Eleccións – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Enquisas, encuestas e inquéritos http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/28/482/ Tue, 28 Jul 2009 12:04:37 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=482 A un xornal coruñés, de longa traxectoria obsesiva contra a lingua e a cultura de Galicia cando non son inocente exotismo, úrxelle acariñar con aparencia científica os seus desvelos polo goberno de Galicia presidido por Núñez Feijoo. Para celebrar os seus primeiros cen días, o antedito xornal regala unha enquisa para quen teña asaduras resistentes. De se repetiren hoxe as eleccións autonómicas, seica, o partido do presidente andaría a orbitar ao redor de Marte mentres os coitados que buscan os seus farrapos polos asentos da oposición andarían a escaravellar na terra que os sepulta para ver algo de luz, respirar un pouco aire e albiscar a esperanza de saír do foxo profundo.

A lectura á que convida o xornal, a de primeiro nivel que evita rozar o cerebro e acampa nalgunha víscera espida de neuronas, ten doada descodificación: o goberno de Núñez Feijóo atina coma ninguén cos intereses, gustos, desexos e proxectos da maioría silenciosa, esa que nunca teñen en conta intelectuais orgánicos, escritores e demais xente de certa cultura e penoso costume de se enfeitaren con posicións galeguistas. Pero de galeguismo político, non do cordial chachi. Ao decatármonos de que o máis luminoso facho do goberno emite radiación de subalternidade cultural e extinción lingüística, tampouco ha de ser moi complicado interpretar as lecturas máis profundas de tan necesaria enquisa. A filantropía ten estas cousas. Xa nolo avisou o Gran Editor antes das eleccións.

Fermín Bouza, que disto sabe infinitamente máis ca min, analiza no seu blog a enquisa esta. Non é preciso engadir máis nada. Se acaso, subliñar a idea de que esta caste de enquisas se fan para convencer o derrotado da inutilidade da súa perseveranza no erro. Pase vostede ás ringleiras do vencedor, vén a dicirnos o xornal seica liberal; as dos vencidos son unha acumulación de desorientado vagar á valga, a paráfrase do naufraxio. Vostede verá, pero a historia leva un impulso diferente.

Por se o lector non anda moi avisado e non dá coa correcta interpretación de tan necesarios datos, sempre aleuto e con dispoñibilidade absoluta para os desexos do amo, o editorialista oficioso do xornal, Roberto Blanco Valdés, afía a plumiña cativa, ignorante e exenta de brillantez. Como non podía ser doutra maneira, no seu artigo do 26 de xullo ilumínanos cunha lectura da realidade tan profunda como é norma no seu labor analítico. Desvélanos o significado verdadeiro de tan importante traballo demoscópico e exalta, un por un, os asuntos que definiron a acción do goberno e mediante os cales Núñez Feijóo asegurará sucederse a si mesmo co contento dunha masa entusiasmada de súbditos: austeridade e redución de cargos, derrogación do decreto e enquisa sobre o galego e redución da gratuidade dos libros de texto. En contra da opinión que o xornal coruñés ten dos seus lectores, que ao parecer precisan da interpretación maxistral de tan alto intelectual nada orgánico, eu non comentarei eses remarcados logros do goberno desvelados polo soldado de Fernández Latorre. O seu enunciado fala por eles.

Como o destacado labor de articulistas, xornalistas, editor e demais achegados do xornal aludido foi notable durante a campaña das últimas eleccións autonómicas e estas tiveron o resultado que coñecemos, sectores ligados ao goberno bipartito, fundamentalmente os nacionalistas, situaron o xornal coruñés entre os culpables da derrota. Xa se sabe, sempre factores externos. Pero nin os intereses do xornal son estritamente electorais, nin unha derrota se produce só pola influencia dun medio de comunicación, a menos que este sexa capaz de xerar unha realidade paralela e obrigue a lectores e votantes a habitárena sen se decataren. Ocorreu iso en Galicia? Que o digan os partidos do réxime, porque en tal caso quedaría deslexitimado de raíz o sistema e o propio réxime.

O xornal de Fernández Latorre non espertou hai dous días a unha conciencia que o impulsase a cavar unha gabia de mesquindade ao redor das tímidas políticas do anterior goberno. A súa militancia contra a cultura e a lingua de Galicia é vella, de tan vella, balorecida. Anterior a cando concellos e institucións de Galicia, coa unanimidade de todos os grupos políticos, ían investindo a don Santiago fillo predilecto e adorado. Algún concelleiro do BNG na Coruña chegou a referirse, feliz, á imprescindible contribución a todo o que somos e non somos do xornal e do seu dono polo simple feito de existiren. Mentres Henrique Tello desexaba que La Voz de Galicia nos sobrevivise a todos, porque os gobernos e nós pasamos pero o xornal e a obra do seu dono permanecen, a empresa editora ofrecía libros co periódico mediante campañas consistentes en asegurar que a mellor literatura galega se escribía en castelán. O oxímoro pailán só era un dos diarios exemplos dun universo conceptual que agora reproduce Núñez Feijóo coma se fose de colleita propia. O propio Blanco Valdés ten razón de ser na medida en que siga vivo o discurso de subalternidade e submisión plena, de extinción calada da lingua, adornada co manexo de conceptos cinicamente manipulados. Augusto Assía, aquel vello editorialista camuflado, xa era cordialmente defensor da liberdade de elección cando berraba tronante contra calquera tímido intento de recuperar espazos de uso social para unha lingua que estes incultos consideran tamén subalterna. Seguro que o daquela Director Xeral de Cultura, Luís Álvarez Pousa, ten boa memoria da época. Esqueceríao todo Barreiro Rivas?

O discurso e a praxe política de Núñez Feijóo non son novidosos. Abonda con facermos un percorrido histórico polas páxinas do aclamado xornal coruñés para comprobalo. Que o BNG se dea conta agora produce perplexidade, porque indica que a organización nacionalista focaliza as súas preocupacións e as súas respostas na propia posición electoral e non nos ataques frontais, nunca abandonados, sen camuflaxe, nese estilo cínico de Augusto Assía e de sofisma infantil de Blanco Valdés, contra a lingua e a cultura de Galicia. Quizais as maquinarias institucionais sofren esa irremisible e penosa tendencia á autorreprodución que as obriga a interpretar os ritmos sociais segundo os seus intereses grupais, nunca de clase, e por expectativas inmediatas de ocupación institucional. Atravesar as institucións galegas durante unha lexislatura non xa sen transformar anacos da realidade subalterna imposta senón renunciando a mudar as vellas políticas lingüísticas e culturais segue a insculpirse como unha lembranza dolorosa, sobre todo ao sufrirmos a política de demolición que practican o xornal coruñés e o seu brazo executor. Nunca o anterior goberno deixou de subvencionar sobexamente a rede empresarial do imprescindible e inevitable Fernández Latorre. A renuncia a planificar unha política lingüística e cultural normalizadora por primeira vez na nosa historia recente non lle acaeu ben a un goberno de esquerda e con participación nacionalista. Non mudar os vellos marcos na anterior lexislatura permítelles aos novos gobernantes e ao xornal que os sostén unha política e un discurso de extinción e subalternidade. Posto que se renunciou a fortalecer con medidas de avance un edificio feble, hoxe a demolición é máis doada e invasora.

Se a lección servise para corrixir rumbos, benvida sería.

]]>
Azul Europa http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/11/azul-europa/ Wed, 10 Jun 2009 22:05:02 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=419 Cando a Núñez Feijoo lle deu por dicir que votar polo BNG era votar a ERC estaba a manexar unha imaxe-estímulo. As campañas electorais non serven para facer chegar propostas, senón para probar na masa informe de votantes-consumidores a eficacia de estímulos diversos. Moi útil experimento para o mercado. A alusión a a unha formación legal e lexítima como ERC por parte do Presidente da Xunta de Galicia responde á técnica de aplicar o estímulo da irracionalidade para conseguir reaccións funcionais aos propios intereses. É a lóxica publicitaria. Moi democrática, como intuímos, pois potencia a liberdade de elección esa que tanto lles gusta. Todos somos autómatas.

O BNG respondeu asumindo o complexo de can. Mente Feijóo, bradou o Portavoz Nacional, votar BNG non é votar ERC. Pero Feijóo non mentía: votar a lista na que estaban os candidatos do BNG implicaba votar candidatos de ERC, e tamén de Aralar, de Eusko Alkartasuna e doutras forzas. Quen votou esa candidatura conseguiu colocar en Europa un deputado de ERC, non a Ana Miranda, aínda que os acordos lle permitan estar en Estrasburgo arredor de ano e medio. Ninguén sabe como se lles vai explicar aos votantes galegos desa candidatura, que introduciron na urna unha papeleta co anagrama do BNG e só cos candidatos do BNG.

Obviamente, o problema non é que o BNG concorra en coalición con outros partidos nacionalistas de centro esquerda. Ao contrario; é o normal, dadas as afinidades ideolóxicas (menos na cuestión nacional, curiosamente: ERC, Aralar e Eusko Alkartasuna son independentistas; o BNG, non). O grave é asumir o discurso do inimigo, aceptalo e contribuír a espallalo na práctica. Dada a mala prensa dos independentistas de ERC, o BNG prefire esquivar a realidade ante os propios electores. Xoga na representación que o réxime lle ofrece, acéptaa e reprodúcea. O desexo de ocultar a súa coalición é a reacción ao pánico que sente a formación nacionalista ante a potencia da doxa do réxime e do sistema. Ocultar antes que explicar. Un dique de contención da conciencia, única forza liberadora. Quen sabe se ese pánico e a práctica que xera ten algo que ver coa hemorraxia electoral.

Dos 40.000 votos que renunciaron ao BNG, parece que ningún quixo buscar acomodo en Iniciativa Internacionalista, que consegue en Galicia apenas os 3.000 votos que habitualmente recaen no peto da FPG. Un clásico. É certo que a ilusionante candidatura tivo un parto accidentado, sufriu criminalización primeiro e despois tragou silencio, mais iso non pode ser explicación suficiente para tal inmobilidade nunhas eleccións nas que tanta xente deixa de votar polo BNG. Xa ocorreu coa FPG nas autonómicas, a pesar dun candidato extraordinario e dunha campaña humilde pero moi ben armada e cun discurso forte.

Non será doado dar con todas as razóns desta acumulación de derrotas, pero a esquerda está na obriga de realizar o esforzo. Sería talvez necesario que se abrise algún proceso de reorganización da esquerda nacionalista, pero iso requiriría tanto unha reflexión sen prexuízos como un desprendemento xeneroso que, sinceramente, non se albisca próximo. Sempre é máis cómodo abeirarse á calor do lume da lareira. Fóra vai frío.

E é certo. Toda Europa sofre unha vaga de frío azul na que só conserva a temperatura corporal a dereita liberal. A esquerda ten síntomas de conxelación. Esa esquerda nominal, entregada desde hai décadas á relixión do Capital, que recibe o pagamento adecuado ás súas políticas de dereita ou aos seus pactos con Merkel para lle pexar os pés á esquerda de Lafontaine. E tamén a esquerda real, que segue escachizada, presa nuns casos de desorientación e noutros de incapacidade de reorganizar as forzas despois das batallas perdidas. Con razóns pero sen forzas.

É verdade que os índices de participación son tan ridículos que deslexitiman as futuras decisións dese Parlamento sen capacidade lexislativa. Esta Europa ármase tan distante dos pobos que a compoñen que representa a expropiación da capacidade política e dos dereitos de participación da multitude. A cidadanía excluída, por Francisco Sampedro. Mais a impugnación radical desta Europa das multinacionais e do mercado non deben cegarnos nin evitar que recoñezamos que en tempo de crise, cando as siglas ERE dominan as primeiras páxinas de todos os xornais, cando a banca non para de acumular beneficios, cando o recorte de dereitos laborais conquistados é obxectivo político de primeira necesidade, cando se carga o peso da crise nos lombos máis febles, a maioría social non está organizada, carece de capacidade de resposta e déixase fascinar polos discursos da dereita liberal e da extrema dereita. Porque entre o medio millón de votantes do PP en Galicia hai obreiros, labregos e mariñeiros pobres. E así, nación a nación, en toda Europa. Hai nestas condicións eido estercado para que prenda o fascismo? Probablemente non co rostro do fascismo do século XX, pero si con novos modos. Non é tan difícil cheiralo.

Nesta altura histórica, o proletariado contemporáneo, a multitude, non posúe organización. Nin política nin sindical, por moito que haxa partidos e sindicatos que cumpren máis que dignamente coas súas responsabilidades. Iso quere dicir que a esquerda ten a necesidade inmediata de reconstituírse. O ideal sería partir de cero e empezar a nacer no seo dos diferentes sectores de asalariados e asalariadas. Pero teño a sensación de que ninguén está disposto a renunciar á propia miseria.

]]>
Candidatos de mérito http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/03/candidatos-de-merito/ Wed, 03 Jun 2009 19:32:13 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=332 O desenvolvemento da campaña electoral presente non dista moito do sucedido en todas as anteriores. A candidatura de Iniciativa Internacionalista non ía estrearse en condicións diferentes. Sorte tivo, pensarán algúns, de non ser prohibida e de atopar un sitio para esparexer as súas proclamas incendiarias: o dereito a decidir e a crítica ao capitalismo. Así de simple, así de grave.

A práctica inspirada na doutrina Aznar dá sempre os seus froitos. Desta volta, foi Rubalcaba pluma ilustre da máis fermosa poesía social: ou se está cos votos, ou se está coas bombas. Non se sabe se tería por inspiración a Javier Solana, a Felipe González ou a Toni Blair. Ou a ámbolos tres, como dixera hai anos unha xornalista da Radio Galega ao informar sobre a toma de posesión de tres Conselleiros de Coalición Galega naquel famoso goberno de González Laxe. Eu téñoo claro; estou cos votos. Non me gusta que me priven dese dereito aínda sendo un impenitente pecador por entender que a democracia reducida a ese exercicio é unha caste de simulacro totalitario. Teimas miñas. En calquera democracia real, Rubalcaba estaría fóra da actividade política despois de o Tribunal Constitucional sentenciar que todo o proceso ese dos votos contra as bombas (ou as bombas contra os votos) non viña moi ó dereito. A democracia tería estas cousas. Dereito de revogación? Iso soa a programa da Comuna. Ou sexa, terrorismo.

Ó final, a candidatura do ruín Alfonso Sastre, en palabras dunha novelista española que se cadra nunca leu La mordaza, pode concorrer ás Eleccións ó Parlamento Europeo en teórica igualdade de oportunidades co resto das candidaturas presentadas. Pero o proceso iniciado coa impugnación da candidatura tivo o seu éxito. No estado español, sobre todo a partir da doutrina Aznar (todos somos terroristas mentres non se demostre o contrario), a acusación implica culpa. Non sempre, iso non; só no caso de organizacións, de grupos, de persoas que se xuntan para transformar algún anaco de realidade. As persoas serán seguramente inocentes, pero ó se xuntaren e determinaren actuar politicamente xeran un instrumento que por principio é reo de todos os crimes e, por tanto, suprimible. Ben mediante a prohibición, ben mediante a súa non existencia na realidade contada e transmitida, recreada.

X. L. Méndez Ferrín achega o seu extenso historial político á candidatura que encabeza o ruín Sastre. Pode achegar tamén o seu valor literario, porque o ser humano non debe escindirse, pero non é o caso. Ocorre igual con Sastre. Ferrín achega, cos outros integrantes da candidatura, as arelas de emancipación dunha parte dos galegos e galegas que non lles temen aos soños, ao futuro nin aos desexos. Unha parte pequena, é certo, pero non por iso irrelevante nin menos importante.

Marta Rivera e Xosé Luís Franco Grande coincidiron estes días, curiosamente, ou non, en disparar contra o candidato Ferrín. Probablemente a novelista e o espantallo tráxico están de acordo en máis do que parece. É posible que, entre outras cousas, no desprezo, expresado con modos semellantes, polo que Ferrín poida representar politicamente. Ambas as (dúas, neste caso) intervencións son viscerais e achegan unha carga de necidade que nunca é conveniente no debate político, literario ou cultural. En calquera caso, ambas as persoas teñen dereito a opinar o que desexen acerca de Ferrín, de Piñeiro, de Sastre, da esquerda, do nacionalismo ou da saia da Carolina sen que o Universo deixe de expandirse ou contraerse ou permanecer arrebolado nunha éxtase celestial.

Defender a Ferrín destas dúas xoias literarias e xornalísticas sería tan absurdo como innecesario. Non é cousa de perder o tempo en tales asuntos banais habendo, por exemplo, tan boa literatura por ler, como tal a do propio Ferrín, que a novelista talvez non coñece. O importante será que o domingo á noite o candidato Sastre sexa proclamado, entre outros compañeiros de lista, Deputado no Parlamento Europeo. Será un honor para Europa. Como o é o candidato Ferrín e cada un dos compoñentes desa lista furunculosa chamada Iniciativa Internacionalista.

]]>
Urxente http://antondobao.blogaliza.org/2009/05/17/urxente/ Sun, 17 May 2009 00:13:42 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=269 Non por esperada, a noticia deixa de ser indignante. Ou é máis indignante precisamente por esperada. Porque aquí algunhas cousas xa se saben antes de que ocorran, e así o tempo e as súas incertezas non derraman o previsible, a solidez do infame, nin os actos das multitudes, dos suxeitos colectivos, de homes e mulleres, poden alterar os nomes e a fasquía da tona da realidade.

A candidatura de Iniciativa Internacionalista foi anulada polo Tribunal Supremo Español. Todo o que se pode dicir xa está dito. Apenas redundaremos na convicción de que a democracia é outra cousa, de que o control da liberdade de opinión e de pensamento é a constante dun réxime que non ten solución de continuidade desde xullo de 1936, cando o Xeneral Franco se levantou en armas contra a República e instaurou un réxime fascista co obxectivo triplo de dar paso a unha restauración monárquica, de ceifar as arelas de soberanía das nacións subalternas e reducir ao folclore as súas linguas e as súas culturas, de frear toda manifestación da loita de clases. Hoxe non vivimos baixo un réxime fascista, claro que non, non hai que menosprezar a súa capacidade de mutación e de substitución da tiranía polo control e o dominio, mais esa tríade de demos fundacionais (o republicanismo laico, o dereito a decidir das nacións subalternas e as aspiracións das clases traballadoras) gaña hoxe a primeira liña ao anular unha candidatura para as Eleccións Europeas. Alfonso Sastre e Méndez Ferrín acumulan nas súas historias persoais máis dignidade que todo un réxime nacido do dedo moribundo dun sanguinario ditador. Os medios de comunicación fan parte gozosa da trama, tan preocupados polos asubíos e as bandeiras dun partido de fútbol como por garantir a exclusión do outro, de todo aquel que pensa e propón realidade alternativa. A súa eliminación da realidade representada.

Talvez terminou aquí o periplo electoral de Iniciativa Internacionalista. Talvez empezan agora as manifestacións de apoio e solidariedade, de compromiso coa causa da liberdade e do dereito a decidir, aínda que a decisión sexa tan básica como depositar unha papeleta válida nunha urna. Aínda que sexa só esa. Talvez agroma tamén a derradeira encrucillada das formacións que se reclaman da esquerda e do nacionalismo —BNG, IU, etc.—, condenadas a decidir o seu lugar na farsa: ou cos que anulan dereitos fundamentais, ou cos que esixen o dereito de todos e todas a exercitalos. Os anulados.

Non é tempo de silencio. Ou si?

Engado este domingo á noite, despois dunha multitudinaria manifestación de apoio á lingua propia de Galicia, o documento  que as Redes Escarlata acaban de facer público. Coa mesma urxencia. Con determinación e claridade. Velaí o tedes.

A DEMOCRACIA ESPAÑOLA NON É SÓ A FISCALÍA DO ESTADO

Ante a ilegalización da candidatura Iniciativa Intenacionalista, que tiña previsto concorrer ás próximas eleccións ao Parlamento Europeo, as Redes Escarlata queren deixar constancia do seguinte:

1.-Aínda que a nosa militancia pertence a diversas opcións políticas, consideramos boa nova o artellamento dunha candidatura que defende a autodeterminación desde posicións inequívocas de esquerda.

2.-O Estado marcou no seu horizonte a eliminación física de calquera ideoloxía hostil á monarquía constitucional. Nese proxecto común do PSOE e do PP quedan significativamente dentro da legalidade -así o advertimos no seu momento ao denunciarmos a Lei de Partidos- as organizacións ultradereitistas de signo xenófobo, nazi, católico, etc.

3.-A resposta contra este novo esmagamento das ideoloxías que España desexa expulsar da libre confrontación nun proceso electoral non debe vir só das propias institucións europeas, senón dos partidos, sindicatos e plataformas que se din democráticas. De non se dar unha inmediata reacción por parte do resto do espectro político galego, coidamos que no futuro será realmente difícil evitar a sospeita de que o silencio e a insolidariedade sirvan outro amo diferente do que, unha vez máis, criminaliza a defensa da autodeterminación e do anticapitalismo.

Saúde e República
Compostela, 15 de maio de 2009

logo2003

]]>
Dimensión reiterada http://antondobao.blogaliza.org/2009/04/18/dimension-reiterada/ Fri, 17 Apr 2009 23:52:00 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=138 Houbo xa investidura e dis que hai novo Presidente, que seica gañou a votación Núñez Feijóo, aínda que non tomou posesión por ante as multitudes. Nada diferente ao xa coñecido se non fora por esa sensación de virmos de traspasar un burato de verme de estraños efectos na psicoloxía colectiva. Durante mes e pico vímonos expulsados da actualidade mentres iamos caendo, ao pairo pero sen remedio, nunha fracción bastante anterior da dimensión espazotemporal. Talvez as fantásticas viaxes no tempo, eses desvelos íntimos de calquera de nós nalgún momento das nosas vidas, consisten nun suave afundimento depresivo que nos fai sentir desolados, os seres máis desamparados do universo, e nos converte en protagonistas dun dejà vu colectivo que a ninguén lle apetece experimentar. Mais a política ten esas cousas. A representación ofrece case todas as posibilidades virtuais, mesmo o retroceso temporal. A realidade tanxible, a que se sofre, apenas ten permiso para coñecer cambios aparentes nos niveis máis superficiais. Talvez Matrix non nos é tan alleo. Benvidos ao deserto do real.

O profesor Alonso Montero dicía nunha entrevista en Vieiros que o importante non é a nación nin os seus mitos, senón a Seguridade Social, á que habería que lle facer unha homenaxe. Apúntome ás homenaxes que faga falta, pero creo que se engana. Porque os mitos son consubstanciais ás culturas humanas, por tanto instrumentos posibles de dominación e tamén de liberación, imprescindibles mesmo para existirmos como seres sociais, algo tan simple e tan complexo ás veces. Porque a propia Seguridade Social é un mito, un mito dunha esquerda sen utopía que teima en se azorrar ao aparente. Porque o realmente importante non é a Seguridade Social, que mesmo pode ser base eficaz da privatización da saúde, senón a Propiedade. Esa que ninguén ousa discutir. Alonso Montero enganábase nesa entrevista igual que se enganaba ao proclamar que o pobo galego ditou hai tempo a sentenza de morte contra a súa lingua. Porque todo materialista comprende que tras un conflito lingüístico hai unha base material que o explica e que empurra ás persoas a manexaren as súas identidades con sentidos de absoluta urxencia. Mais de lingua habemos ter ocasión de falar.

A sesión de Investidura non debeu dar moito de si. Pero espértanos e colócanos no presente, fainos ver que a viaxe no tempo polo de agora aínda é un soño da ciencia —todo se andará!—, que os retrocesos históricos nunca nos levan a momentos xa vividos senón á farsa do que outrora foi drama ou mesmo traxedia. A representación repítese. É o mesmo festival sempre. Dese lado, a absorción da capacidade política do pobo, o seu diferimento mediante expropiación; do lado de acó, nós, espectadores sempre. Simpatizamos máis con uns ca con outros, madia leva; o xogo así o esixe. Mais as nosas vidas pouco cambian porque, como moito, todo o que se xoga no envite son palabras relacionadas coa Seguridade Social; nunca está en perigo a Propiedade. No deserto do real, as vidas seguen os seus cursos, profilacticamente sometidas á representación, escindidas, aínda que aparentemente protagonistas do espectáculo. A dereita nunca defrauda os seus votantes; a esquerda está condenada a defraudalos sistematicamente mentres a representación política acugule as súas aspiracións. Refén da súa propia contradición.

A sensación de retorno temporal que atacou esta pequena nación durante mes e pico tal vez non se resolve coa investidura do novo Presidente de Galicia. Ao outro día, continúa o sometemento vital ao traballo asalariado. Exactamente igual que cando os protagonistas foron Touriño e Quintana. Nada mudou nestes anos con todo e seren os asalariados e as asalariadas (moitas delas sen salario) quen se mobilizaran para lle pegar á historia un pequeno empurrón. Ao parecer, a historia estaba adormecida; catro anos despois, o traballo asalariado segue fóra das marxes da representación.

No escenario da derrota, os vencidos buscan a maneira de retornar ao estrado. Se esa necesidade responde a unha pulsión transformadora, estariamos vivindo o paso atrás que inevitablemente acompaña os dous pasos adiante de todo cambio real. Demasiada inxenuidade, talvez. Sigamos con ela. Se o obxectivo é mudar as cousas para que mude todo, e máis que calquera outra cousa a vida da vil multitude, o esforzo non pode esgotarse nun cambio de líder ou nunha mellor ocupación dos espazos que a representación lle ofrece a ese actor de reparto con nula capacidade para improvisar. Hexemonía e unidade serán as palabras de orde. E a hexemonía só se conquista mediante a disolución na carne sen órganos da maioría social, chámese proletariado contemporáneo, multitude ou clases populares, tanto ten. Dándolle corpo, forma e vida orgánica a esa carne doente.

Esa é unha opción. A outra é lembrar con morriña que o logro máis visible do finado goberno bipartito foi mudarnos o horizonte, acoutárnolo con xigantescos muíños de vento. Privatizárnolo? Talvez.

]]>