Esquerda – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Á beira do baleiro http://antondobao.blogaliza.org/2010/10/15/a-beira-do-baleiro/ Fri, 15 Oct 2010 19:06:36 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=738 Os sublevados en armas en 1936 gañaban a guerra e ían impoñendo a súa orde nova. Aos que defenderon a legalidade republicana, cando non os pasearon impunemente, prendéronos, acusáronos de rebelión militar con todo o cinismo fascista, xulgáronos con celeridade e asasináronos. Os fascistas tiraron proveito dunha xustiza que se volveu dilixente e rápida. Aqueles crimes demostran que non é necesariamente máis xusta unha xustiza veloz. O dereito é sempre posterior ao poder constituínte. Aquel era fascista e católico.

Ao fascismo sempre lle agradou o imperio da lei, ampararse na propia legalidade, sempre ilexítima, para actuar contra grupos e individuos incómodos e desafectos. Mesmo o asasinato máis vil pode ser legal. O imperio da lei como máxima referencia ética e política é instrumental aos grupos dominantes e aos seus intereses de dominio. Eles marcan as regras, a propiedade como referencia universal, primeiro e superior dereito ao que se han de someter todos os outros, sexan individuais ou colectivos. O Estado de Dereito é a pantalla do parlamentarismo controlado, protección e coartada para o Capital. Que a esquerda asuma a súa defensa como horizonte político, social, económico e lexislativo é, como pouco, suicida.

En fases anteriores do movemento obreiro, os fortes lazos identitarios do proletariado e unha organización eficaz lograban, mediante loitas duras e cheas de sacrificios, introducir reformas nos aparellos lexislativos dos estados burgueses. Cada reforma significaba un paso adiante en conquistas que eran observadas como puntos sen retorno. Pasaron aqueles tempos, mudou por diferentes razóns a correlación de forzas, a composición da clase obreira tamén mudou, e o Capital iniciou unha contrarreforma global destinada a deixar sen efecto, unha a unha, todas as vellas conquistas. O proletariado, desagregado, non se dá recoñecido nestes tempos en que a fábrica é a sociedade enteira. A organización converteuse nunha utopía. O sentido de cada reforma lexislativa é a desestruturación radical, a dispersión, a redución a milleiros de identidades difusas, que compitan entre si. A submisión definitiva.

Na enxurrada contrarreformista, todo é máis descarado. Ás leis non lles importa perder a aparencia de imparcialidade e de representación neutra do ben común. O cinismo é impune. Cada reforma é unha ferida que sangra. A indecencia lexislativa e argumental do Estado español ten múltiples rostros. Das reformas laborais á Lei de Partidos. Europa, tras o asalto filonazi de Sarkozy, prepara máis reformas contra grupos conflitivos. O vello poema de Martin Niemöller ten máis vixencia ca nunca. Xitanos, romaneses, húngaros, vascos, galegos, asalariados, calquera colectividade estraña ou conflitiva debe ser excluída en beneficio do interese xeral. Sen identidade, ninguén se sente afectado polo que lles pase aos expulsados. Ao contrario. E iso que segundo os fundamentos do dereito burgués o individuo só poderá ser condenado por mor dos seus actos e non por pertencer a ningún grupo social, étnico, lingüístico, nacional ou ideolóxico.

Se a esquerda, toda a esquerda, mesmo a vergonzante socialdemocracia, non é capaz de reaccionar, de organizarse, de poñer en cuestión o que ocorre, o que se ve, o que se sente e o que permanece oculto, de interpretar os mecanismos da maquinaria social, de disolverse se é preciso para renacer como expresión certeira das clases subalternas, dos asalariados, do proletariado moderno, da multitude ou de como lle queira chamar ao suxeito histórico dunha transformación improrrogable, se non sabe desfacerse de lastres e mesmo renunciar aos cálidos salóns enmoquetados da institucionalidade capitalista, daquela quedará -xa vai quedando- vía aberta para que o novo fascismo opte a representar a totalidade do corpo social co apoio entusiasta da parte máis escura dunha multitude ambivalente. Fascismo por renuncia e abandono. Un crime imperdoable.

Mentres, en Chile, o desenterramento de 33 mineiros sepultados polo capitalismo e a empresa privada convértese nun espectáculo mediático de primeira magnitude. O novo reality show baterá marcas de audiencias e dará beneficios. O lucro ten múltiples rostros. Detrás do fulgor televisivo e da santificación de Sebastián Piñera, a humidade balorenta da pobreza e a explotación. A experiencia fría do baleiro.

]]>
Que todo o sólido quede esvaecido http://antondobao.blogaliza.org/2010/09/13/que-todo-o-solido-quede-esvaecido/ Mon, 13 Sep 2010 11:50:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=719 Pero hai a inevitable sensación de que todo se repite. Todo ancorado ao fondo dun tempo que non corre. Dis que a historia camiña; ás veces vénlle ben unha aceleración, que os procesos se revolucionen para que os cambios sexan reais. Mais a frecha non apunta sempre ao mesmo horizonte. Sempre podemos choutar ao pasado. A anacos non vividos do pasado.

A orde nunha sociedade de clases, de propietarios e posuídos, é un valor firme. Orde e progreso era a sentenza preferida do positivismo, tan simple. Concordan os homes de negocios igual que concordou o fascismo. Non perden ocasión para nos dicir que na orde en por si está incluído xa o progreso.

O 11 de setembro fixo nove anos do ataque ás torres e ao Pentágono. Hai algúns anos máis, tamén 11 de setembro, as poutas indisimuladas do capital esgazaron as arterias da experiencia popular chilena, do Presidente Salvador Allende, de todos os seus marabillosos cómplices. En Chile, o fascismo descarnado. Nos Estados Unidos, a coartada para unha reviravolta radical. Despois da salvaxada, un novo fascismo de dobre rostro. Policial e militarizado para o mundo inferior; perverso e de aparencia sutil para o mundo avanzado. Os rostros de Bush, Aznar, Blair e Durão Barroso. Aqueles rostros…

Paolo Virno coida que a Multitude como suxeito histórico, ou sexa, o proletariado moderno, é ambivalente porque no seu proceso político aniña o xerme da liberación, da revolución, da República, pero tamén o do fascismo. A reestruturación catártica do capitalismo en crise exalta na multitude a tendencia ao barullo caótico ao se ver nun espello deformante e crer que a representación é exacta. A destrución de dereitos, aplaudida e alentada polos filósofos de cuarto de hora con cátedra en emisoras de radio, é a manifestación moderada da catarse triunfal. A violencia horizontal é aí outra volta prioritaria. É silenciosa. Ou sexa, non existe para os libros de actas da sociedade do espectáculo aínda que incuba a serpe. As iniciativas racistas de Sarkozy non son contestadas con contundencia. Berlusconi impera. A alternativa a Zapatero é Rajoy. A esquerda segue extasiada ollando para os botes de maquillaxe.

Marx e Engels concibiron o traballo asalariado como un moderno modo de escravitude pactada á forza. Calquera sociedade futura xusta e libre ten que pasar pola súa abolición . A esquerda, por algunha estraña razón máxica, leva décadas sacralizando a escravitude pactada. Toda Folga Xeral impugna o traballo asalariado. E a do 29 de setembro?

Dispersión, incremento -legal ou non- das xornadas laborais, redución salarial, flexibilidade, competitividade, expropiación vital completa, un prezo de mercado para a nosa forza de traballo, dedicación exclusiva, todo sacrificio é pouco para que todos poidamos gozar do maior e máis prezado de todos os bens: un traballo asalariado. A Folga do día 29 non debería impugnar a reforma laboral, senón o comercio da nosa forza de traballo.

O instinto de supervivencia é animal. O capital terá longa vida se deshumaniza, se perfecciona este circo mortal en que a derrota persegue os menos aptos para a supervivencia. A selección natural, chave do coñecemento de nós mesmos e da nosa liberación como humanos, é substituída criminalmente pola selección social. A exclusión permanente como norma. O fascismo como referencia. A solidificación pétrea dunha construción ideolóxica funcional ao interese da propiedade: arriba, o Capital ordena o mundo e as vidas. Abaixo, a multitude agoniza no circo da supervivencia e obedece.

Esa orde ha de ser crebada se o ser humano quere vivir con dignidade. Os discursos teñen que ser combatidos e violentados. Non é certo que para sobrevivirmos sexa necesario que uns poucos se enriquezan infinitamente coa nosa suor, a nosa intelixencia, a nosa habilidade física e a nosa capacidade comunicativa. Non é imposible unha organización social sen sometemento aos caprichos divinos do mercado. Ser esquerda é combater esta falsidade, non axudar á súa constitución en verdade irrebatible. Non se pode organizar o mundo do traballo asalariado sen impugnar o discurso dominante con todas as consecuencias, sen crebar as teas de vidro opacas que nos clausuran as ventás.

O proletariado está desorganizado, fragmentado, satelizado, sen capacidade para recoñecerse nin para profundar na conciencia das súas necesidades. Sen partidos nin sindicatos nin organizacións masivas sometidas á súa vontade colectiva de liberación e de abolición do traballo asalariado é un ermo entregado á maior ofensiva desestruturadora do Capital. O novo fascismo reestrutura, troca dereitos republicanos por falsa sensación de seguridade, reordena o mundo do traballo, atolda o zume da intelixencia e da creatividade e da arte ata a asfixia, reorganiza salarios, beneficios e plusvalías, tortura a semántica, expropia vidas. A Folga Xeral debería impugnar todos os seus principios e as razóns das súas necesidades opresivas. E as súas formas ás veces cínicas e ás veces hipócritas. Non pode ser apenas a protesta contra unha simple reforma que só modifica anteriores reformas pactadas entre os sindicatos maioritarios, os empresarios e o Goberno de España.

O 11 de setembro, por distintas razóns, é unha data de derrotas. Pero o deste ano viu como as Redes Escarlata lle entregaban o VII Premio Vidal Bolaño a Iván Prado e aos seus Pallasos en Rebeldía. Beizón a eles e á memoria de Roberto.

]]>
Encontrar outra vez a esquerda http://antondobao.blogaliza.org/2010/06/10/669/ Thu, 10 Jun 2010 10:35:59 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=669 A crise económica é unha película de estrutura clásica: presentación, nó e desenlace. E está xa todo visto. Como toda película comercial, esíxenos submisión e pasividade. Paguemos o billete e observemos. A poder ser en silencio. O espectador mira. Máis nada. Cando a imaxe nos invade, nós xa non somos nós senón eu desconectados. A insensibilidade é analxésica.

Contan algúns vellos con memoria, esa facultade que o Capital considera superflua, que hai anos se sentían máis protexidos. Quizais porque existía outro modelo de sociedade que funcionaba como referencia alternativa. Talvez porque a fábrica xuntaba baixo os seus teitos de fume tóxico as masas proletarias, que ademais compartían habitación nos mesmos barrios, bebían nos mesmos bares, vían fútbol nos mesmos estadios e botaban os cigarros nas mesmas prazas. Aqueles proletarios dirixían as súas organizacións sindicais; o movemento obreiro traía continuidade desde a Primeira Internacional. A iniciativa histórica pertencíalles. Unha clase en si e para si, dixera o vello Marx. O conflito entre clases era ofensivo. Cada paso, un avance. Cada folga, unha conquista. Cada reforma, un triunfo. Calquera xustificación da que se apropiase o reformismo xurdía das loitas obreiras. Conquista tras conquista.

Talvez a quen máis dano lle fixo a caída material e simbólica do muro foi á socialdemocracia. A implosión do Socialismo Real, con todas as súas imperfeccións, perversións e desviacións, disipou a coartada do reformismo coma se fose unha burbulla de xabón. A mediación entre as aspiracións radicais do proletariado e as necesidades de supervivencia do Capital deixa de ter sentido no momento en que se executa o proxecto de desestruturación proletaria. Ao morrer a referencia dun modelo social alternativo desaparece parte do impulso do movemento obreiro. O Capital xa non necesita intermediarios que amortezan os efectos das loitas obreiras, porque a utopía é declarada inútil, imposible. Á socialdemocracia só lle queda unha regaña pola que observar a luz mesta e sombría dun novo día: o liberalismo como acto de fe, desde a privatización masiva á exclusión da economía dos programas de acción política. A socialdemocracia é forza de choque das contrarreformas liberais. A contrarrevolución en marcha. Empezou coa derrota de maio de 1968.

A crise é unha manifestación da podremia sistémica. O Capital leva décadas en reformas. Establece condicións novas no antagonismo social. Ao reorganizar os modelos de produción, altera a vida completa do proletariado, mesmo a súa composición de clase. O Capital rompe a fábrica, esparexe os barrios proletarios, ataca a identidade de clase. O sistema crea a ilusión de que o proletariado desaparece ou queda reducido á mínima expresión, identificado en exclusiva coa vella clase obreira industrial. Agora todos gobernan para unha fantasmal clase media. A lóxica da fragmentación impón a súa norma de ferro. A esquerda naufraga entre a deslocalización ideolóxica e política dun reformismo inútil e a incapacidade de captar as engurras da nova realidade. Se o proletariado contemporáneo non se recoñece na súa totalidade, se non posúe instrumentos eficaces, organizacións que expresen os seus desexos e proxectos colectivos, mecanismos de defensa e de conquista, o Capital amósase en toda a súa voracidade insaciable. A súa ansia de reestruturación é interminable.

Saír da crise equivale a mandarlle un golpe brutal ao proletariado contemporáneo. Disolvelo na lóxica da fragmentación e da negación. A mellor noticia para o Capital é un proletariado que non se recoñece como tal. Neste escenario, soamente cabe comezar outra vez. Recoñecer a propia identidade, acudir á conciencia das necesidades, asumir a recomposición de clase, que a engorda e lle dá máis corpo e maior intelixencia. O proletariado contemporáneo, que vai máis aló da clase obreira industrial, precisa reorganizarse en unidade, superar calquera división, combater a lóxica da fragmentación e impugnar a representación e a institucionalización como fin exclusivo de toda actividade política. A esquerda é transformadora ou non é. É instrumento do proletariado, das multitudes, ou apéndice institucional do Estado. Para non retrocedermos décadas de golpe, as clases subalternas terán que reorganizarse como clase capaz de alumar instrumentos políticos e sindicais que respondan ás necesidades e lle planten batalla ao Capital. Para resistir os seus embates, si, pero sobre todo para atacar o seu edificio impoñente pero podrecido. O campo de antagonismo é cada lugar, cada pequena loita sectorial, pero tamén o mundo enteiro. A unidade de todas as sensibilidades transformadoras e o nacemento dunha nova Internacional son condición necesaria.

Nese horizonte, o acto de refundación da esquerda que se escenificou en Compostela é unha esperanzadora noticia. Un principio, nada máis, unha miga de pluralidade e unidade desde a diversidade. Oxalá haxa capacidade de reinvención e boas novas para a organización deste proletariado que ás veces parece tan difuso. O contrario será esvaecerse, perder os contornos, deixarse morrer entre as húmidas paredes das institucións burguesas. A rúa, a fábrica social na que transcorre o tempo de produción, reprodución e consumo, será o escenario privilexiado das novas loitas. Impoñamos nós a axenda das conquistas. Segue o ceo esperando a ser asaltado. Outramente, será o fascismo quen atope a terra estercada.

]]>
A confianza dos mercados http://antondobao.blogaliza.org/2010/05/24/a-confianza-dos-mercados/ Mon, 24 May 2010 11:22:58 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=651 Primeiro, está por ver que o déficit público sexa unha cousa tan perversa para a economía. Ou sexa, para a comodidade material das persoas. A economía ao servizo da xente ou todos somos súbditos da tiranía mercantil e financeira, e que me perdoen os de El País polo anatema. A biblia do sistema non dá lugar a interpretacións. O déficit é unha cousa moi malísima. E xa está. Despois, o que non teña capacidade de consumo que procure a absolución dos seus pecados mediante a adquisición de débeda, sempre privada, sempre o privado, con eses gardiáns das esencias chamados bancos. Ou caixas, sexan de onde sexan. Mira que un consumidor sen capacidade de consumo, ou sexa, sen diñeiro, non é nada. Apenas un cidadán de terceira clase, da clase dos non consumidores. Máis ou menos pura purrela social,

Así que, os especialistas determinan que o déficit é moi malo. Aínda nunca nos dixeron por que, pero tampouco nos interesa. Non en balde, a economía xa foi retirada das perigosas mans da posibilidade política. Salvagardada, que non se mesture con malas tentacións que poderían alterar a tranquilidade dos investidores, uns seres talvez humanos, como sabemos, ao parecer con certa tendencia ao desacougo. O déficit é malo porque atranca se cadra o harmonioso fluír do diñeiro. Se o estado gasta en ensino gratuíto ou en atención médica, eses negocios terán máis dificultades para competir libremente. E así seguido. A festa ten que continuar como sexa, e, xa se sabe, canto máis subsidio menos eficacia. Se nolo dan todo feito a ver se imos tender ao parasitismo. Tomemos como exemplo o empresariado exemplar e sirva a redundancia pero non hai outro léxico posible. É responsabilidade do Estado garantirlle o negocio e non ofrecerlle competencia desleal. Non que non. O Estado bastante ten con financiar a súa dimensión coercitiva, a única necesaria. En fin, e a Igrexa Católica.

Segundo, é evidente que para reducir o déficit e a débeda e o gasto do Estado en cousas tan indecentes como subsidios ou medicina ou ensino ou comunicación ou servizos sociais ou investigación ou pensións ou o que sexa que engole os impostos dos asalariados cómpre apuntar ao corazón do problema. Vale, os outros tamén pagan algo de cando en vez ao botaren gasolina e ao mercaren coches de luxo. A ciencia liberal é indiscutible, e iso quere dicir que non se debe querer discutir. As medidas do goberno de España son paradigmáticas. Nada de cargar con impostos as rendas máis altas, o patrimonio, as herdanzas, a riqueza, o capital, etc. Iso derramaría para sempre o acougo dos investidores, e a súa intranquilidade deixaríanos sen actividade económica porque escaparían coma quen foxe da peste. Apocalíptico. A solución, por tanto, é ofrecerlle plenas garantías ao Capital: competitividade, flexibilidade, xubilación, despedimento, xornada laboral, dereitos laborais, así, en xeral, e o que faga falta. Cando se pacte a inevitable reforma laboral, para alivio dun Banco de España tan exento de control democrático coma o FMI, o Banco Mundial ou o Banco Central Europeo, os sindicatos terán que buscarse nas engurras do esquecemento, a ver se alí lles quedaron enganchadas as asaduras.

Terceiro, está claro que o máis importante é a confianza dos mercados. E como se lles dá confianza aos mercados? Igual que se lles dan lavaduras aos porcos. Nin os mercados nin os marraos entenden de chuchameles. Cómpre seleccionar ben a alimentación. Para iso, a socialdemocracia é destra. Que o diga o xenio filosófico de Giddens e a praxe de Blair. Meritocracia exenta de control democrático. Nada máis ca a capacidade dun mellor manexo nas toldadas augas do mercado. E que me perdoe outravolta o agudísimo editorialista de El País. Benvidos á vía morta. En tempos de crise, o gardaagullas pon viseira socialdemócrata, sempre disposto a demostrar adhesión inquebrantable. Quen mellor ca eles para sintetizar as aspiracións dos asalariados e excluídos coas necesidades dos posuidores. A esquerda oral fede. Halitose ideolóxica. Vomita un discurso mal dixerido de compromiso social e fai gargarexos cunha política económica ultraliberal.

Marx deixou dito que para o Capitalismo a mellor forma de goberno era a República Democrática. Errou. O fascismo foi forza de choque moi útil. Agora, a confianza dos mercados é a coartada excelsa dun goberno mundial esquivo ao que non é posible aplicarlle ningún control democrático dentro das institucións vixentes. O Capitalismo sempre se sentiu incómodo coa incerteza das decisións democráticas. A confianza dos mercados é, pois, o obxectivo de calquera goberno que se queira sentir ben considerado, sexa en Madrid, sexa en Brasilia. Á socialdemocracia tócalle na función representar o papel de criado atento que procura sempre asegurar a inestable confianza do amo. Asalariados e asalariadas pagan a orxía dos donos con máis dedicación, menos salario e menos vida. Os sindicatos maioritarios navegan na fascinación do pacto, nun sentido idiota da responsabilidade e na asunción dun novo papel de narcóticos sociais. Outros permanecen atrapados nun universo paralelo no que rexen outras regras. Marx chamaríalles neoidealistas.

Concluíndo, parece obvio que a esperanza real que nos queda é a perda absoluta da nosa confianza nos mercados. A ver se é verdade.

]]>
Con Garzón, non http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/28/con-garzon-non/ Wed, 28 Apr 2010 18:00:57 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=637 O malo destas cousas é que todo se confunde, nada queda claro, e no barullo nunca gañamos. O peor do manexo de consignas é o baleirado semántico, co que os feitos pasan a ser arquetipos de gran capacidade connotativa. Afectiva, por tanto. Sempre ó gusto de quen manexe as mensaxes e as canles. Cando a comunicación é unidireccional, manexar vontades e afectos dos receptores non é obxectivo menor.

Que fixo Garzón para merecer isto? Investigar os crimes do franquismo, disque. Mais cando un procura datos máis específicos, un coñecemento pormenorizado do que pode significar exactamente “investigar os crimes do franquismo”, termina a viaxe no punto de inicio. Entón, pode ocorrérsenos que nestas tres últimas décadas houbo momentos, ocasións e escusas para investigar cando menos un dos crimes do franquismo. E, vaia, home, ninguén considerou oportuno facelo. E había responsables aínda vivos, seguramente. Non foi nunca oportuno? Talvez. Baltasar Garzón ten un sexto sentido para aproveitar oportunidades.

Tamén é posible que daquela Baltasar Garzón soubera que os alicerces do réxime que con tanto esforzo el contribúe a robustecer teñen textura semellante ós do pasado inmediatamente anterior. O réxime de monarquía parlamentaria é a continuidade histórica dos corenta anos de ditadura. Quedou así fixado polo réxime, pactouno parte dunha esquerda desorientada, acovardada e desertora da historia. En xullo de 1936 levantouse o exército contra a República Española, fíxolle a guerra, reprimiuna, asasinouna, borroulle a face da superficie da terra, luxou a súa memoria, e ó cabo duns anos restaurou a orde natural das cousas. Contra o pensamento exclusivo, cómpre lembrar que a Transición non vai de 1975 a 1978, senón de 1936 a 1975. Tras eses corenta anos de transición volveron as formas de goberno anteriores a 1931, as bandeiras, os himnos, todo. Talvez Garzón non o sabía. É probable que aínda non o saiba.

O malo destas cousas é que ninguén pode permanecer alleo ó que ocorre. España prohibe a memoria, iso é evidente. A Garzón séntao no banco dos acusados a ultradereita contra a que el nunca actuou. Non tiña tempo. Andaba ocupado en lapidar outras expresións políticas máis incómodas. Lembroullo hai uns anos o Subcomandante Marcos, e o maxistrado respondeu cunha ameazadora indignación. Pero así e todo, ninguén poderá permanecer imparcial cando se enfronta o desexo de tantas persoas, coma as que se manifestaron estes días, de que a memoria dos seus sexa restablecida, contra a determinación da extrema dereita de tradición franquista, de Mayor Oreja a Manos Limpias, de impedir con todo o seu poder sequera unha pequena parte do recoñecemento que se lles debe ás vítimas do fascismo, que ó cabo somos todas e todos. Entre os manifestantes que portaban rostros dos seus desaparecidos e os irados e ofendidos fillos da serpe, calquera persoa de ben sabe a quen acompañar. Que falen, se queren, de vinganza. Eles, que nunca a sufriron, que defenden aínda hoxe, con impudicia extrema, a eliminación dos derrotados, daqueles inxenuos que ousaron un día soñar con alteralo todo e espertaron do soño en fosas comúns.

O malo é esa ansia por simplificalo todo. Nin o goberno español tivo valor nin ganas de elaborar unha Lei de Memoria Histórica que merecese tal nome e non quedase nun covarde acto de propaganda que nin serve para anular xuízos criminais. Sen simplificación, hoxe o debate poñería en cuestión o que está prohibido remover e as súas razóns. Mais para que non treman os alicerces nin as coartadas do réxime cómpre a simplificación e reducilo todo a unha persecución contra Baltasar Garzón. Cando todo se simplifica, nada se coñece.

Baltasar Garzón é un maxistrado de espectaculares operacións televisadas e escasa eficacia. Nin vitorias contra o narcotráfico, nin contra a corrupción, nin persecución de crimes contra a Humanidade. Por algunha estraña razón, as instrucións deste maxistrado terminan en auga de bacallau. Triunfa o espectáculo sobre a realidade. Baltasar Garzón é probablemente o maxistrado que pode presumir do maior número de persoas encarceradas pola súa militancia política e pola súa ideoloxía. E, sen dúbida, o que máis medios de comunicación pechou. A súa actuación no caso da clausura de Egin é paradigmática, pero non a única. Peches inxustificados e rexeitados posteriormente pola propia xustiza, detencións indiscriminadas, incomunicación de detidos, burla das denuncias de tortura… Garzón é un experto en accións xudiciais de excepción contra as diversas manifestacións de disidencia. A súa carreira profesional non se entendería sen lle dar sentido de estado a ese tribunal de excepción que é a Audiencia Nacional.

Reducir á figura de Garzón este proceso da extrema dereita fronte á memoria histórica, con todo o que esta debera significar, é un mal favor ás razóns dos derrotados, ás súas arelas de xustiza, e ademais unha ironía. Aquí o antagonismo ten outros nomes. E a esquerda no Estado Español debera ter valentía suficiente para pronuncialos sen que lle treman os órganos fonadores. Por primeira vez en trinta e tantos anos.

Eu, con Garzón, non.

]]>
Propaganda http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/20/propaganda/ Mon, 19 Apr 2010 23:19:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=632

A Goebbels non lle debía importar moito que o soubesen os que o tiñan que saber. Era tal a euforia orxiástica nazi que coidaban que o futuro lles pertencía ata que o sol estoupase nunha tormenta de raios gamma. E máis aló, que tamén tiñan o seu punto esotérico. Agoiraron antes ca ninguén a fin da historia. Eles e a súa orde social eran o principio da conclusión nunha humanidade libre de imperfeccións, aria, pura, virtuosa. Máis aló deles, nada, ninguén. Empezaba a ser o mellor dos mundos posibles.

O seu paso aparentemente fugaz, pero feroz, non foi en balde. Deixaron ensinanzas, mestres e discípulos de toda condición, de múltiples categorías. E moitas prácticas e principios eficaces. O nazismo e o fascismo non só foron instrumentos contrarrevolucionarios de choque inmediato, extremas medidas de urxencia que o capitalismo puxo en práctica para evitar a desfeita que significaría a perda da propiedade. Tamén foron un encofrado resistente para as arelas de perpetuación que obsesionan o cerebro do Capital. Máis aló da especie humana. Alén do Big Crunch, se for posible e Deus o permitir. E xa sabemos de que lado opera sempre Deus.

Dis que foi o Ministro de Propaganda de Hitler, Joseph Goebbels, o autor dos coñecidos 11 principios da propaganda. Se a súa esposa non asasinase os seus fillos antes de se suicidar canda o seu home, a SGAE tería lexítimos herdeiros para os que esixir en tantos escenarios os correspondentes dereitos de autoría. Porque o espectáculo continúa. Non se rexe polos infalibles principios da Poética de Aristóteles, desagradablemente transcendente e indiscutible, por certo, senón por aqueles principios que con tanto éxito inmediato executou o réxime nazi e, pasiño a pasiño, o sistema mundo ata devir Imperio e máis aló o que faga falta. A sociedade do espectáculo, a fin da historia, o Imperio son espazos en que a única realidade posible xermina na propaganda. Benvidos ó deserto do real. O capitalismo é a vontade suprema da supervivencia, aínda que o custo for a desaparición da especie humana, da terra e do propio sistema solar. Ou que?

En España —ai, España!—, os principios da propaganda flúen desde hai décadas alagándoo todo cunha extraordinaria placidez. E sen solución de continuidade. Hai quen llo apón todo á dereita. Vénlle no código xenético. Ama a súa estirpe franquista, o cal quere dicir fascista, non xoguemos cos eufemismos. Desde a súa herdanza, todo atado e ben atado, ata os seus símbolos, e, desde logo, os tabús impronunciables da mal chamada Transición. Pero a fascinación goebbelsiana tamén aniña na banda da esquerda oral, ou sexa, na esquerda da dereita. Que é a que vai asumir con responsabilidade, por exemplo, a reforma laboral, un despedimento máis doado sen que os dereitos dos traballadores se resintan, é dicir, o funambulismo no oxímoro textual, que vén a ser máis ou menos irmán do engano. A dereita real tennos por perigosos; a esquerda oral, ou sexa, a esquerda da dereita —preguntar por MAFO—, tennos só por idiotas.

Ou se está coas bombas ou se está cos votos, dixo un día Rubalcaba mirándose ó espello e viu reflectida unha aguda intelixencia superior. E non era máis ca o reflexo dun deses once famosos principios. Unha ocorrencia, sen máis. Talvez nalgún outro lugar alguén pensaba na relación entre Afganistán ou Belgrado ou os GAL e os votos e as bombas. O poder das vísceras, a imaxe para que os idiotas remoiamos nela. Entreteñámonos. Se botamos atrás o ollar, outro pouco, poida que teñamos unha imaxe xa esvaecida de toda aquela enxurrada de probas da identidade indiscutible do desaparecido periódico Egunkaria e o terrorismo. Hoxe, cando os tribunais fan que Egunkaria quede libre de toda culpa, post mortem, iso si, como lle ocorreu ao Egin do que Grazón-protomártir algo debe saber, de seguida o espectáculo entra en punto de xiro e toma rumbo novo. Ninguén recoñece o erro. Ninguén repara a criminalización. Ninguén pide desculpas non tanto ós torturados coma ós idiotas. Todos ollan a outro lado. E o Ministerio do Interior organiza novas detencións masivas. Que ningún dos principios de identificación do Mal Absoluto quede debilitado. Que todo o edificio permaneza firme. Principio de transposición, dis que dixo Goebbels, se non se poden negar as malas noticias haberá que crear outras que as desvíen ou as distraian. E principio do inimigo único. Todo o que se move é ETA. Tamén sabe moito diso Garzón o protomártir. Garzón, o que nunca mandou prender ningún líder da extrema dereita. O que nunca atendeu unha denuncia de tortura. Garzón, o maxistrado dun tribunal de excepción, coma o vello TOP franquista. Na anulación real dos dereitos políticos e individuais da esquerda vasca, da que Garzón tanto sabe, tamén operan os principios da propaganda de Goebbels.

O espectáculo esixe un ritmo frenético que manteña o cu do espectador pegado á butaca. E nós, idiotas, só somos espectadores con necesidade de devorar espectáculo para cismar pouco en cousas ordinarias. O importante, aí, diante de nós. Do un ó once, principio a principio, toda unha guía contemporánea para escribir o guión perfecto. De éxito irremediable. E para seguir a trama sen desviacións. Aquí non hai lector implícito nin receptor ideal.

Pero os humanos temos ese estraño e incómodo vicio da dúbida. E desconfiamos. E cando aparentamos idiotas talvez só estamos pensando nas razóns de que a farsa sexa tan previsible. E ás veces mesmo chegamos a cambiar o curso da historia.

]]>
Perigo: pacto http://antondobao.blogaliza.org/2010/02/22/pacto-panico/ Mon, 22 Feb 2010 13:21:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=611 Unha xerra de auga transparente. Estrela sorbe a grolos curtos. Se cadra polo frío. Leva unha temporada de moi mal xenio. Dimo desde o outro lado do teléfono. Cóntame que está na súa mesiña redonda, sentada, coas pernas cruzadas. É a posición á que se entrega cando algo non lle gusta. Está moi cabreada.

—Co mundo. E coa vida, joder!

—Vale…

—Mira —dime—, ando a remexer nos caixóns; ten que haber por aí unhas baterías pequenas para o mando a distancia. Non aturo a tele, pero non podo estar sen ela. E dáme moito traballo levantarme da cadeira cada vez que quero cambiar de canle.

—Se non as atopas, lévoche eu unhas, se queres…

A voz váiselle poñendo agre, ríspeta. Non rexistra o que lle digo.

—O GPS que teño instalado na choca, debaixo da peluxe que me queda, píllachemo todo, mesmo o alentar dun paporrubio…

—A onde queres chegar, Estrela…

—Ti disme que mañá teño que ir, e eu dígoche que non quero. Nin mañá nin nunca máis xa. Quédannos dúas opcións: que eu faga o que ti dis ou que faga o que eu quero. E unha terceira: que pactemos. Pero se pactamos, ou vou ou non vou, é dicir, ou fago o que quero ou o que ti me dis. Non podo ir e non ir ao mesmo tempo. Ou si, pero esa é unha cuestión cuántica que agora non vén ao caso. Quero dicir que o pacto é inútil. Perdemos o tempo e non saímos do sitio. Ou me deixo convencer ou fago o que a min me dea a gana. Non sei se me entendes ben.

E non ía entender? Estrela andaba mergullada, talvez na procura dunha portela de fuga, no estraño universo creado por radio, prensa e televisión. Falaba de pactos cosidos á actualidade política. Da educación, da economía, da lingua, do autogoberno. O consenso, esa sublimación do desexo colectivo. Recomendeille atender aos seus asuntos persoais. Pero ela lembroume con reconvención non exenta de fachenda que eses asuntos tamén eran moi persoais para ela.

—Pois logo, non esquezas os pactos da esmola: como cada ano, UGT e CCOO tolean por saír na foto abrazados aos empresarios protectores.

—Os da foto non saben o que é dobrar o lombo.

—Poida.

A Estrela metéuselle na cabeza que había que temerlles aos pactos coma ao demo. Ou máis. Se a esquerda oral, que é radical no seu liberalismo, conservadora e dereitista, chega a pactos coa dereita real, que é o que é, a crise caerá coma un quintal de aceiro oxidado no lombo das clases subalternas. O importante é engordar a plusvalía. Cando o Capital arma barullo é para tirar boas talladas.

—Emilio Botín é cada día máis rico e ti e eu cada día máis pobres. Alguén nos toma por imbéciles. Mesmo o intelectual ese, como se chama… o parvo de Adolfo Domínguez.

De Estrela sempre me admirou a súa capacidade para enzoufarse na lama das cousas comúns mesmo nos seus momentos vitais máis críticos. Supoño que é culpa dunha xenerosidade que non coñece barreiras.

—Non repares en microbios e cousas irrelevantes.

—Pero eu non che penso pactar, sabes? Non irei. Está decidido.

O seu rodeo deixoume sen argumentos. Desde este lado do fío telefónico, tentei convencela de que non tiña nada que perder e quen sabe se toda unha vida por gañar. Con pouco éxito. Non sabía eu canto podería chegar a perder se acudía.

—O importante non é canto, o necesario é agora. Toma paráfrase do Xacobeo.

—Matáchesme, camión.

Riuse máis da súa ocorrencia ca do meu tópico. Despois púxose seria outra vez. A súa vida era dela. Eu só era un bo amigo.

—Por certo, viches a entrega dos Premios Goya?

Pois non, non a vira, e non quixen darlle máis azos á súa carraxe xusticeira. Algo me dicía que non lle conviña remexer premios, películas, discursos, pactos, políticas económicas, gasto público, lingua, todas esas cousas que se engurran a carón da morte. Pero Estrela sempre fora todo iso a un tempo, sen posibilidade de escisión.

—Teño que te deixar. Xa está aquí.

Foron as últimas palabras que lle oín dicir. Ao fondo, escoitábase un rabuñar obsesivo de ferro contra madeira. Non creo que a volva ver.

]]>
Comunismo, ou que http://antondobao.blogaliza.org/2009/11/12/comunismo-ou-que/ Thu, 12 Nov 2009 00:55:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=560 Todos corren a celebrar que hai vinte anos caeu un muro. Boa cousa. Á humanidade convenlle que se esborrallen muros, valados, muradellas e murallas. Materiais e simbólicos. Pero algo de estraño ten esta obsesión celebrante, nerviosa, insistente e reiterativa. Os medios de produción simbólica apuntan na dirección da arelada derrota final. A caída do muro de Berlín, contan, é o fracaso absoluto dunha ideoloxía. O comunismo, ese monstro, morreu, e ben morto está. Dino ollando nerviosos aos lados, porque por algúns lugares escuros aínda vaga algún fantasma, ora con forma de toupeira, ora con modos de cobra.

Na reunificación alemá concéntrase simbolicamente a implosión do modelo socialista do leste europeo. Aquel ensaio histórico arrastrou coa súa estrepitosa caída forzas e esperanzas dun movemento obreiro que non deu recuperado alento. Situar hoxe no modelo do chamado socialismo real o horizonte dunha clase obreira que precisa emancipación non faría máis ca a adiar eternamente a satisfacción desa necesidade. Porque o proletariado contemporáneo ten unha fasquía diferente, máis diversa, rica e numerosa, á do proletariado industrial que atravesou todos os chanzos do século XX. Porque a emancipación é liberdade, perda de cadeas, supresión do dominio e do control e mais do sometemento escravizante ao traballo asalariado, fin da explotación, igualdade. Porque a emancipación do proletariado non casa co paroxismo da disciplina, co sometemento ao traballo asalariado, coa ausencia de liberdade e a igualdade como ilusión. Certo é que seriamos demasiado inxustos se non atoparamos o que de positivo tivo a experiencia histórica para a clase obreira do mundo, pero hai demasiados asuntos transcendentais que a experiencia do socialismo real pasou por alto. Nalgunhas páxinas da súa vasta obra, Karl Marx advirte que a superación histórica do capitalismo é inevitable entre outras cousas porque o sistema atranca o imparable desenvolvemento das forzas produtivas. E velaí que os réximes do leste de Europa foron incapaces de liberar ese inevitable desenvolvemento das forzas produtivas. O socialismo real morreu de morte matada, pero tamén de inercia, de enfermidade grave e de suicidio.

Aquel fracaso é coartada para as forzas que gobernan a produción simbólica, capitalistas, madia leva. Anuncian a fin da historia e a inconveniencia dun proxecto comunista capaz de manter vivo, ameazante e necesario o soño dunha sociedade xusta, de cooperación, igualitaria e libre. A coartada é o pano opaco con que o Capital oculta a súa miseria, a súa base de podremia, a explotación, a exclusión, o dominio, o crime mesmo. Cando nos insisten tanto, coa certeza de quen todo o sabe por revelación, na fin da utopía comunista, albiscamos esa face medoña e o tremor de quen venta o perigo. Negan o inimigo para o esconxuraren. Pero a fantasma igual é inmune aos meigallos.

Teñen medo. Esa sensación de ameaza, porque saben que o antagonismo é persistente e irresoluble, convértelles a celebración destes días nunha cerimonia relixiosa de interrogación. Somos máis libres que hai vinte anos?, din os voceiros para que o interlocutor, experto en calquera cousa, asinta e demostre con tres frases ben fiadas a inobxectable verdade da relixión capitalista. Se cadra, aqueles que conquistaron a liberdade de consumir pero non a de ter con que consumir non se senten mellor.

O proxecto comunista é tan vixente coma a necesidade de emancipación das clases subalternas. Actualizado, axeitado á realidade e aos cambios na correlación de forzas, no desenvolvemento das forzas produtivas, nas condicións de vida e na propia composición de clase do proletariado contemporáneo. O comunismo é incompatible con toda obsesión relixiosa; a súa proxección é emancipadora, no colectivo e por tanto tamén no individual, laica, profundamente racional e crítica. A esquerda do século XXI ten o reto de rearmar a marabillosa utopía comunista e despoxala das deturpacións á que foi sometida. Sen medo ás palabras, sen medo aos símbolos, sen medo a aborrecer o que de aborrecible ten a propia historia, sen medo a desprenderse do superfluo, do innecesario e do daniño, sen medo a revisar cada posición e cada paso, cada análise, como esixían constantemente os autores do Manifesto Comunista. Porque o comunismo será iso e moitas máis cousas cargadas de futuro, de esperanza e dunha pulsión liberadora que acompaña ao ser humano desde as súas orixes. Nunca ese monstro demoníaco con que o caracterizan os que o temen. Comunismo liberado de mistificacións e terxiversacións. Unha nova organización humana na que a liberdade, a igualdade e a fraternidade sexan moito máis ca tres palabras ocas. Con todas as consecuencias.

]]>
Chantaxes orixinarias http://antondobao.blogaliza.org/2009/08/31/chantaxes-orixinarias/ Mon, 31 Aug 2009 10:00:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=503 A lexitimidade do capitalismo estéase en varias chantaxes orixinarias. Talvez por iso sempre está suxeita a impugnación e é tan evanescente que se disipa no aire en canto nota unha turbulencia. Coa acumulación primitiva, a chantaxe inicial, nace o monstro. Os seus mecanismos aínda latexan; así ocorre en Galicia e noutros territorios en que os efectos do desenvolvemento desigual mancan máis. O capitalismo nace desposuíndo de toda propiedade os suxeitos humanos que se verán obrigados a vender a prezo de saldo a súa forza de traballo para poder sobrevivir. O único que lles queda.

Outra chantaxe orixinaria, se cadra non tan patente, proxéctase coma un halo relixioso sobre o asunto económico, esa materia que nos afecta e sobre a que carecemos de potestade. Esta chantaxe, moi ligada a aquela masiva forza gravitatoria da subalternidade, esíxenos a fe inmutable nun concepto tan simple como eficaz: para que a economía progrese (non importa o que iso realmente signifique), é imprescindible que os donos dos medios de produción acumulen riqueza sen taxa. Ou sexa, que incrementen progresivamente o seu beneficio. Que fagamos o necesario para que non opere a caída tendencial da taxa de ganancia. Só así poderemos aspirar a un progreso e benestar aparentes, é dicir, a ser consumidores Outramente, o mundo esborrallaría en anacos. O reino da entropía social. Os nacidos para traballar terán que se sacrificar polo ben común, que, como sabemos de hai tempo, é a acumulación de beneficios. Serán recompensados co Reino dos Ceos, no que admirarán o acougado repouso contemplativo dos ricos á Dereita de deus Padre. Sempre á dereita.

Na incubadora da súa lexitimidade institucional e ideolóxica, o capitalismo disfraza as súas chantaxes cos avíos dunha natural orde das cousas; a súa lexitimación é relixiosa. O sacerdocio liberal exérceno os medios de produción simbólica ao carón dos políticos profesionais, da dereita e da mal chamada esquerda. Os integristas, coma un tal Ramón Tamames ou os seus ridículos e pintorescos discípulos galegos, ofrecen as súas pregarias máis estridentes ao Deus omnipotente para que abra portelos e portóns e disolva calquera linde que poña atranco á gloriosa explotación permanente e sen pexa, ese estado místico de perfección polo que ouvean día tras día desde a súa caverna. Contra o paro, salmodian, a mellor receita é o despedimento libre e gratuíto e a abolición de dereitos e conquistas: a protección requírea o empresario. Capitalismo como Deus manda, beneficio para o empresario e traballos para os de abaixo.

Para paliar os efectos da crise, os gobernos, ora liberais ora socialdemócratas, focalizan necesidades e expectativas dos donos do diñeiro. Entréganlle a riqueza pública á banca, que enfeita os seus balances e se nega ás necesidades da xente e ás economías produtivas para impoñer o seu modelo universal especulativo, incluído o investimento en masivas doses opiáceas coma a coñecida operación Cristiano Ronaldo, que tanto contento orgulloso transporta ás casas dos pobres. Tamén os produtores de automóbiles reciben cartos detraídos dos salarios, cos que tamén se axuda a manter e acrecentar os beneficios das grandes empresas e a precariedade laboral. Alixéirase a presión fiscal aos podentes pero elévase a que recae con máis dureza nos que menos teñen: impostos indirectos e IVE, que por algunha estraña lei da física tende a quedar atoado nos angostos circuítos do capital. A fraude fiscal, unha práctica consubstancial ao mundo dos filántropos emprendedores, resólvea o Estado incrementando os impostos indirectos.

Visto que España é un estado moderno que procura sempre estar á altura das circunstancias, o seu goberno, aparentemente progresista, formalmente interesado no benestar da maioría social, cumpre ao pé da letra os seus compromisos co poder. A socialdemocracia saborea coma ninguén a dozura acaramelada dos salóns institucionais e comprende que a súa principal función na vida política consiste en aparentar verbalmente a defensa dos intereses das maiorías sociais traballadoras ao tempo que executa políticas económicas reaccionarias que benefician a acumulación de riqueza da clase empresarial. O simulacro progresista consiste en aparentar o que nunca se fará. Tal que a defensa dos intereses dos traballadores, da sanidade pública ou da laicidade do Estado, por exemplo. Entre os meneos verbais e as medidas reais adoptadas polos gobernos socialdemócratas florece unha ecuación de capitalismo impúdico. Cando o ministro José Blanco bota a voar o globo sonda dunha suba de impostos ás rendas máis altas, cumpre a primeira fase de acción de goberno socialdemócrata clásica, que consiste en adormecer verbalmente os sectores sociais dos que se extrae o combustible electoral. Ä hora de lexislar, xa o farán, coma sempre, a favor da minoría social que detén o poder real. Por se acaso, as reaccións á prospección gobernamental dun posible incremento impositivo sobre as rendas máis altas non demoraron: desde o PP ao Xornal de Galicia, pasando por CiU, a preocupación é notoria: ningún poderoso está disposto a ceder un céntimo ao ben común. Soamente aceptar a posibilidade dunha política impositiva de esquerda real espiría a chantaxe orixinaria e con ela a lexitimidade mesma do sistema. O PSOE coñece ben a súa responsabilidade: nada de que paguen máis os que máis teñen. O seguinte paso virá co incremento das taxas indirectas e do IVE envolto na alegría de que os impostos non soben, esa chave de bóveda para a reactivación da economía, seica. O capitalismo é mestre en paradoxos.

Toda medida económica ten que pasar por reverter a caída de ganancia dos que acumulan riqueza sen pausa para que asalariados e asalariadas poidan seguir vendendo barata a súa forza de traballo, é dicir, a súa vida, e non teñan necesidade de descender aos abismos do paro, ou sexa, da exclusión e da perda da privilexiada condición de consumidores.

É o natural. Como din os sabios, sempre foi e sempre será. Ou sexa, uns vão bem e outros mal.

]]>
Enquisas, encuestas e inquéritos http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/28/482/ Tue, 28 Jul 2009 12:04:37 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=482 A un xornal coruñés, de longa traxectoria obsesiva contra a lingua e a cultura de Galicia cando non son inocente exotismo, úrxelle acariñar con aparencia científica os seus desvelos polo goberno de Galicia presidido por Núñez Feijoo. Para celebrar os seus primeiros cen días, o antedito xornal regala unha enquisa para quen teña asaduras resistentes. De se repetiren hoxe as eleccións autonómicas, seica, o partido do presidente andaría a orbitar ao redor de Marte mentres os coitados que buscan os seus farrapos polos asentos da oposición andarían a escaravellar na terra que os sepulta para ver algo de luz, respirar un pouco aire e albiscar a esperanza de saír do foxo profundo.

A lectura á que convida o xornal, a de primeiro nivel que evita rozar o cerebro e acampa nalgunha víscera espida de neuronas, ten doada descodificación: o goberno de Núñez Feijóo atina coma ninguén cos intereses, gustos, desexos e proxectos da maioría silenciosa, esa que nunca teñen en conta intelectuais orgánicos, escritores e demais xente de certa cultura e penoso costume de se enfeitaren con posicións galeguistas. Pero de galeguismo político, non do cordial chachi. Ao decatármonos de que o máis luminoso facho do goberno emite radiación de subalternidade cultural e extinción lingüística, tampouco ha de ser moi complicado interpretar as lecturas máis profundas de tan necesaria enquisa. A filantropía ten estas cousas. Xa nolo avisou o Gran Editor antes das eleccións.

Fermín Bouza, que disto sabe infinitamente máis ca min, analiza no seu blog a enquisa esta. Non é preciso engadir máis nada. Se acaso, subliñar a idea de que esta caste de enquisas se fan para convencer o derrotado da inutilidade da súa perseveranza no erro. Pase vostede ás ringleiras do vencedor, vén a dicirnos o xornal seica liberal; as dos vencidos son unha acumulación de desorientado vagar á valga, a paráfrase do naufraxio. Vostede verá, pero a historia leva un impulso diferente.

Por se o lector non anda moi avisado e non dá coa correcta interpretación de tan necesarios datos, sempre aleuto e con dispoñibilidade absoluta para os desexos do amo, o editorialista oficioso do xornal, Roberto Blanco Valdés, afía a plumiña cativa, ignorante e exenta de brillantez. Como non podía ser doutra maneira, no seu artigo do 26 de xullo ilumínanos cunha lectura da realidade tan profunda como é norma no seu labor analítico. Desvélanos o significado verdadeiro de tan importante traballo demoscópico e exalta, un por un, os asuntos que definiron a acción do goberno e mediante os cales Núñez Feijóo asegurará sucederse a si mesmo co contento dunha masa entusiasmada de súbditos: austeridade e redución de cargos, derrogación do decreto e enquisa sobre o galego e redución da gratuidade dos libros de texto. En contra da opinión que o xornal coruñés ten dos seus lectores, que ao parecer precisan da interpretación maxistral de tan alto intelectual nada orgánico, eu non comentarei eses remarcados logros do goberno desvelados polo soldado de Fernández Latorre. O seu enunciado fala por eles.

Como o destacado labor de articulistas, xornalistas, editor e demais achegados do xornal aludido foi notable durante a campaña das últimas eleccións autonómicas e estas tiveron o resultado que coñecemos, sectores ligados ao goberno bipartito, fundamentalmente os nacionalistas, situaron o xornal coruñés entre os culpables da derrota. Xa se sabe, sempre factores externos. Pero nin os intereses do xornal son estritamente electorais, nin unha derrota se produce só pola influencia dun medio de comunicación, a menos que este sexa capaz de xerar unha realidade paralela e obrigue a lectores e votantes a habitárena sen se decataren. Ocorreu iso en Galicia? Que o digan os partidos do réxime, porque en tal caso quedaría deslexitimado de raíz o sistema e o propio réxime.

O xornal de Fernández Latorre non espertou hai dous días a unha conciencia que o impulsase a cavar unha gabia de mesquindade ao redor das tímidas políticas do anterior goberno. A súa militancia contra a cultura e a lingua de Galicia é vella, de tan vella, balorecida. Anterior a cando concellos e institucións de Galicia, coa unanimidade de todos os grupos políticos, ían investindo a don Santiago fillo predilecto e adorado. Algún concelleiro do BNG na Coruña chegou a referirse, feliz, á imprescindible contribución a todo o que somos e non somos do xornal e do seu dono polo simple feito de existiren. Mentres Henrique Tello desexaba que La Voz de Galicia nos sobrevivise a todos, porque os gobernos e nós pasamos pero o xornal e a obra do seu dono permanecen, a empresa editora ofrecía libros co periódico mediante campañas consistentes en asegurar que a mellor literatura galega se escribía en castelán. O oxímoro pailán só era un dos diarios exemplos dun universo conceptual que agora reproduce Núñez Feijóo coma se fose de colleita propia. O propio Blanco Valdés ten razón de ser na medida en que siga vivo o discurso de subalternidade e submisión plena, de extinción calada da lingua, adornada co manexo de conceptos cinicamente manipulados. Augusto Assía, aquel vello editorialista camuflado, xa era cordialmente defensor da liberdade de elección cando berraba tronante contra calquera tímido intento de recuperar espazos de uso social para unha lingua que estes incultos consideran tamén subalterna. Seguro que o daquela Director Xeral de Cultura, Luís Álvarez Pousa, ten boa memoria da época. Esqueceríao todo Barreiro Rivas?

O discurso e a praxe política de Núñez Feijóo non son novidosos. Abonda con facermos un percorrido histórico polas páxinas do aclamado xornal coruñés para comprobalo. Que o BNG se dea conta agora produce perplexidade, porque indica que a organización nacionalista focaliza as súas preocupacións e as súas respostas na propia posición electoral e non nos ataques frontais, nunca abandonados, sen camuflaxe, nese estilo cínico de Augusto Assía e de sofisma infantil de Blanco Valdés, contra a lingua e a cultura de Galicia. Quizais as maquinarias institucionais sofren esa irremisible e penosa tendencia á autorreprodución que as obriga a interpretar os ritmos sociais segundo os seus intereses grupais, nunca de clase, e por expectativas inmediatas de ocupación institucional. Atravesar as institucións galegas durante unha lexislatura non xa sen transformar anacos da realidade subalterna imposta senón renunciando a mudar as vellas políticas lingüísticas e culturais segue a insculpirse como unha lembranza dolorosa, sobre todo ao sufrirmos a política de demolición que practican o xornal coruñés e o seu brazo executor. Nunca o anterior goberno deixou de subvencionar sobexamente a rede empresarial do imprescindible e inevitable Fernández Latorre. A renuncia a planificar unha política lingüística e cultural normalizadora por primeira vez na nosa historia recente non lle acaeu ben a un goberno de esquerda e con participación nacionalista. Non mudar os vellos marcos na anterior lexislatura permítelles aos novos gobernantes e ao xornal que os sostén unha política e un discurso de extinción e subalternidade. Posto que se renunciou a fortalecer con medidas de avance un edificio feble, hoxe a demolición é máis doada e invasora.

Se a lección servise para corrixir rumbos, benvida sería.

]]>