso e moitas máis cousas cargadas de futuro, de esperanza e dunha pulsión liberadora que acompaña ao ser humano desde as súas orixes. Nunca ese monstro demoníaco con que o caracterizan os que o temen. Comunismo liberado de mistificacións e terxiversacións. Unha nova organización humana na que a liberdade, a igualdade e a fraternidade sexan moito máis ca tres palabras ocas. Con todas as consecuencias.

]]>
Un club de calceta http://antondobao.blogaliza.org/2009/09/16/un-club-de-calceta/ Wed, 16 Sep 2009 08:27:31 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=518 clu_4775No ano 2006, María Reimóndez publicou O Club da Calceta, unha excelente novela de mulleres que determinan dirixirse máis aló do que a convención sistémica permite entender por liberación. Entre setembro de 2008 e a primeira metade deste ano, a min tocoume o pracer de dirixir, dentro do proxecto da TVG Un Mundo de Historias, a película do mesmo título, unha adaptación libre da novela de María que conserva trazos fundamentais do texto e engade algunha visión diferente.

Na novela, seis personaxes femininos, creo que moi ben construídos, vanlle ofrecendo ao lector e á lectora a información precisa para comprender as súas traxectorias vitais, os seus sufrimentos, as súas frustracións. Na película, o personaxe de Luz, maxistralmente interpretado por María Vázquez, adquire un lixeiro protagonismo en relación coas outras catro mulleres: Anxos (Sonia Castelo), Matilde (Susana Dans), Elvira (Mela Casal) e Rebeca (Katia Klein), tamén extraordinariamente recreadas. E iso é así porque Luz representa, na miña opinión, a máis brutal opresión, a cousificación feminina. A prostitución.

Falo da novela e mais da película, que confío en que non tarde moito en poder ser vista, porque estes días a prostitución veu a converterse en obxecto de información e de opinións máis, menos e nada doutas. Non por ser unha preocupación existencial e cotiá de xornalistas, políticos, opinadores, sindicalistas, feministas, alcaldes e emprendedores varios, senón porque se converteu de golpe nun furuncho que ao decoro da sociedade que nos habita lle xurdiu na epiderme por mor dunhas fotografías dun xornal nas que se observan exercicios de prostitución na rúa. É a diferenza entre a realidade existente, a que os medios de comunicación confirman, e a inexistente, a que os medios ocultan.

O exercicio da prostitución, reclaman algúns, debe ser regulado. Só así se evitaría, ao parecer, esa amplísima zona escura do negocio e a explotación mafiosa que xermola no baleiro legal. Ninguén pode negar a existencia de poderosas mafias que se aproveitan da miseria e da ausencia de horizontes vitais para traficar salvaxemente con mulleres. Poucas voces negarían a necesidade de persecución desa actividade. Pero a realidade é máis complexa, argumentan os defensores da regulación, e inclúe mesmo un exercicio voluntario da prostitución. A estas traballadoras do sexo habería que lles recoñecer os mesmos dereitos ca a calquera grupo de asalariados. Nada se gaña, argumentan, pechando os ollos a unha realidade que existe desde o principio dos tempos.

Pero a pesar de todas esas aparencias, outros entendemos que a prostitución é unha forma de escravitude que non pode ser tolerada por unha sociedade que aspire á dignidade e á liberdade para todos os seres humanos. Nas relacións sexuais, todas as modalidades son lexítimas e lícitas sempre que haxa acordo mutuo, iso é evidente. Mais no caso da prostitución este acordo mutuo sería moito máis que matizable, pois media na relación un proceso mercantil que cousifica a mercadoría. Probablemente ninguén se prostitúe por libre elección, é dicir, porque ese mal chamado oficio lle pareza a mellor forma de realizarse humanamente. É máis que probable que mesmo naqueles casos nos que en aparencia se exerce voluntariamente a prostitución haxa unha acumulación de nefastas necesidades. Ao cabo, tampouco ninguén vende voluntariamente a súa forza de traballo se non é obrigado polas necesidades de supervivencia aínda que en teoría a lei recoñece a libre vontade das dúas partes que asinan un contrato laboral. En realidade, non están tan lonxe ambas as formas de dependencia, só que na prostitución tocan o paroxismo a explotación, o dominio, a dependencia, un exercicio brutal do poder ata a anulación mesma do ser humano. É difícil atopar casos de exercicio da prostitución por libre vontade das mulleres e non por entrega forzosa, por dependencia, por escravitude. Talvez non sexa unha casualidade a ligazón tan estreita entre o exercicio da prostitución e a drogadicción. “A ti déronche a elixir traballo, e escolliches puta, que era máis divertido”, di ironicamente Luz. Porque no fondo, pensar na prostitución como o resultado dunha elección libre ten o seu aquel de ironía. Non falamos só de sexo, malia as aparencias. Non é soamente un contacto sexual diferente o que a maioría de clientes buscan no mercado da prostitución, senón a posibilidade de exercer sobre outro ser humano un poder sen límites, o dominio absoluto sobre o corpo e a vontade dunha muller convertida en mercadoría.

O problema non ten doada solución. Desde logo, a alegalidade da que goza o negocio da prostitución só prexudica as vítimas. Poida que a regulación axudase a mitigar algún pequeno síntoma desta enorme doenza social, mais os beneficiados serían fundamentalmente os donos dos negocios de alterne. É posible que a prohibición non sexa o remedio universal, porque este só empezariamos a albiscalo nunha sociedade libre de explotación, de dominio, de submisión e de escravitude. Pero significaría un decisivo e contundente paso adiante sempre que o obxectivo sexa a protección das vítimas e a persecución de clientes e proxenetas. A existencia dun exercicio negador da dignidade, da liberdade, non xustifica a súa aceptación social mediante leis que o regulen. A escravitude non pode ser regulada co adaxo de que a súa persecución non a daría erradicado de todo. E a prohibición non debería negar o recoñecemento de dereitos ás vítimas do delito, senón todo o contrario.

En O Club da Calceta, Luz acumula toda a forza que parecía non posuír para desprenderse da prostitución. Non porque practicar sexo teña nada de repugnante nin de reprobable moralmente. Xustamente, todo o contrario. Porque sexo e humillación no mesmo sintagma fabrican un oxímoro estarrecedor, e a prostitución é un humillante descenso ao nada no escuro remuíño dun negocio que se lucra co dominio e co desexo dun poder absoluto sobre o corpo e a vontade das vítimas. E as vítimas, que casualidade, son mulleres pobres.

Talvez precisen armar algún club de calceta.

clu_49481

]]>
Chantaxes orixinarias http://antondobao.blogaliza.org/2009/08/31/chantaxes-orixinarias/ Mon, 31 Aug 2009 10:00:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=503 A lexitimidade do capitalismo estéase en varias chantaxes orixinarias. Talvez por iso sempre está suxeita a impugnación e é tan evanescente que se disipa no aire en canto nota unha turbulencia. Coa acumulación primitiva, a chantaxe inicial, nace o monstro. Os seus mecanismos aínda latexan; así ocorre en Galicia e noutros territorios en que os efectos do desenvolvemento desigual mancan máis. O capitalismo nace desposuíndo de toda propiedade os suxeitos humanos que se verán obrigados a vender a prezo de saldo a súa forza de traballo para poder sobrevivir. O único que lles queda.

Outra chantaxe orixinaria, se cadra non tan patente, proxéctase coma un halo relixioso sobre o asunto económico, esa materia que nos afecta e sobre a que carecemos de potestade. Esta chantaxe, moi ligada a aquela masiva forza gravitatoria da subalternidade, esíxenos a fe inmutable nun concepto tan simple como eficaz: para que a economía progrese (non importa o que iso realmente signifique), é imprescindible que os donos dos medios de produción acumulen riqueza sen taxa. Ou sexa, que incrementen progresivamente o seu beneficio. Que fagamos o necesario para que non opere a caída tendencial da taxa de ganancia. Só así poderemos aspirar a un progreso e benestar aparentes, é dicir, a ser consumidores Outramente, o mundo esborrallaría en anacos. O reino da entropía social. Os nacidos para traballar terán que se sacrificar polo ben común, que, como sabemos de hai tempo, é a acumulación de beneficios. Serán recompensados co Reino dos Ceos, no que admirarán o acougado repouso contemplativo dos ricos á Dereita de deus Padre. Sempre á dereita.

Na incubadora da súa lexitimidade institucional e ideolóxica, o capitalismo disfraza as súas chantaxes cos avíos dunha natural orde das cousas; a súa lexitimación é relixiosa. O sacerdocio liberal exérceno os medios de produción simbólica ao carón dos políticos profesionais, da dereita e da mal chamada esquerda. Os integristas, coma un tal Ramón Tamames ou os seus ridículos e pintorescos discípulos galegos, ofrecen as súas pregarias máis estridentes ao Deus omnipotente para que abra portelos e portóns e disolva calquera linde que poña atranco á gloriosa explotación permanente e sen pexa, ese estado místico de perfección polo que ouvean día tras día desde a súa caverna. Contra o paro, salmodian, a mellor receita é o despedimento libre e gratuíto e a abolición de dereitos e conquistas: a protección requírea o empresario. Capitalismo como Deus manda, beneficio para o empresario e traballos para os de abaixo.

Para paliar os efectos da crise, os gobernos, ora liberais ora socialdemócratas, focalizan necesidades e expectativas dos donos do diñeiro. Entréganlle a riqueza pública á banca, que enfeita os seus balances e se nega ás necesidades da xente e ás economías produtivas para impoñer o seu modelo universal especulativo, incluído o investimento en masivas doses opiáceas coma a coñecida operación Cristiano Ronaldo, que tanto contento orgulloso transporta ás casas dos pobres. Tamén os produtores de automóbiles reciben cartos detraídos dos salarios, cos que tamén se axuda a manter e acrecentar os beneficios das grandes empresas e a precariedade laboral. Alixéirase a presión fiscal aos podentes pero elévase a que recae con máis dureza nos que menos teñen: impostos indirectos e IVE, que por algunha estraña lei da física tende a quedar atoado nos angostos circuítos do capital. A fraude fiscal, unha práctica consubstancial ao mundo dos filántropos emprendedores, resólvea o Estado incrementando os impostos indirectos.

Visto que España é un estado moderno que procura sempre estar á altura das circunstancias, o seu goberno, aparentemente progresista, formalmente interesado no benestar da maioría social, cumpre ao pé da letra os seus compromisos co poder. A socialdemocracia saborea coma ninguén a dozura acaramelada dos salóns institucionais e comprende que a súa principal función na vida política consiste en aparentar verbalmente a defensa dos intereses das maiorías sociais traballadoras ao tempo que executa políticas económicas reaccionarias que benefician a acumulación de riqueza da clase empresarial. O simulacro progresista consiste en aparentar o que nunca se fará. Tal que a defensa dos intereses dos traballadores, da sanidade pública ou da laicidade do Estado, por exemplo. Entre os meneos verbais e as medidas reais adoptadas polos gobernos socialdemócratas florece unha ecuación de capitalismo impúdico. Cando o ministro José Blanco bota a voar o globo sonda dunha suba de impostos ás rendas máis altas, cumpre a primeira fase de acción de goberno socialdemócrata clásica, que consiste en adormecer verbalmente os sectores sociais dos que se extrae o combustible electoral. Ä hora de lexislar, xa o farán, coma sempre, a favor da minoría social que detén o poder real. Por se acaso, as reaccións á prospección gobernamental dun posible incremento impositivo sobre as rendas máis altas non demoraron: desde o PP ao Xornal de Galicia, pasando por CiU, a preocupación é notoria: ningún poderoso está disposto a ceder un céntimo ao ben común. Soamente aceptar a posibilidade dunha política impositiva de esquerda real espiría a chantaxe orixinaria e con ela a lexitimidade mesma do sistema. O PSOE coñece ben a súa responsabilidade: nada de que paguen máis os que máis teñen. O seguinte paso virá co incremento das taxas indirectas e do IVE envolto na alegría de que os impostos non soben, esa chave de bóveda para a reactivación da economía, seica. O capitalismo é mestre en paradoxos.

Toda medida económica ten que pasar por reverter a caída de ganancia dos que acumulan riqueza sen pausa para que asalariados e asalariadas poidan seguir vendendo barata a súa forza de traballo, é dicir, a súa vida, e non teñan necesidade de descender aos abismos do paro, ou sexa, da exclusión e da perda da privilexiada condición de consumidores.

É o natural. Como din os sabios, sempre foi e sempre será. Ou sexa, uns vão bem e outros mal.

]]>
Compradores http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/23/compradores/ Tue, 23 Jun 2009 11:34:02 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=448 Atención ao mercado. A súa voracidade coñecémola en todo o mundo, aínda que se sofre máis nuns lugares ca noutros. Cousas do famoso desenvolvemento desigual, ou dos desequilibrios do sistema mundo, ou do imperialismo, ou da pouco equitativa construción do Imperio. Tanto ten a nomenclatura; o importante son os efectos e as súas causas. Xa os vellos mestres falaron da necesidade que o Capitalismo ten de expandirse, de se articular no tempo pero tamén no espazo, de modelar as súas propias xeografías e ao tempo derrogar todas as cartografías, de ocupalo todo. Terra, mar e aire, corpos e mentes, a vida enteira. Substituír o Universo. Ora, o que naceu nun Big Bang pode terminar nun Big Crunch. Da expansión á contracción, e con colapso final.

A globalización foi cantada coma un paso definitivo en dirección ao maior benestar, a un mundo mellor para todos, en masculino sempre. A face brillante do capitalismo. A esquerda europea de tradición socialdemócrata desfíxose en loanzas e agora busca as súas referencias nun mundo que se negou a coñecer por observación e análise. Non comprenderon nunca que a súa existencia era funcional á necesidade de desviar a pulsión transformadora do proletariado. Son o primeiro nivel do dique de contención da conciencia. Agora queren buscar razóns e non saben onde mirar. O capitalismo pode sobrevivir sen eles, non os precisa, pode mesmo prescindir de nós. Non hai maior pureza ca a da produción continua sen necesidade de intervención operaria; o ser humano ideal será aquel que dedica a súa vida a consumir. A eterna expansión do consumo.

Coma no caso da física, observamos o mundo dos nosos días e trazamos hipóteses, tantas veces máis fascinantes ca os universos descritos pola mellor ficción científica. A crise económica destes tempos non é a que ocasiona as condicións máis inhumanas do sistema capitalista, máis ben ao contrario, pero contribúe a desvelar algunhas delas. Aínda que os medios de produción simbólica traballen con eficacia e convertan en necesidade humana o que non é máis ca necesidade de supervivencia dun sistema baseado na explotación e na despersonalización total. E na expropiación de todas as capacidades sociais das persoas. O fetichismo da mercadoría, consumir por consumir na necesidade de continuar alimentando a engrenaxe, a confusión interesada entre o valor de uso e o valor de cambio. Entre o necesario e o accesorio.

Os noticieiros, as primeiras páxinas dos xornais, as televisións, as radios e mesmo a internet non paran de nos cercar coas necesidades de consumir. Se non se venden coches, haberá parados e pobres; se non se ocupan hoteis, haberá despidos, parados e pobres; se non se compra o que sexa, haberá peches, parados e pobres. E así ata o absurdo. Ao final, en todos os sectores haberá parados e pobres e entón daquela xa ninguén poderá comprar nada absolutamente. A contracción definitiva do valor de uso e o valor de cambio. O Big Crunch.

É verdade que entre o necesario e o accesorio media demasiada subxectividade. O que para unhas persoas é accesorio, para outras é imprescindible e viceversa. Pero ten que haber un sentido común social que axude a facer os deslindes. A acumulación non é aceptable cando implica explotación e unha desigualdade abismal. Porque nese caso o necesario é a base material que asegure unha vida en condicións de dignidade. E iso o capitalismo non é capaz de ofrecelo nunca.

A cidadanía foi un soño da Revolución Francesa. Pero seguiu e segue habendo súbditos. Hoxe é o consumo a fronteira que separa o cidadán do excluído. Os dereitos sociais e políticos foron habilmente substituídos polo dereito á hipoteca e á adquisición da mercadoría material e inmaterial. Claro que esta nova cidadanía capitalista ten as súas contrapartidas. Talvez a máis evidente, a entrega eterna ao traballo asalariado en condicións cada vez máis abusivas. Co visto e prace de todos. Outras, menos evidentes, teñen máis que ver con novas formas de alienación, coa non-vida, cunha existencia en diferido, sen cartografías nin proxectos. A cambio, sempre podemos comprar reality shows ou facer que os Sims vivan por nós.

]]>
Violencia http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/15/violencia/ Mon, 15 Jun 2009 19:56:25 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=431 Nun mundo levantado sobre piares de crueldade, chama a atención observar como se arman discursos de intereses ao redor de certos conceptos de violencia. O universo da competencia salvaxe, da miseria e da exclusión, da acumulación e o empobrecemento parece levarse mal coa violencia. E nós aínda lle acreditamos no conto.

A violencia vén cabo de nós, non se nos desapega, co seu alento frío debúxanos no espiñazo a cartografía do arreguizo. Unha veces escapamos ás súas poutas; outras, deixámonos conquistar pola fascinación, unhas veces épica e outras romántica, dos seus vapores. Na sociedade do simulacro, as formas máis evidentes de violencia cedéronlle terreo á representación. Esta engánchanos, introduce en nós un interese morboso, mergúllanos nas ficcións langrinas, sanguinarias. Quen non acouga ante a versión violenta da xustiza poética en ficción audiovisual? Ás veces o informativo tamén nos impulsa a ese acougo mórbido.

A violencia é a parteira da historia. Rodéanos como unha segunda pel. Ás veces parece unha garantía de supervivencia; sempre, expresa con múltiples rostros os fundamentos do sistema social e económico vixente. É o sangue da sociedade simulacro. Esta violencia múltiple, de infinitos rostros adopta formas suaves e invisibles, expresa a coerción sutil, o control baixo os avíos dunha liberdade só aparente. Quitados os momentos climáticos en forma de batallas sanguinarias e operacións bélico-policiais, a violencia da minoría poderosa contra a multitude é calada, sutil, constante, inalterable. Inxéctanos a alucinóxena aparencia de habitarmos a paz social absoluta. Mais non por iso deixa de ser violencia constitutiva e persistente, inseparable dos fundamentos do sistema, garante absoluta da propiedade, núcleo sistemático da explotación. O traballo asalariado sería imposible de non mediar unha potente violencia cotiá, disciplinaria, existencial.

A violencia repulsa, sen dúbida. Un bo obxectivo social é a súa redución á mínima expresión. Evidenciar as súas formas ocultas tamén axudará a expulsala. Mais ese obxectivo non fai parte do programa dos medios de comunicación de masas, cuxa gran preocupación é impedir que os marcos conceptuais, ideolóxicos, do sentido común se movan tanto que poidan chegar a poñer en perigo o sistema. Esa función conservadora adornarana cun teórico e hipotético respecto á liberdade de expresión e de opinión que nunca dá cristalizado. Que non se note que pola noite alguén vai ás leiras e volve mover os marcos para deixalos onde teñen que estar. Todos os medios teñen dono. As súas leccións coas violencias lexítimas e ilexítimas, reais e aparentes, instrumentais e estruturais son a miúdo moi produtivas.

Que a violencia poida ser unha arma política só é a constatación dun feito histórico. Non luxemos con isto a ética nin a estética. Que os traballadores do metal recorran a ínfimos anacos de aparente violencia para facer visibles as súas reivindicacións vitais non pode suxeitarse hipocritamente á consideración ética se non se mostra en toda a súa magnitude brutal a violencia xorda á que se enfrontan, o seu poder, o seu peso, as súas armas e o seu carácter invasivo. Aplíquese o mesmo para cada gromiño de violencia colectiva cuxa amplificación mediática contrasta grotescamente coa capacidade de ocultación da violencia contra a que se responde.

Gloria Lago exerce violencia contra a lingua galega, o cal quere dicir que intenta aplicárllela aos falantes, que, no seu patético imaxinario perturbado, somos seres cultural e socialmente incompletos, anomalías contaxiosas. Aos exterminadores non lle molesta a existencia da lingua galega nin dos seus falantes mentres non teñamos a ousadía de nos mesturar con eles. Os partidarios da extinción do galego, ou sexa, da ocultación da vergoña, exercen violencia simbólica e psicolóxica para borrar de todo escenario público unha lingua que asocian coa inferioridade social e cultural dos seus falantes. Será, daquela, comparable obxectivamente esa violencia continua co ataque que sufriu unha propiedade de Gloria Lago hai uns días? De ningunha maneira, pero é evidente que os medios de comunicación saberán manexar o caso en interese propio. O martiroloxio entra en escena. Mártires da liberdade e da tolerancia. Niso un tal Roberto Blanco Valdés é bo especialista.

Aí entran en xogo outras consideracións de determinadas manifestacións aparentemente violentas. Unha, relacionada cunha nova ética emancipadora que debera expulsar o castigo do propio universo conceptual pois é constitutivo das formas de violencia sistémicas. A outra, instrumental, porque cando un acto dana a quen se pretende defender é politicamente absurdo, inútil, propio de impulsos pouco lúcidos, contrario a toda lóxica racional. Ambas as reflexións deberan servirlles aos pouco lúcidos autores da gamberrada.

A violencia fai con nosoutros o traxecto da historia deica os nosos días. Contra o aparente, o sistema érguese en piares de violencia fundacional, estrutural e perversa, a máis xorda e eficaz, a que pretende deixarnos sen resposta, a que nos esixe interiorización e identificación coas súas causas, a que nos ata á explotación e ao control, a que nos somete. Os medios de comunicación vixían os nosos movementos. Necesitan que teñamos fe en que esta organización social e económica é pacífica e tende a proscribir toda manifestación de violencia. A nosa aspiración humana é esa, mais a realidade desmente a esperanza. Polo de agora, todo encirra a que unha lasca de violencia de abaixo arriba sufra todas as condenas. Mentres, a violencia estrutural é aceptada como virtude ao tempo que se promove a violencia horizontal nas camadas sociais inferiores para que a frustración existencial teña válvulas de escape constantes.

Crebar esa cadea ideolóxica e discursiva sería un triunfo no camiño dunha sociedade en paz, só posible sen clases enfrontadas entre si. Entrementres, cumpriría esixirlles a Gloria Lago e aos seus, sobre todo ao goberno de Galicia, que deteñan a súa violencia obsesiva contra o galego e os seus falantes.

]]>