dereita – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Propaganda http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/20/propaganda/ Mon, 19 Apr 2010 23:19:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=632

A Goebbels non lle debía importar moito que o soubesen os que o tiñan que saber. Era tal a euforia orxiástica nazi que coidaban que o futuro lles pertencía ata que o sol estoupase nunha tormenta de raios gamma. E máis aló, que tamén tiñan o seu punto esotérico. Agoiraron antes ca ninguén a fin da historia. Eles e a súa orde social eran o principio da conclusión nunha humanidade libre de imperfeccións, aria, pura, virtuosa. Máis aló deles, nada, ninguén. Empezaba a ser o mellor dos mundos posibles.

O seu paso aparentemente fugaz, pero feroz, non foi en balde. Deixaron ensinanzas, mestres e discípulos de toda condición, de múltiples categorías. E moitas prácticas e principios eficaces. O nazismo e o fascismo non só foron instrumentos contrarrevolucionarios de choque inmediato, extremas medidas de urxencia que o capitalismo puxo en práctica para evitar a desfeita que significaría a perda da propiedade. Tamén foron un encofrado resistente para as arelas de perpetuación que obsesionan o cerebro do Capital. Máis aló da especie humana. Alén do Big Crunch, se for posible e Deus o permitir. E xa sabemos de que lado opera sempre Deus.

Dis que foi o Ministro de Propaganda de Hitler, Joseph Goebbels, o autor dos coñecidos 11 principios da propaganda. Se a súa esposa non asasinase os seus fillos antes de se suicidar canda o seu home, a SGAE tería lexítimos herdeiros para os que esixir en tantos escenarios os correspondentes dereitos de autoría. Porque o espectáculo continúa. Non se rexe polos infalibles principios da Poética de Aristóteles, desagradablemente transcendente e indiscutible, por certo, senón por aqueles principios que con tanto éxito inmediato executou o réxime nazi e, pasiño a pasiño, o sistema mundo ata devir Imperio e máis aló o que faga falta. A sociedade do espectáculo, a fin da historia, o Imperio son espazos en que a única realidade posible xermina na propaganda. Benvidos ó deserto do real. O capitalismo é a vontade suprema da supervivencia, aínda que o custo for a desaparición da especie humana, da terra e do propio sistema solar. Ou que?

En España —ai, España!—, os principios da propaganda flúen desde hai décadas alagándoo todo cunha extraordinaria placidez. E sen solución de continuidade. Hai quen llo apón todo á dereita. Vénlle no código xenético. Ama a súa estirpe franquista, o cal quere dicir fascista, non xoguemos cos eufemismos. Desde a súa herdanza, todo atado e ben atado, ata os seus símbolos, e, desde logo, os tabús impronunciables da mal chamada Transición. Pero a fascinación goebbelsiana tamén aniña na banda da esquerda oral, ou sexa, na esquerda da dereita. Que é a que vai asumir con responsabilidade, por exemplo, a reforma laboral, un despedimento máis doado sen que os dereitos dos traballadores se resintan, é dicir, o funambulismo no oxímoro textual, que vén a ser máis ou menos irmán do engano. A dereita real tennos por perigosos; a esquerda oral, ou sexa, a esquerda da dereita —preguntar por MAFO—, tennos só por idiotas.

Ou se está coas bombas ou se está cos votos, dixo un día Rubalcaba mirándose ó espello e viu reflectida unha aguda intelixencia superior. E non era máis ca o reflexo dun deses once famosos principios. Unha ocorrencia, sen máis. Talvez nalgún outro lugar alguén pensaba na relación entre Afganistán ou Belgrado ou os GAL e os votos e as bombas. O poder das vísceras, a imaxe para que os idiotas remoiamos nela. Entreteñámonos. Se botamos atrás o ollar, outro pouco, poida que teñamos unha imaxe xa esvaecida de toda aquela enxurrada de probas da identidade indiscutible do desaparecido periódico Egunkaria e o terrorismo. Hoxe, cando os tribunais fan que Egunkaria quede libre de toda culpa, post mortem, iso si, como lle ocorreu ao Egin do que Grazón-protomártir algo debe saber, de seguida o espectáculo entra en punto de xiro e toma rumbo novo. Ninguén recoñece o erro. Ninguén repara a criminalización. Ninguén pide desculpas non tanto ós torturados coma ós idiotas. Todos ollan a outro lado. E o Ministerio do Interior organiza novas detencións masivas. Que ningún dos principios de identificación do Mal Absoluto quede debilitado. Que todo o edificio permaneza firme. Principio de transposición, dis que dixo Goebbels, se non se poden negar as malas noticias haberá que crear outras que as desvíen ou as distraian. E principio do inimigo único. Todo o que se move é ETA. Tamén sabe moito diso Garzón o protomártir. Garzón, o que nunca mandou prender ningún líder da extrema dereita. O que nunca atendeu unha denuncia de tortura. Garzón, o maxistrado dun tribunal de excepción, coma o vello TOP franquista. Na anulación real dos dereitos políticos e individuais da esquerda vasca, da que Garzón tanto sabe, tamén operan os principios da propaganda de Goebbels.

O espectáculo esixe un ritmo frenético que manteña o cu do espectador pegado á butaca. E nós, idiotas, só somos espectadores con necesidade de devorar espectáculo para cismar pouco en cousas ordinarias. O importante, aí, diante de nós. Do un ó once, principio a principio, toda unha guía contemporánea para escribir o guión perfecto. De éxito irremediable. E para seguir a trama sen desviacións. Aquí non hai lector implícito nin receptor ideal.

Pero os humanos temos ese estraño e incómodo vicio da dúbida. E desconfiamos. E cando aparentamos idiotas talvez só estamos pensando nas razóns de que a farsa sexa tan previsible. E ás veces mesmo chegamos a cambiar o curso da historia.

]]>
A lección dos mestres http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/23/a-leccion-dos-mestres/ Tue, 23 Mar 2010 11:42:12 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=625 Unha sociedade que desconfía dos seus mestres está en grao de putrefacción terminal. Non busques os indicios da corrupción do Imperio nos lugares comúns: non no hedonismo, nin no materialismo (tan lonxe!), nin no matrimonio homosexual nin no dereito ao aborto nin na tan insatisfeita como necesaria laicidade. Búscaos no odio aos mestres. Aí tes o impulso primario dos que desexan un rabaño de ovellas antes ca unha multitude de homes e mulleres libres. O antagonismo subxacente enfronta o coñecemento coa superstición, a liberdade coa submisión, a razón co escurantismo e coa fe. O mestre transmite coñecemento e, se é ousado, proxecta desexos de liberdade e xustiza. E iso, ben o sabes, non é funcional ás necesidades do poder.

O poder é a malla de relacións sociais que estruturan o dominio do amo sobre os súbditos. O control, calado e discreto, imperceptible, é máis eficaz ca o dominio, sempre estridente. O poder quere súbditos orgullosos da súa condición, agradecidos. Prefire a un asalariado consciente un explotado que goce coa fascinación pola subalternidade e se acurrunche na pulsión de regreso eterno á infancia na procura de protección paterna. O amo como arquetipo do ser forte e intelixente, protector. Para que ese proxecto vital siga sendo viable, a figura do mestre ten que ser baleirada.

A dereita detesta a liberdade de cátedra. Sempre a detestou. Tamén a Igrexa Católica. Ambas comparten motivos, intereses e, por tanto, identidade. Percórrelles o corpo un arreguizo punzante coa imaxe dunha escola pública en cuxas cadeiras pousen os cus indignos os fillos dos pobres, nacidos para fozar na terra ou na area e no cemento entre ladrillos e xeada. Failles tanto mal como ao vampiro a luz solar a posibilidade de que nas aulas reine a ciencia e non Deus. A escola pública é para eles o xerme das peores infeccións dunha sociedade decente. E o mestre, o transmisor do mal. En 1936 decidiron resolver o problema pola brava; encheron os camiños de cadáveres de mestres. Hoxe aplican menciñas menos agresivas: abonda con baleirar a figura do profesor.

A educación segue a ser unha das grandes obsesións do poder. Devolverlle á elite o monopolio da cultura e da formación, combater o incómodo pensamento científico e substituílo polo pensamento mítico, terminar coa escola pública mediante a súa redución ao gueto e á indixencia material e moral, formar man de obra submisa e barateira para os seus negocios. Velaí tes o programa educativo da dereita. Adeus á cultura e á ciencia; benvido, negocio, e loada sexa a fe. Para que volvamos vivir tranquilos, coma cando Franco, non sabes?

As ovellas do rabaño de Deus teñen o deber de impugnar a educación para a cidadanía e de esixir a ensinanza da relixión. A táctica é a transmisión de responsabilidades aos pais. Dun só disparo derruban o edificio republicano da formación universal, extirpan a potestade comunitaria de formar futuros homes e mulleres libres desde o coñecemento e a razón e convértena nun asunto de interese estritamente privado, asocial, anticomunitario.

Ese é o modelo seguido ao pé da letra polo Goberno da Comunidade Autónoma de Galicia para a expulsión da lingua galega das aulas, que equivale a expulsar os indignos cus dos fillos dos pobres. Estaríache boa que obriguen aos nosos fillos, comentan nas súas soirées de cunca de té verde e infusión de xasmín, a mesturarse con eses badulaques que nin saben falar coma as persoas e din catro ao caldeiro. ¡¡¡Quítame las matemáticas de ese suplicio del gallego!!!

As elites non casan ben coa gandallada. Aos mestres hai que retirarlles a potestade de manexar a adquisición de coñecementos e de competencias das persoas en idade de formación. Só faltaba, pensan eles no seu delirio triunfal, que un profesor decida o que ten que aprender a miña nena, o meu pequeno. Sempre a propiedade como guía absoluta. E o goberno da Comunidade Autónoma de Galicia converte o delirio en norma, velaí tes o seu gran logro. Desangrar o público para alimentar a decisión privada, exclusiva, dos círculos de poder e de dominio social. Evitar o perigo da razón extirpando a liberdade de cátedra e sementar a boa nova da fe e a vixencia dos prexuízos. E non che vou dicir que non aterrorice pensar que hai pais que desexan para os seus fillos unha sobredose de ignorancia.

O goberno da Comunidade Autónoma de Galicia é covarde. Traslada as súas responsabilidades aos prexuízos condicionados de certos grupos gozosos de barbaridades pedagóxicas e temerarios no dislate. Comparten programa: fóra a lingua galega da escola. É un crime de lesa patria impedir a formación completa e libre das xeracións máis novas. E facelo baleirando a figura dos mestres é, ademais, sinal de putrefacción. Pero tamén indicio de desaparición. Contra a derrota da razón, agardamos a lección dos mestres.

]]>
Perigo: pacto http://antondobao.blogaliza.org/2010/02/22/pacto-panico/ Mon, 22 Feb 2010 13:21:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=611 Unha xerra de auga transparente. Estrela sorbe a grolos curtos. Se cadra polo frío. Leva unha temporada de moi mal xenio. Dimo desde o outro lado do teléfono. Cóntame que está na súa mesiña redonda, sentada, coas pernas cruzadas. É a posición á que se entrega cando algo non lle gusta. Está moi cabreada.

—Co mundo. E coa vida, joder!

—Vale…

—Mira —dime—, ando a remexer nos caixóns; ten que haber por aí unhas baterías pequenas para o mando a distancia. Non aturo a tele, pero non podo estar sen ela. E dáme moito traballo levantarme da cadeira cada vez que quero cambiar de canle.

—Se non as atopas, lévoche eu unhas, se queres…

A voz váiselle poñendo agre, ríspeta. Non rexistra o que lle digo.

—O GPS que teño instalado na choca, debaixo da peluxe que me queda, píllachemo todo, mesmo o alentar dun paporrubio…

—A onde queres chegar, Estrela…

—Ti disme que mañá teño que ir, e eu dígoche que non quero. Nin mañá nin nunca máis xa. Quédannos dúas opcións: que eu faga o que ti dis ou que faga o que eu quero. E unha terceira: que pactemos. Pero se pactamos, ou vou ou non vou, é dicir, ou fago o que quero ou o que ti me dis. Non podo ir e non ir ao mesmo tempo. Ou si, pero esa é unha cuestión cuántica que agora non vén ao caso. Quero dicir que o pacto é inútil. Perdemos o tempo e non saímos do sitio. Ou me deixo convencer ou fago o que a min me dea a gana. Non sei se me entendes ben.

E non ía entender? Estrela andaba mergullada, talvez na procura dunha portela de fuga, no estraño universo creado por radio, prensa e televisión. Falaba de pactos cosidos á actualidade política. Da educación, da economía, da lingua, do autogoberno. O consenso, esa sublimación do desexo colectivo. Recomendeille atender aos seus asuntos persoais. Pero ela lembroume con reconvención non exenta de fachenda que eses asuntos tamén eran moi persoais para ela.

—Pois logo, non esquezas os pactos da esmola: como cada ano, UGT e CCOO tolean por saír na foto abrazados aos empresarios protectores.

—Os da foto non saben o que é dobrar o lombo.

—Poida.

A Estrela metéuselle na cabeza que había que temerlles aos pactos coma ao demo. Ou máis. Se a esquerda oral, que é radical no seu liberalismo, conservadora e dereitista, chega a pactos coa dereita real, que é o que é, a crise caerá coma un quintal de aceiro oxidado no lombo das clases subalternas. O importante é engordar a plusvalía. Cando o Capital arma barullo é para tirar boas talladas.

—Emilio Botín é cada día máis rico e ti e eu cada día máis pobres. Alguén nos toma por imbéciles. Mesmo o intelectual ese, como se chama… o parvo de Adolfo Domínguez.

De Estrela sempre me admirou a súa capacidade para enzoufarse na lama das cousas comúns mesmo nos seus momentos vitais máis críticos. Supoño que é culpa dunha xenerosidade que non coñece barreiras.

—Non repares en microbios e cousas irrelevantes.

—Pero eu non che penso pactar, sabes? Non irei. Está decidido.

O seu rodeo deixoume sen argumentos. Desde este lado do fío telefónico, tentei convencela de que non tiña nada que perder e quen sabe se toda unha vida por gañar. Con pouco éxito. Non sabía eu canto podería chegar a perder se acudía.

—O importante non é canto, o necesario é agora. Toma paráfrase do Xacobeo.

—Matáchesme, camión.

Riuse máis da súa ocorrencia ca do meu tópico. Despois púxose seria outra vez. A súa vida era dela. Eu só era un bo amigo.

—Por certo, viches a entrega dos Premios Goya?

Pois non, non a vira, e non quixen darlle máis azos á súa carraxe xusticeira. Algo me dicía que non lle conviña remexer premios, películas, discursos, pactos, políticas económicas, gasto público, lingua, todas esas cousas que se engurran a carón da morte. Pero Estrela sempre fora todo iso a un tempo, sen posibilidade de escisión.

—Teño que te deixar. Xa está aquí.

Foron as últimas palabras que lle oín dicir. Ao fondo, escoitábase un rabuñar obsesivo de ferro contra madeira. Non creo que a volva ver.

]]>
Non pasarán! http://antondobao.blogaliza.org/2009/09/21/non-pasaran/ Mon, 21 Sep 2009 12:04:04 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=527 Non sei por que será, pero teño a sensación de que se os mandilóns das defuntas Galescolas lucisen bordada unha luminosa bandeira encarnada e amarela non cumpriría despolitización. Se acaso, mudar nomes, para retirar do pasado os verdadeiros vestixios do mal. Vou levar os pequenos á galiña soa moito mellor, quen o dubida.

Tamén estou convencido de que as bandeiras españolas que locen nas camisetas algúns equipos de fútbol son apenas unha orgullosa mostra de patriotismo, ese sentimento tan entrañable e inocente, unha resposta contundente á politización extremista á que Laporta somete o F. C. Barcelona ao bordar nas chambras dos futbolistas unha senyera, ao se atrever a opinar, ao pedir seleccións deportivas catalás en competicións oficiais ou a teimar en darlle ao catalán sen parar. Xa se sabe; dáslles unha man e cóllenche o brazo enteiro. Non lles chega con ter unha selección que xogue partidos amigables polo nadal e unha lingua coa que cantar a beleza dos sentimentos máis puros; queren competir polo mundo adiante coa súa lingua na boca. Túzaros.

En Galicia, que somos moi serios e estamos dispostos a dar exemplo de españolidade suicida, probablemente non volveremos ver Selección Galega nin de fútbol nin de chapas. Vivimos a gloriosa era da despolitización. Sea usted inteligente, no se meta en política. Hai demasiadas bandeiras de Galicia nas zamarras dos seleccionados, así que mellor será aforrar uns cartos e pechar o ridículo bochinche. E entón escusamos cantar o himno, que ten letra monolingüe impositiva e rivaliza co lalalala que con tanta paixón berraron gorxas despolitizadas hai unhas semanas en Riazor.

Os símbolos que politizan non son benvidos. Contra eles, que separan, hai símbolos que unen. Estes deben ocupar a totalidade do espazo social, cultural, político. Para iso gañaron unha guerra, non para observaren, impávidos e atoallados, como retiran da Coruña con La a estatua dun Coruñés de Pro. Outro día haberá que falar dos resentidos. Hoxe aínda temos que navegar un pouco pola filosofía Valdano, especialista na masa do patacón: uns van de dentro para fóra e outros de dentro para aínda máis dentro. Quen non o entenda que vaia á galiña.

O bo que teñen os símbolos é que ofrecen significados de pouca precisión semántica pero con alta capacidade connotativa. Son eficaces para controlar certas tendencias potencialmente incontrolables da multitude e dos individuos. Tamén para construír discursos alternativos. En calquera dos casos, o símbolo dálle cohesión ao grupo. Se a comunicación social toda se apoiase no símbolo, triunfaría a aparencia sobre a realidade e o dominio deviría nunha brétema dificilmente visible. Diversas manifestacións do poder interveñen a nosa facultade lingüística para lle imprimir unha derivación simbólica: do significado preciso á connotación difusa. As palabras fanse símbolos e iconas cando é preciso. A estimulación das vísceras sen necesidade de facer parada nos cerebros.

Os símbolos de España non se discuten. Quen non goce ata as proximidades do orgasmo co triunfo das seleccións españolas, de Nadal ou de Fernando Alonso é persoa resentida, excluínte e cunha concepción aldeá da cultura e da vida. Un descastado. Na Radio Galega exaltábase o patriotismo de víscera e fozábase no peor chauvinismo contra un británico negro nas carreiras de Fernando Alonso, un piloto que nada ten que ver con Galicia e cuxos impostos esquivan as necesidades sociais dos extasiados pola veloz habilidade máis ca pola propia pobreza. Eran tempos do bipartito, que máis ten.

Toda a dereita española, tanto a franquista (Partido Popular e os seus medios de produción simbólica) coma a dereita monárquica (felipismo, guerrismo, outros sectores do PSOE, PRISA, UPyD, etc.), comparte a necesidade de ocupar a comunicación social con representacións simbólicas. Para eles, socios inseparables, a identidade é unha deformación que cómpre barbear porque politiza en exceso ámbitos aos que só deben acudir símbolos de unidade. Coma a política cando a practican non profesionais, a identidade é indesexable cando non é española. Cando Puyol celebrou un gol no Bernabéu ao Real Madrid bicando o brazalete coa senyera, a identidade española, ou sexa, a natural e inocente, a que ten emisoras de radio e xornais e odia a politización, indignouse coa afronta. Mais non se fixa no valor connotativo do Viva España que canta o público madridista ou da simboloxía fascista e rojigualda que tingue o Bernabéu. Claman ao ceo se vascos e cataláns asubían o himno español pero consideran un acto festivo que os seareiros españois abrouxen A Marsellesa. Moi esclarecedor.

A supervivencia dun proxecto patriótico español, incapaz de cristalizar historicamente, esencialmente negador e uniformizador, está profundamente ligada á necesidade de simbolizar toda comunicación social. Precisa facer de todo o español o natural non caracterizado e converter calquera símbolo ou manifestación das nacións non españolas en marca agresiva de imposición identitaria excluínte, en politización indesexable do que ha de estar, porque o din eles, no limbo do indiscutible. Ensinar matemáticas en galego é unha imposición inaceptable, unha politización totalitaria, e ensinalas en castelán é o natural non imposto. Misterios inescrutables, coma os Camiños do Señor.

Probablemente pasen algúns anos antes de que poidamos volver ver un partido da Selección Galega. Non é moita a perda, se temos en conta que a participación en competicións oficiais está prohibida. Pero será unha ausencia simbólica innecesaria. É a maneira que teñen de ir reconstruíndo a identidade natural. Como retirar a lingua galega do ensino e da vida pública.

Así son os demócratas orgullosos de Millán Astray.

Non pasarán.

]]>
Normalidade sen anomalías http://antondobao.blogaliza.org/2009/09/03/normalidade-sen-anomalias/ Thu, 03 Sep 2009 12:02:13 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=506 En Chile, a xustiza puxo orde de busca e captura contra militares implicados na criminal represión do réxime do golpista Pinochet, que enterrou o goberno lexítimo de Salvador Allende vai facer 36 anos de aquí a uns días. En Galicia, un tal Antonio D. Olano deleita co seu pregón das festas de Vilalba os mecanismos viscerais da dereita franquista española. E perdón pola redundancia. Ao seu carón, nas pouquiñas fotografías que nos ofrecen uns medios mestres na ocultación, o novo Conselleiro de Cultura escacha coa risa. Alguén os cría para se eles arrexuntaren.

Olano non é a excepción que luxa a tradición democrática da dereita española; todos zugan do mesmo chafariz. Na Europa republicana de filiación democrática burguesa, a dereita é antifascista. En España non sabe nin pode nin quere selo. En Europa, o negacionismo está perseguido; en España, non só concorren ás eleccións cantas candidaturas fascistas queiran presentarse senón que o revisionismo filofranquista espállase en emisoras de radio, xornais e televisións, xusto alá onde gusta de alternar o noso Presidente Feijóo, que se ve por Intereconomía ou pola COPE máis fachendoso ca un rato no pico dun queixo.

Que Antonio D. Olano vaia a Vilalba e largue no seu pregón de don Franco coa admiración que se lle supoñía é unha anécdota sen importancia. Pero dá indicios. Alguén imaxina que ocorrería en Francia se o seu Ministro de Cultura acudise a lle aplaudir e a lle rir as ocorrencias a un conferenciante que se dedicase a loar a Pétain? Tan inverosímil a posibilidade como que á súa Ministra de Sanidade lle dera por se guiar publicamente conforme ás súas lexítimas crenzas relixiosas e desprezase a falta de forza moral de cidadáns e cidadás que non comparten o seu pensamento mítico e supersticioso, e perdón agora polo oxímoro. Pilar Farjas e Roberto Varela son, por contra, unha beizón hispana.

Mentres os xuíces de Chile poñen en orde de busca e captura militares implicados na represión da ditadura, os españois estudan a maneira de esbarrancar decisións parlamentarias, ou sexa, teoricamente, da soberanía popular. A soberanía española que non reside en militares, xuíces, banca e igrexa é só aparente. A tutela destes sectores vixía calquera posibilidade de decisión das diferentes nacións do Estado. A morte do ditador non supuxo un cambio de réxime senón unha restauración que lle poñía o ramo a calquera remota esperanza de reposición histórica da República asaltada polos militares fascistas un 18 de xullo de 1936 como reacción contra as conquistas das nacións sen estado e das clases traballadoras. Non houbo saneamento, non houbo castigo, non houbo restitución, non houbo xustiza histórica. Por iso Pilar Farjas, Antonio D. Olano, Roberto Varela ou Mayor Oreja non son anomalías; son a normalidade española. Contra as linguas, contra as culturas, contra as nacións, contra a capacidade de decidir, contra a tradición republicana, contra o laicismo, contra a liberdade, contra o proletariado. Contra a democracia, en definitiva, adobíen como adobíen o seu nacional-catolicismo.

Menos mal que temos aí a Don Santiago Rey, ese home enteiro, de aspecto xuvenil aínda que rexo, de peso intelectual apoiado en man dereita e mirada ao infinito, certeiro, primeira persoa, sempre el, que vela por nosoutros, que nos axuda a comprender a realidade, que sufriu e sofre por Galicia, que foi reprimido, que non dorme para ofrecernos a súa sabenza e entrega xenerosa, que é galeguista ben entendido, que usa o seu xornal para acumular diñeiro público por actividades que despois ataca, que chantaxea desde as súas páxinas con ameazas ao estilo das mafias menos sutís. O filántropo, editor, intelectual polifacético, sabio, fillo predilecto de Galicia enteira se non do Universo en expansión, volveunos iluminar hai días esta gruta lóbrega cun tratado breve pero excelso. A súa prosa é brillante, sinxela pero profunda. Lóxico é que haxa quen non dea penetrado en toda a carne do seu ser dialéctico. Non hai problema. Para mellora vital deses seres vulgares, Xosé Luís Barreiro veu a glosárnolo con próxima, aínda que non parella, iso nunca, mestría. Ao lelo, calquera tería a sensación de ulir o betume de lle limpar as botas co que o profesor enxaugaba a boca. Imprescindible, Barreiro.

Se eu fora Feijóo, que por sorte para el non o son, pedíalle audiencia inmediata ao Gran Editor-Filántropo-Filósofo-Fillo Predilecto Universal para lle solicitar de contado informe de todo o que precisa, do que desexa, do negocio que mellor lle viría. Outramente, talvez corra perigo o Presidente de ver borrosa a súa impoluta imaxe nas exemplares páxinas xornalísticas que don Santiago mantén ao noso servizo. Este non é Mefistófeles. Manexa o lume infernal con mellor destreza.

Deus, o da Conselleira, lle conserve por moitos anos ese aspecto xuvenil.

]]>
Pracer e castigo http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/24/pracer-e-castigo/ Fri, 24 Jul 2009 12:19:55 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=480 A dereita vive obsesionada co castigo. Non porque os que se adscriben a esa beira ideolóxica nazan con algún xene que lles determine o pracer por penalizar inflexiblemente os seus conxéneres. Tampouco será porque sufran ningunha eiva física, como lle ocorría a aquel personaxe da película Todos din I Love You, de Woody Allen, que sendo fillo de demócrata militaba nas ringleiras conservadoras e antiabortistas por mor dun tumor que non lle deixaba chegar sangue e osíxeno ao cerebro.

Ese culto ao castigo dos conservadores talvez ten máis que ver coa súa posición social, cos lugares que ocupan nas relacións de poder e tamén coa propiedade. Non todos os conservadores, liberais, dereitistas ou mesmo fascistas teñen poder nin gozan de propiedade, iso é evidente, pero o poder e a riqueza exercen unha atracción que axuda a reproducir comportamentos e a asumir principios aínda que atenten en moitos casos contra os propios intereses. A fascinación da autoridade, da xerarquía e do dominio. Mesmo os hai dispostos a o sacrificaren todo, o que son e o que poderían aspirar a ser, polo benestar, a riqueza e a felicidade dos amos.

Algunha conexión ha de haber entre a fascinación polo castigo e a centralidade deste na relixión, tanto no plano mítico -o gran castigo eterno- coma no social e no individual -o castigo como referencia proscritiva do dereito natural; o castigo como porta á penitencia camiño da purificación. O sentido relixioso da orde social conecta a dereita coa devoción polo castigo.

A autolesión, porén, non está incluída entre as patoloxías da dereita. O autocastigo queda reservado para os febles, e a febleza é incompatible, ben o sabemos, coa alta responsabilidade de guiar colectividades material e espiritualmente. Probablemente esa será a razón pola que a cúpula -e os votantes- do Partido Popular non quere saber nada dos gromos de corrupción que lles xorden na hortiña da casa mesma. A corrupción é inherente ao sistema, parte do seu motor; non merece castigo. Se cadra, soamente discreción. O pico da pirámide social non pode someterse aos xuízos infundados das dimensións inferiores. O xuízo só é concibible se o emite a superioridade, outro non é posible. A xustiza ten que ser fiel á súa función de garantir a inmobilidade social absoluta. Tampouco o poder divino admite xuízo. Só Deus pode xulgar os homes, nunca os homes a Deus. Iso sería o máis mortal dos pecados e xustificaría o castigo máis cruel e os tormentos máis atroces. A orde require esta garantía de inmobilidade que tan cara lle é á dereita e á que tanto lle gusta aproximarse a esquerda institucional. O importante é que nada mude, que nada altere o statu quo. Os votantes son instrumentos de lexitimación mediante a reprodución de tan esquemáticos, simples e infantís razoamentos.

O xuízo de arriba abaixo. De Deus aos homes. Por iso a corrupción será unha práctica só posible nos de abaixo. Nos de arriba é negocio. Para que querería corromperse un rico empresario se xa ten todo o que desexa? Máis doado será que se corrompa un pobre ao que lle falta de todo para o ter todo. De aí xorde a cegueira ante os propios pecados e tamén a severidade na aplicación de castigos inflexibles e exemplares aos inferiores por mor das súas debilidades conxénitas. Seguimos no lugar de sempre: se unha muller aborta, aínda que sexa por necesidade, castigo. Se alguén practica sexualidade contra natura, castigo. A forma é variedade. Desde a pena de privación de liberdade á privación de dereitos. Tamén a pena de morte, se é precisa. A dereita excítase coa privación allea. Será a síndrome da acumulación.

Os espantosos crimes contra dúas nenas ocorridos hai uns días, con menores como odiosos protagonistas, volveron excitar na dereita o degaro de castigo. Voceiros do PP e reprodutores mediáticos das ideoloxías conservadoras coinciden na necesidade urxente, nada máis urxente e necesario, de reformar a lei do menor para facer dos nenos suxeitos de castigo de privación de liberdade. Entre un neno, Bárcenas e Camps, o linde entre o castigo ao inferior e a inocencia do modélico competidor.

O castigo non cumpre ningunha función social positiva, pero sérvelle ao poderoso para enfatizar o seu dominio sobre os corpos e os cerebros e mais para sacralizar a propiedade e a orde dela derivada. O castigo non é espello refractario que convide aos delincuentes en potencia a non cometer delitos. Iso é mentira. Como é mentira que a ausencia de castigo convide ao delito, ou que a despenalización do aborto convide ao aborto por puro pracer. Mentira e froito dun razoamento primitivo, inferior á idade penal.

Se o Estado non ten dereito a entremeterse na educación dos nenos, nin no tocante ás linguas vehiculares do ensino nin na aprendizaxe de materias non relixiosas que a dereita considera doutrinarias; se a responsabilidade da educación e dos valores dos nenos corresponde aos pais en exclusiva, talvez sexan os pais os que deban responder dos actos de seus fillos pequenos que aínda se están formando como persoas.

Que busquen a dereita, Andrés Aberasturi e outros as razóns do crime na propia miseria dos seus principios sociais, económicos e políticos. No modelo de convivencia que se lles transmite aos pequenos, na exaltación da competencia e do poder, no desprezo á solidariedade e ao común, na institucionalización da humillación do inferior, no rexeitamento obsesivo de todo o diferente.

Eles son os culpables. Que non queiran, por riba, gozar co castigo alleo.

]]>