Crise – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Que todo o sólido quede esvaecido http://antondobao.blogaliza.org/2010/09/13/que-todo-o-solido-quede-esvaecido/ Mon, 13 Sep 2010 11:50:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=719 Pero hai a inevitable sensación de que todo se repite. Todo ancorado ao fondo dun tempo que non corre. Dis que a historia camiña; ás veces vénlle ben unha aceleración, que os procesos se revolucionen para que os cambios sexan reais. Mais a frecha non apunta sempre ao mesmo horizonte. Sempre podemos choutar ao pasado. A anacos non vividos do pasado.

A orde nunha sociedade de clases, de propietarios e posuídos, é un valor firme. Orde e progreso era a sentenza preferida do positivismo, tan simple. Concordan os homes de negocios igual que concordou o fascismo. Non perden ocasión para nos dicir que na orde en por si está incluído xa o progreso.

O 11 de setembro fixo nove anos do ataque ás torres e ao Pentágono. Hai algúns anos máis, tamén 11 de setembro, as poutas indisimuladas do capital esgazaron as arterias da experiencia popular chilena, do Presidente Salvador Allende, de todos os seus marabillosos cómplices. En Chile, o fascismo descarnado. Nos Estados Unidos, a coartada para unha reviravolta radical. Despois da salvaxada, un novo fascismo de dobre rostro. Policial e militarizado para o mundo inferior; perverso e de aparencia sutil para o mundo avanzado. Os rostros de Bush, Aznar, Blair e Durão Barroso. Aqueles rostros…

Paolo Virno coida que a Multitude como suxeito histórico, ou sexa, o proletariado moderno, é ambivalente porque no seu proceso político aniña o xerme da liberación, da revolución, da República, pero tamén o do fascismo. A reestruturación catártica do capitalismo en crise exalta na multitude a tendencia ao barullo caótico ao se ver nun espello deformante e crer que a representación é exacta. A destrución de dereitos, aplaudida e alentada polos filósofos de cuarto de hora con cátedra en emisoras de radio, é a manifestación moderada da catarse triunfal. A violencia horizontal é aí outra volta prioritaria. É silenciosa. Ou sexa, non existe para os libros de actas da sociedade do espectáculo aínda que incuba a serpe. As iniciativas racistas de Sarkozy non son contestadas con contundencia. Berlusconi impera. A alternativa a Zapatero é Rajoy. A esquerda segue extasiada ollando para os botes de maquillaxe.

Marx e Engels concibiron o traballo asalariado como un moderno modo de escravitude pactada á forza. Calquera sociedade futura xusta e libre ten que pasar pola súa abolición . A esquerda, por algunha estraña razón máxica, leva décadas sacralizando a escravitude pactada. Toda Folga Xeral impugna o traballo asalariado. E a do 29 de setembro?

Dispersión, incremento -legal ou non- das xornadas laborais, redución salarial, flexibilidade, competitividade, expropiación vital completa, un prezo de mercado para a nosa forza de traballo, dedicación exclusiva, todo sacrificio é pouco para que todos poidamos gozar do maior e máis prezado de todos os bens: un traballo asalariado. A Folga do día 29 non debería impugnar a reforma laboral, senón o comercio da nosa forza de traballo.

O instinto de supervivencia é animal. O capital terá longa vida se deshumaniza, se perfecciona este circo mortal en que a derrota persegue os menos aptos para a supervivencia. A selección natural, chave do coñecemento de nós mesmos e da nosa liberación como humanos, é substituída criminalmente pola selección social. A exclusión permanente como norma. O fascismo como referencia. A solidificación pétrea dunha construción ideolóxica funcional ao interese da propiedade: arriba, o Capital ordena o mundo e as vidas. Abaixo, a multitude agoniza no circo da supervivencia e obedece.

Esa orde ha de ser crebada se o ser humano quere vivir con dignidade. Os discursos teñen que ser combatidos e violentados. Non é certo que para sobrevivirmos sexa necesario que uns poucos se enriquezan infinitamente coa nosa suor, a nosa intelixencia, a nosa habilidade física e a nosa capacidade comunicativa. Non é imposible unha organización social sen sometemento aos caprichos divinos do mercado. Ser esquerda é combater esta falsidade, non axudar á súa constitución en verdade irrebatible. Non se pode organizar o mundo do traballo asalariado sen impugnar o discurso dominante con todas as consecuencias, sen crebar as teas de vidro opacas que nos clausuran as ventás.

O proletariado está desorganizado, fragmentado, satelizado, sen capacidade para recoñecerse nin para profundar na conciencia das súas necesidades. Sen partidos nin sindicatos nin organizacións masivas sometidas á súa vontade colectiva de liberación e de abolición do traballo asalariado é un ermo entregado á maior ofensiva desestruturadora do Capital. O novo fascismo reestrutura, troca dereitos republicanos por falsa sensación de seguridade, reordena o mundo do traballo, atolda o zume da intelixencia e da creatividade e da arte ata a asfixia, reorganiza salarios, beneficios e plusvalías, tortura a semántica, expropia vidas. A Folga Xeral debería impugnar todos os seus principios e as razóns das súas necesidades opresivas. E as súas formas ás veces cínicas e ás veces hipócritas. Non pode ser apenas a protesta contra unha simple reforma que só modifica anteriores reformas pactadas entre os sindicatos maioritarios, os empresarios e o Goberno de España.

O 11 de setembro, por distintas razóns, é unha data de derrotas. Pero o deste ano viu como as Redes Escarlata lle entregaban o VII Premio Vidal Bolaño a Iván Prado e aos seus Pallasos en Rebeldía. Beizón a eles e á memoria de Roberto.

]]>
Encontrar outra vez a esquerda http://antondobao.blogaliza.org/2010/06/10/669/ Thu, 10 Jun 2010 10:35:59 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=669 A crise económica é unha película de estrutura clásica: presentación, nó e desenlace. E está xa todo visto. Como toda película comercial, esíxenos submisión e pasividade. Paguemos o billete e observemos. A poder ser en silencio. O espectador mira. Máis nada. Cando a imaxe nos invade, nós xa non somos nós senón eu desconectados. A insensibilidade é analxésica.

Contan algúns vellos con memoria, esa facultade que o Capital considera superflua, que hai anos se sentían máis protexidos. Quizais porque existía outro modelo de sociedade que funcionaba como referencia alternativa. Talvez porque a fábrica xuntaba baixo os seus teitos de fume tóxico as masas proletarias, que ademais compartían habitación nos mesmos barrios, bebían nos mesmos bares, vían fútbol nos mesmos estadios e botaban os cigarros nas mesmas prazas. Aqueles proletarios dirixían as súas organizacións sindicais; o movemento obreiro traía continuidade desde a Primeira Internacional. A iniciativa histórica pertencíalles. Unha clase en si e para si, dixera o vello Marx. O conflito entre clases era ofensivo. Cada paso, un avance. Cada folga, unha conquista. Cada reforma, un triunfo. Calquera xustificación da que se apropiase o reformismo xurdía das loitas obreiras. Conquista tras conquista.

Talvez a quen máis dano lle fixo a caída material e simbólica do muro foi á socialdemocracia. A implosión do Socialismo Real, con todas as súas imperfeccións, perversións e desviacións, disipou a coartada do reformismo coma se fose unha burbulla de xabón. A mediación entre as aspiracións radicais do proletariado e as necesidades de supervivencia do Capital deixa de ter sentido no momento en que se executa o proxecto de desestruturación proletaria. Ao morrer a referencia dun modelo social alternativo desaparece parte do impulso do movemento obreiro. O Capital xa non necesita intermediarios que amortezan os efectos das loitas obreiras, porque a utopía é declarada inútil, imposible. Á socialdemocracia só lle queda unha regaña pola que observar a luz mesta e sombría dun novo día: o liberalismo como acto de fe, desde a privatización masiva á exclusión da economía dos programas de acción política. A socialdemocracia é forza de choque das contrarreformas liberais. A contrarrevolución en marcha. Empezou coa derrota de maio de 1968.

A crise é unha manifestación da podremia sistémica. O Capital leva décadas en reformas. Establece condicións novas no antagonismo social. Ao reorganizar os modelos de produción, altera a vida completa do proletariado, mesmo a súa composición de clase. O Capital rompe a fábrica, esparexe os barrios proletarios, ataca a identidade de clase. O sistema crea a ilusión de que o proletariado desaparece ou queda reducido á mínima expresión, identificado en exclusiva coa vella clase obreira industrial. Agora todos gobernan para unha fantasmal clase media. A lóxica da fragmentación impón a súa norma de ferro. A esquerda naufraga entre a deslocalización ideolóxica e política dun reformismo inútil e a incapacidade de captar as engurras da nova realidade. Se o proletariado contemporáneo non se recoñece na súa totalidade, se non posúe instrumentos eficaces, organizacións que expresen os seus desexos e proxectos colectivos, mecanismos de defensa e de conquista, o Capital amósase en toda a súa voracidade insaciable. A súa ansia de reestruturación é interminable.

Saír da crise equivale a mandarlle un golpe brutal ao proletariado contemporáneo. Disolvelo na lóxica da fragmentación e da negación. A mellor noticia para o Capital é un proletariado que non se recoñece como tal. Neste escenario, soamente cabe comezar outra vez. Recoñecer a propia identidade, acudir á conciencia das necesidades, asumir a recomposición de clase, que a engorda e lle dá máis corpo e maior intelixencia. O proletariado contemporáneo, que vai máis aló da clase obreira industrial, precisa reorganizarse en unidade, superar calquera división, combater a lóxica da fragmentación e impugnar a representación e a institucionalización como fin exclusivo de toda actividade política. A esquerda é transformadora ou non é. É instrumento do proletariado, das multitudes, ou apéndice institucional do Estado. Para non retrocedermos décadas de golpe, as clases subalternas terán que reorganizarse como clase capaz de alumar instrumentos políticos e sindicais que respondan ás necesidades e lle planten batalla ao Capital. Para resistir os seus embates, si, pero sobre todo para atacar o seu edificio impoñente pero podrecido. O campo de antagonismo é cada lugar, cada pequena loita sectorial, pero tamén o mundo enteiro. A unidade de todas as sensibilidades transformadoras e o nacemento dunha nova Internacional son condición necesaria.

Nese horizonte, o acto de refundación da esquerda que se escenificou en Compostela é unha esperanzadora noticia. Un principio, nada máis, unha miga de pluralidade e unidade desde a diversidade. Oxalá haxa capacidade de reinvención e boas novas para a organización deste proletariado que ás veces parece tan difuso. O contrario será esvaecerse, perder os contornos, deixarse morrer entre as húmidas paredes das institucións burguesas. A rúa, a fábrica social na que transcorre o tempo de produción, reprodución e consumo, será o escenario privilexiado das novas loitas. Impoñamos nós a axenda das conquistas. Segue o ceo esperando a ser asaltado. Outramente, será o fascismo quen atope a terra estercada.

]]>
A confianza dos mercados http://antondobao.blogaliza.org/2010/05/24/a-confianza-dos-mercados/ Mon, 24 May 2010 11:22:58 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=651 Primeiro, está por ver que o déficit público sexa unha cousa tan perversa para a economía. Ou sexa, para a comodidade material das persoas. A economía ao servizo da xente ou todos somos súbditos da tiranía mercantil e financeira, e que me perdoen os de El País polo anatema. A biblia do sistema non dá lugar a interpretacións. O déficit é unha cousa moi malísima. E xa está. Despois, o que non teña capacidade de consumo que procure a absolución dos seus pecados mediante a adquisición de débeda, sempre privada, sempre o privado, con eses gardiáns das esencias chamados bancos. Ou caixas, sexan de onde sexan. Mira que un consumidor sen capacidade de consumo, ou sexa, sen diñeiro, non é nada. Apenas un cidadán de terceira clase, da clase dos non consumidores. Máis ou menos pura purrela social,

Así que, os especialistas determinan que o déficit é moi malo. Aínda nunca nos dixeron por que, pero tampouco nos interesa. Non en balde, a economía xa foi retirada das perigosas mans da posibilidade política. Salvagardada, que non se mesture con malas tentacións que poderían alterar a tranquilidade dos investidores, uns seres talvez humanos, como sabemos, ao parecer con certa tendencia ao desacougo. O déficit é malo porque atranca se cadra o harmonioso fluír do diñeiro. Se o estado gasta en ensino gratuíto ou en atención médica, eses negocios terán máis dificultades para competir libremente. E así seguido. A festa ten que continuar como sexa, e, xa se sabe, canto máis subsidio menos eficacia. Se nolo dan todo feito a ver se imos tender ao parasitismo. Tomemos como exemplo o empresariado exemplar e sirva a redundancia pero non hai outro léxico posible. É responsabilidade do Estado garantirlle o negocio e non ofrecerlle competencia desleal. Non que non. O Estado bastante ten con financiar a súa dimensión coercitiva, a única necesaria. En fin, e a Igrexa Católica.

Segundo, é evidente que para reducir o déficit e a débeda e o gasto do Estado en cousas tan indecentes como subsidios ou medicina ou ensino ou comunicación ou servizos sociais ou investigación ou pensións ou o que sexa que engole os impostos dos asalariados cómpre apuntar ao corazón do problema. Vale, os outros tamén pagan algo de cando en vez ao botaren gasolina e ao mercaren coches de luxo. A ciencia liberal é indiscutible, e iso quere dicir que non se debe querer discutir. As medidas do goberno de España son paradigmáticas. Nada de cargar con impostos as rendas máis altas, o patrimonio, as herdanzas, a riqueza, o capital, etc. Iso derramaría para sempre o acougo dos investidores, e a súa intranquilidade deixaríanos sen actividade económica porque escaparían coma quen foxe da peste. Apocalíptico. A solución, por tanto, é ofrecerlle plenas garantías ao Capital: competitividade, flexibilidade, xubilación, despedimento, xornada laboral, dereitos laborais, así, en xeral, e o que faga falta. Cando se pacte a inevitable reforma laboral, para alivio dun Banco de España tan exento de control democrático coma o FMI, o Banco Mundial ou o Banco Central Europeo, os sindicatos terán que buscarse nas engurras do esquecemento, a ver se alí lles quedaron enganchadas as asaduras.

Terceiro, está claro que o máis importante é a confianza dos mercados. E como se lles dá confianza aos mercados? Igual que se lles dan lavaduras aos porcos. Nin os mercados nin os marraos entenden de chuchameles. Cómpre seleccionar ben a alimentación. Para iso, a socialdemocracia é destra. Que o diga o xenio filosófico de Giddens e a praxe de Blair. Meritocracia exenta de control democrático. Nada máis ca a capacidade dun mellor manexo nas toldadas augas do mercado. E que me perdoe outravolta o agudísimo editorialista de El País. Benvidos á vía morta. En tempos de crise, o gardaagullas pon viseira socialdemócrata, sempre disposto a demostrar adhesión inquebrantable. Quen mellor ca eles para sintetizar as aspiracións dos asalariados e excluídos coas necesidades dos posuidores. A esquerda oral fede. Halitose ideolóxica. Vomita un discurso mal dixerido de compromiso social e fai gargarexos cunha política económica ultraliberal.

Marx deixou dito que para o Capitalismo a mellor forma de goberno era a República Democrática. Errou. O fascismo foi forza de choque moi útil. Agora, a confianza dos mercados é a coartada excelsa dun goberno mundial esquivo ao que non é posible aplicarlle ningún control democrático dentro das institucións vixentes. O Capitalismo sempre se sentiu incómodo coa incerteza das decisións democráticas. A confianza dos mercados é, pois, o obxectivo de calquera goberno que se queira sentir ben considerado, sexa en Madrid, sexa en Brasilia. Á socialdemocracia tócalle na función representar o papel de criado atento que procura sempre asegurar a inestable confianza do amo. Asalariados e asalariadas pagan a orxía dos donos con máis dedicación, menos salario e menos vida. Os sindicatos maioritarios navegan na fascinación do pacto, nun sentido idiota da responsabilidade e na asunción dun novo papel de narcóticos sociais. Outros permanecen atrapados nun universo paralelo no que rexen outras regras. Marx chamaríalles neoidealistas.

Concluíndo, parece obvio que a esperanza real que nos queda é a perda absoluta da nosa confianza nos mercados. A ver se é verdade.

]]>
Coma corpos mortos http://antondobao.blogaliza.org/2010/02/02/603/ Tue, 02 Feb 2010 12:46:42 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=603

Baixou polas escaleiras do hotel coma se fora a primeira mañá das vacación do inverno. Acompañábase coas miradas ao paso que rebotaban os seus andares nos múltiples espellos do salón Henry Kissinger, amplo, estampado de imaxes reflectidas, cargado de cor dourada, ruído de cristais coma axóuxeres, mesas de madeira nobre e cadeiras acolchadas en veludo verde moi escuro. Coma se houbese mil e mil ollasen. Ía pendente de que cada paso fose o perfecto, definitivo, modélico. Chegou á metade da sala cumprida, procurou unha mesa baleira á vista da entrada e sentou. A paz do lugar é incomparable. Nada de ruído. Calorciña.

Non tivo que erguer a man nin chamar por ninguén. Os bos empregados do hotel adiviñan no intre os desexos dos clientes. É un don que vale os seus cartos. Empeza a acomodarse. Tira de enriba o anorak e as luvas, pousa as lentes contra o sol que cega tras bater na neve e xa ten ao seu carón un camareiro negro, moi alto, delgado pero musculoso, fermoso coma un amañecer de inverno ao carón dunha lareira acesa. Un martini era o que lle apetecía. Non lle deu tempo a terminar de acomodarse de todo, e o fermoso camareiro negro xa llo tiña colocado na mesa coma se o fabricara alí mesmo, coma se o quitase do nada para demostrar que certa materia tamén se crea e se destrúe se hai medios.

Saboreou a copiña pouco a pouco. Achegóuselle unha rapariga con riscos faciais andinos. Cunha reverencia que lle quedou a medio camiño da xenuflexión, retiroulle da cadeira contigua a roupa para a neve que fora pousando elegantemente nun ritual ben medido. Nin ollou para ela. Arrombou a mesa coma se fose a súa nova oficina. Un ordenador portátil e un teléfono móbil de última xeración. Máis nada. Ao erguer a pantalla da computadora, deulle un derradeiro repaso ao rostro agarimado polo cuspe de sol e neve en que se estaba mergullando as dúas últimas semanas. Quince días máis, e volvía ao despacho coas baterías do trinque. A crise destes anos require afrontar os tempos duros con espírito vivaz e corpo atento. E rostro harmónico. A empresa familiar xa non é familiar. É súa, só súa. E de máis accionistas, pero súa sobre todo. E o xornal. E a radio. E a rede de concesionarios. E a construtora, que no último ano descendera lixeiramente o nivel de beneficios e pedía tomar decisións dolorosas pero necesarias. E a aseguradora. En fin, non todo era seu, pero coma se o fose.

Preparar o escenario non é o menos importante.

Fóra non neva. Vai un sol amarelo e grande coma o anel que loce no dedo medio da man dereita. Sorrí. Érguese cando entra o seu compañeiro. Abrázanse e bícanse. Algo falan, pero tan baixiño que nada se escoita. Ceiban de cando en vez algunha gargallada divertida. Térmanlles dos rostros bronceados sorrisos un pouco tensos, inchados. Repítese a rutina: chega o camareiro negro e fermoso e serve un cóctel en copa pequena; volve a rapaza con riscos andinos e lévalle a roupa de esquiar. Sentan e falan, ollan a pantalla do ordenador, vense nos espellos, miran a televisión e van vendo como entran outros cos mesmos sorrisos e dan os mesmos bicos, abrazos semellantes, toman copas parecidas, admiran o mesmo camareiro, sorrinlle igual á rapariga, que debe andar a argallar un armario de moita fusta con anoraks, gafas, chaquetas, luvas, bufandas e outros artigos para a neve. Contas, resultados, estratexias, medidas, financiamento, vendas e tamén un pouco de amores, mulleres, homes, escapadas e neve. Ese é o barullo que se escoita no salón Henry Kissinger do Hotel América, de categoría superior. E as campaíñas dos vasos en contacto cos líquidos, cos dentes, cos galillos vibrantes das gorxas. As peles morenas sorrín sen perder a necesaria tensión.

Entre o barullo frenético, non para de observalo todo. Coma se ideara a xuntanza, coma se o mundo se lle puxese aos pés. Antes de pechar a pantalla do ordenador, bótalle unha ollada ao titular do xornal electrónico. A letra é negra, arial, corpo 28. O goberno español vai elevar a idade da xubilación. Colle a copa mediada e levántaa á altura dos ollos. Observa a cálida humanidade do salón. Sorrí con confianza.

—Pola crise!

Todos erguen as copas e beben. Fóra, caen brazadas de neve dos teixos centenarios que circundan o hotel. Coma corpos mortos.

]]>
Chantaxes orixinarias http://antondobao.blogaliza.org/2009/08/31/chantaxes-orixinarias/ Mon, 31 Aug 2009 10:00:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=503 A lexitimidade do capitalismo estéase en varias chantaxes orixinarias. Talvez por iso sempre está suxeita a impugnación e é tan evanescente que se disipa no aire en canto nota unha turbulencia. Coa acumulación primitiva, a chantaxe inicial, nace o monstro. Os seus mecanismos aínda latexan; así ocorre en Galicia e noutros territorios en que os efectos do desenvolvemento desigual mancan máis. O capitalismo nace desposuíndo de toda propiedade os suxeitos humanos que se verán obrigados a vender a prezo de saldo a súa forza de traballo para poder sobrevivir. O único que lles queda.

Outra chantaxe orixinaria, se cadra non tan patente, proxéctase coma un halo relixioso sobre o asunto económico, esa materia que nos afecta e sobre a que carecemos de potestade. Esta chantaxe, moi ligada a aquela masiva forza gravitatoria da subalternidade, esíxenos a fe inmutable nun concepto tan simple como eficaz: para que a economía progrese (non importa o que iso realmente signifique), é imprescindible que os donos dos medios de produción acumulen riqueza sen taxa. Ou sexa, que incrementen progresivamente o seu beneficio. Que fagamos o necesario para que non opere a caída tendencial da taxa de ganancia. Só así poderemos aspirar a un progreso e benestar aparentes, é dicir, a ser consumidores Outramente, o mundo esborrallaría en anacos. O reino da entropía social. Os nacidos para traballar terán que se sacrificar polo ben común, que, como sabemos de hai tempo, é a acumulación de beneficios. Serán recompensados co Reino dos Ceos, no que admirarán o acougado repouso contemplativo dos ricos á Dereita de deus Padre. Sempre á dereita.

Na incubadora da súa lexitimidade institucional e ideolóxica, o capitalismo disfraza as súas chantaxes cos avíos dunha natural orde das cousas; a súa lexitimación é relixiosa. O sacerdocio liberal exérceno os medios de produción simbólica ao carón dos políticos profesionais, da dereita e da mal chamada esquerda. Os integristas, coma un tal Ramón Tamames ou os seus ridículos e pintorescos discípulos galegos, ofrecen as súas pregarias máis estridentes ao Deus omnipotente para que abra portelos e portóns e disolva calquera linde que poña atranco á gloriosa explotación permanente e sen pexa, ese estado místico de perfección polo que ouvean día tras día desde a súa caverna. Contra o paro, salmodian, a mellor receita é o despedimento libre e gratuíto e a abolición de dereitos e conquistas: a protección requírea o empresario. Capitalismo como Deus manda, beneficio para o empresario e traballos para os de abaixo.

Para paliar os efectos da crise, os gobernos, ora liberais ora socialdemócratas, focalizan necesidades e expectativas dos donos do diñeiro. Entréganlle a riqueza pública á banca, que enfeita os seus balances e se nega ás necesidades da xente e ás economías produtivas para impoñer o seu modelo universal especulativo, incluído o investimento en masivas doses opiáceas coma a coñecida operación Cristiano Ronaldo, que tanto contento orgulloso transporta ás casas dos pobres. Tamén os produtores de automóbiles reciben cartos detraídos dos salarios, cos que tamén se axuda a manter e acrecentar os beneficios das grandes empresas e a precariedade laboral. Alixéirase a presión fiscal aos podentes pero elévase a que recae con máis dureza nos que menos teñen: impostos indirectos e IVE, que por algunha estraña lei da física tende a quedar atoado nos angostos circuítos do capital. A fraude fiscal, unha práctica consubstancial ao mundo dos filántropos emprendedores, resólvea o Estado incrementando os impostos indirectos.

Visto que España é un estado moderno que procura sempre estar á altura das circunstancias, o seu goberno, aparentemente progresista, formalmente interesado no benestar da maioría social, cumpre ao pé da letra os seus compromisos co poder. A socialdemocracia saborea coma ninguén a dozura acaramelada dos salóns institucionais e comprende que a súa principal función na vida política consiste en aparentar verbalmente a defensa dos intereses das maiorías sociais traballadoras ao tempo que executa políticas económicas reaccionarias que benefician a acumulación de riqueza da clase empresarial. O simulacro progresista consiste en aparentar o que nunca se fará. Tal que a defensa dos intereses dos traballadores, da sanidade pública ou da laicidade do Estado, por exemplo. Entre os meneos verbais e as medidas reais adoptadas polos gobernos socialdemócratas florece unha ecuación de capitalismo impúdico. Cando o ministro José Blanco bota a voar o globo sonda dunha suba de impostos ás rendas máis altas, cumpre a primeira fase de acción de goberno socialdemócrata clásica, que consiste en adormecer verbalmente os sectores sociais dos que se extrae o combustible electoral. Ä hora de lexislar, xa o farán, coma sempre, a favor da minoría social que detén o poder real. Por se acaso, as reaccións á prospección gobernamental dun posible incremento impositivo sobre as rendas máis altas non demoraron: desde o PP ao Xornal de Galicia, pasando por CiU, a preocupación é notoria: ningún poderoso está disposto a ceder un céntimo ao ben común. Soamente aceptar a posibilidade dunha política impositiva de esquerda real espiría a chantaxe orixinaria e con ela a lexitimidade mesma do sistema. O PSOE coñece ben a súa responsabilidade: nada de que paguen máis os que máis teñen. O seguinte paso virá co incremento das taxas indirectas e do IVE envolto na alegría de que os impostos non soben, esa chave de bóveda para a reactivación da economía, seica. O capitalismo é mestre en paradoxos.

Toda medida económica ten que pasar por reverter a caída de ganancia dos que acumulan riqueza sen pausa para que asalariados e asalariadas poidan seguir vendendo barata a súa forza de traballo, é dicir, a súa vida, e non teñan necesidade de descender aos abismos do paro, ou sexa, da exclusión e da perda da privilexiada condición de consumidores.

É o natural. Como din os sabios, sempre foi e sempre será. Ou sexa, uns vão bem e outros mal.

]]>
Compradores http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/23/compradores/ Tue, 23 Jun 2009 11:34:02 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=448 Atención ao mercado. A súa voracidade coñecémola en todo o mundo, aínda que se sofre máis nuns lugares ca noutros. Cousas do famoso desenvolvemento desigual, ou dos desequilibrios do sistema mundo, ou do imperialismo, ou da pouco equitativa construción do Imperio. Tanto ten a nomenclatura; o importante son os efectos e as súas causas. Xa os vellos mestres falaron da necesidade que o Capitalismo ten de expandirse, de se articular no tempo pero tamén no espazo, de modelar as súas propias xeografías e ao tempo derrogar todas as cartografías, de ocupalo todo. Terra, mar e aire, corpos e mentes, a vida enteira. Substituír o Universo. Ora, o que naceu nun Big Bang pode terminar nun Big Crunch. Da expansión á contracción, e con colapso final.

A globalización foi cantada coma un paso definitivo en dirección ao maior benestar, a un mundo mellor para todos, en masculino sempre. A face brillante do capitalismo. A esquerda europea de tradición socialdemócrata desfíxose en loanzas e agora busca as súas referencias nun mundo que se negou a coñecer por observación e análise. Non comprenderon nunca que a súa existencia era funcional á necesidade de desviar a pulsión transformadora do proletariado. Son o primeiro nivel do dique de contención da conciencia. Agora queren buscar razóns e non saben onde mirar. O capitalismo pode sobrevivir sen eles, non os precisa, pode mesmo prescindir de nós. Non hai maior pureza ca a da produción continua sen necesidade de intervención operaria; o ser humano ideal será aquel que dedica a súa vida a consumir. A eterna expansión do consumo.

Coma no caso da física, observamos o mundo dos nosos días e trazamos hipóteses, tantas veces máis fascinantes ca os universos descritos pola mellor ficción científica. A crise económica destes tempos non é a que ocasiona as condicións máis inhumanas do sistema capitalista, máis ben ao contrario, pero contribúe a desvelar algunhas delas. Aínda que os medios de produción simbólica traballen con eficacia e convertan en necesidade humana o que non é máis ca necesidade de supervivencia dun sistema baseado na explotación e na despersonalización total. E na expropiación de todas as capacidades sociais das persoas. O fetichismo da mercadoría, consumir por consumir na necesidade de continuar alimentando a engrenaxe, a confusión interesada entre o valor de uso e o valor de cambio. Entre o necesario e o accesorio.

Os noticieiros, as primeiras páxinas dos xornais, as televisións, as radios e mesmo a internet non paran de nos cercar coas necesidades de consumir. Se non se venden coches, haberá parados e pobres; se non se ocupan hoteis, haberá despidos, parados e pobres; se non se compra o que sexa, haberá peches, parados e pobres. E así ata o absurdo. Ao final, en todos os sectores haberá parados e pobres e entón daquela xa ninguén poderá comprar nada absolutamente. A contracción definitiva do valor de uso e o valor de cambio. O Big Crunch.

É verdade que entre o necesario e o accesorio media demasiada subxectividade. O que para unhas persoas é accesorio, para outras é imprescindible e viceversa. Pero ten que haber un sentido común social que axude a facer os deslindes. A acumulación non é aceptable cando implica explotación e unha desigualdade abismal. Porque nese caso o necesario é a base material que asegure unha vida en condicións de dignidade. E iso o capitalismo non é capaz de ofrecelo nunca.

A cidadanía foi un soño da Revolución Francesa. Pero seguiu e segue habendo súbditos. Hoxe é o consumo a fronteira que separa o cidadán do excluído. Os dereitos sociais e políticos foron habilmente substituídos polo dereito á hipoteca e á adquisición da mercadoría material e inmaterial. Claro que esta nova cidadanía capitalista ten as súas contrapartidas. Talvez a máis evidente, a entrega eterna ao traballo asalariado en condicións cada vez máis abusivas. Co visto e prace de todos. Outras, menos evidentes, teñen máis que ver con novas formas de alienación, coa non-vida, cunha existencia en diferido, sen cartografías nin proxectos. A cambio, sempre podemos comprar reality shows ou facer que os Sims vivan por nós.

]]>
Trapalladas http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/19/trapalladas/ Fri, 19 Jun 2009 11:09:19 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=438 A José María Aznar todos o coñecemos ben. Aquel rostro sereno, pétreo, coma o dun semideus mentres posa para os dedos hábiles do escultor da historia. O bigote impávido, impasible o ademán, inmóbil. Aquela voz de seguridade dun home coas poutas espetadas no leme dunha España que ía moi avante toda á conquista do curuto do podio do Imperio. Daquela vella fotografía de familia, só sobrevive un. Os outros viven coma reis.

Hai ausencia de Aznar. Unha sutil e lene dor pola súa ausencia, luctuosa. Os propagandistas son persistentes coma as follas dos castiñeiros. Todo o día a remoer en voz alta, e algo de pouso sempre queda. A Grande Ausencia non a amortece Mariano, non, ben o saben na COPE-El Mundo-Libertad Digital-Vocento e o que faga falta. Mariano, ao cabo, é galego malgré lui. Tampouco Feijóo ten moitos admiradores e talvez por iso contratou a Gloria Lago para embaixadora ante a Santa Sé da comunicación.

Aznar é o recordado. A todos lles doe case como lles doe España. Dóelles na alma que a súa saída da Moncloa estivese tan atestada de infamia, indignidade e mesquindade. Para os testamenteiros da súa obra, o período que transcorre desde aquel infausto 14 de marzo é ilexítimo, unha paréntese á espera da restauración e de todo o que esta arrastra canda ela. ¡Vivan las cadenas! Mais para o seu acougo, Aznar vive a pesar de todo. Vive na súa obra política e tamén, xa, na ensaística. Escritor de best sellers, coma César Vidal, por exemplo, e superior a Pío Moa. Á Coruña chegou estes días para presentar unha nova peza bibliográfica. Xosé Manuel Pereiro deixounos unha crónica maxistral. Manuel Rico, outro galego, glosa o brillante ensaio aznariano.

A Miguel Ángel Fernández Ordóñez, Gobernador (sen sufraxio universal) do Banco de España non o coñece tanta xente. Lástima. O seu leme é sensible; non manexa un buque tan aparente coma o de Aznar, pero terma da súa carga con astucia e habilidade de renarte. Os méritos de Aznar son de dominio público, innumerables; os de Fernández Ordoñez fóronsenos da cabeza, ninguén os apuntou. Pero tenos, seguro. Igual foi número un da súa promoción ou sacou as oposicións sen estudar ou naceu no lugar adecuado e no momento xusto, que é o que adoita pasarlles aos homes senlleiros. E digo eu que para chegar á gobernación (sen sufraxio universal) do Banco de España e manexar a economía e a palabra con tal maxisterio algunha forma singular de aliñamento planetario se tivo que producir.

Aznar descóbrenos no seu ensaio a receita máxica para que España, ai, España, saia da crise nun pestanexo. Miguel Ángel Fernández Ordóñez predica para o seu cenobio de eremitas austeros e contemplativos a necesidade de certas reformas novidosas que nos botarán fóra da crise e do paro en menos do que canta un galo. Os dous homes notables coinciden, é o que pasa coa filosofía profunda cando rebota entre homes sabios. A reformar do mercado laboral, ese graal simbólico arrebolado de sangue mártir. Fernández Ordóñez chámalle reformas que permitan avanzar en produtividade e axustar custos, marxes e prezos. A pedra filosofal da comunicación non decodificable para obreiros, asalariados varios e demais persoas de escasa formación e menor cultura. Aznar engade España á ecuación infalible. Máis España!, consigna nacionalcatólica para tempos de crise. Felipe González, posiblemente un dos presidentes máis indignos, e el sabe por que, da historia de Occidente, tamén se uniu ao pranto: a ver se os traballadores prescinden do seu egoísmo e contribúen a que os empresarios durman tranquilos aceptando unha reforma do mercado laboral. Pena que ninguén lles axuste a eles os custos, as marxes nin os prezos. Trapalleiros.

A indecencia tende a non coñecer fronteiras. A crise dun modelo económico, dunha práctica especulativa, dun universo financeiro ha de resolverse, segundo estes (e outros) “cráneos previlegiados” (por don Latino de Hispalis) con máis traballo e menos salario, máis precariedade, máis despido barato ou gratis. Con menos custos, menores prezos e maiores marxes para os empresarios; con maiores cargas para os insolidarios asalariados. E asalariadas, moitas delas sen contrato. Precarios e precarias, eses que lles poñen a funcionar ás enxurradas as glándulas salivares a Aznar e a Fernández Ordóñez. E a Felipe González.

]]>
Non compraremos http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/07/non-compraremos/ Sun, 07 Jun 2009 18:41:19 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=339 Eu téñoo claro. Non comprarei marca Caramelo. Esa será a miña maneira, humilde e silenciosa, de lles dicir o que me importan os seus beneficios e o que me doe o futuro dos seus asalariados a eses directivos con apelidos dobres, pelo ben recortadiño, modos físicos e verbais de escola privada de barrio alto e sorriso a medio debuxar.

Recoñezámolo. O proceso de deslocalización ou, como din estes, de externalización parece inevitable. A necesidade de maiores beneficios implica man de obra máis barata e menos regulada, ou sexa, sen dereitos nin descanso. Por iso, a empresa Caramelo, coma tantas outras, desexa levar as súas factorías a lugares como Marrocos ou Tánxer, onde as traballadoras téxtiles sofren xornadas de 12 a 16 horas e soldos de miseria. Ou a China, onde as asalariadas traballan sete días á semana durante 16 horas diarias.

Non aceptar as condicións unilaterais que o capitalismo impón, con crise ou sen ela, é imprescindible para asalariados e asalariadas, pero reclamar unha volta atrás nas prácticas do sistema é tan inútil como absurdo. As empresas seguirán buscando man de obra en condicións extremas, e nada fará que cambien de criterio. Deberían as organizacións sindicais, por tanto, mudar estratexias e tácticas. A reivindicación non pode ser o imposible contra a utopía. De nada valerá reclamar que as empresas non externalicen a súa produción, porque procurar man de obra sobreexplotada e mundializar esa práctica fai parte das súas necesidades e da súa razón de ser. Negar a evidencia é reaccionario e favorece os intereses corporativos. En calquera caso, non é a mellor maneira de afrontar a realidade, de alterala, de vencela.

Tamén aquí parecemos ter perdida a batalla simbólica da comunicación. Os conceptos e as ideas hexemónicas non proveñen do universo das maiorías sociais senón das elites. O sentido común do sistema determina que a propiedade é o ben supremo mesmo para aqueles que carecemos dela; que o beneficio do empresario ha de ser infinito inda que para iso o asalariado teña que traballar doce ou dezaseis horas, cobrar o xusto para amortizar mensualmente a hipoteca ou marchar ao paro antes de que unha empresa teña que reducir beneficios. Os medios de produción simbólica, os medios de comunicación masiva, saben ben como e contra quen articular os seus discursos. Mais este sentido común triunfante porta en si o xerme da propia destrución. A ecuación é simple mesmo para os que somos de letras. Se os asalariados paran de percibir os seus salarios non poderán consumir; se non poden consumir, as actividades comerciais das empresas non serán rendibles; se non son rendibles, terán que pechar; se ameazan con pechar, haberá ERE e o Estado redistribuirá os impostos sobre a renda dos asalariados en incentivos ao consumo. Pero se non quedan asalariados, non haberá ERE nin impostos nin renda nin consumo: o sistema colapsa definitivamente. Xa sei que o fago moi simple, pero ás veces o simple é o probable.

Todo este proceso de desregulación e externalización (viva o eufemismo!) é un búmerang que volverá co verdadeiro proxecto do cazador: levar o traballo a zonas de desregularización para espallar por todo o territorio do Imperio o virus contaxioso das novas condicións, ou sexa, as xornadas de 12 – 16 horas, os salarios ínfimos e os dereitos na lembranza. A lóxica da fragmentación pide estratificar ata o paroxismo o traballo asalariado, acentuar a súa división, desconectar o cerebro común do proletariado contemporáneo, abolir o general intellect (Marx), evitar así a súa configuración como suxeito activo. Mais se o proxecto é dividirnos entre non consumidores e consumidores de diversos graos, tamén nese caso o sistema colapsará. Ao final, o antagonismo entre burgueses e proletarios (Marx e Engels) non podería obviarse de ningunha maneira. Ben farían, logo, as organizacións sindicais en formar a conciencia de pertenza a unha mesma clase, independentemente do lugar e das condicións en que se desenvolve o traballo de cadaquén. Porque esa batalla, coma a da comunicación, tamén se está perdendo, sometidos como estamos á ineludible urxencia das nosas necesidades. En tempos de revolución tecnolóxica, a man de obra tería que necesitar menos horas de traballo para producir máis. Ou sexa, a redución da xornada e, con ela, emprego pleno e mellores salarios. Se ocorre xustamente o contrario é porque o sistema, ademais de inxusto, é irracional.

Se a empresa Caramelo ten que externalizar a produción para poder continuar, que non continúe. Que o seguinte paso nas loitas de asalariadas e asalariados sexa a ocupación. Os seus coñecementos e as súas habilidades non precisan de executivos de soldos millonarios nin de donos de empresa. Elas e eles abondan. Se cesan executivos e donos, todo podería continuar o mesmo. Se todos os asalariados e asalariadas do mundo decidisen parar só que fora un día completo, o colapso sería brutal e irreversible. Probamos, a ver?

Algo hai no interior do sistema que cheira a podre. Talvez é tempo de facer limpeza.

]]>
Imaxes e folgas http://antondobao.blogaliza.org/2009/05/27/imaxes-e-folgas/ Tue, 26 May 2009 22:45:23 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=286 A imaxe acaba sempre por se repetir. Nun mundo que tende a cada pouco a perder profundidade semántica, substituída por evocación connotativa pouco precisa, a imaxe parece valer máis ca mil palabras. Valor de cambio.

Os signos deben expresar o menos posible. Ás múltiples formas que adopta o poder, algunhas ben ocultas, a claridade significativa non lles interesa. Se a comunicación fose clara e precisa, se as linguas estivesen á marxe das relacións de poder e de dominio e de explotación, talvez xa non existiría antagonismo porque as desigualdades, o dominio, o control, a explotación e a propiedade serían ecos difusos do pasado. Radiación cósmica de fondo.

Pero a comunicación segue a ser obxecto de mercado. Fetichismo da imaxe convertida en mercadoría. Suxeita, por tanto, ao capital. Subsumida a este, que dicía Marx. Producimos en cadea nesa nova factoría postindustrial en que se converteu a sociedade completa, cos seus ámbitos públicos e privados fundidos. E somos consumidores de realidade. Os medios de comunicación veñen a ser simples canles dos fluxos necesarios para que a engrenaxe de explotación, produción, mercantilización e consumo non pare de traballar.

Cando os traballadores espertan á conciencia colectiva e se chantan diante das formas de dominio vital, algo no fráxil equilibrio que caracteriza o decorado social en que se interpreta o filme das nosas existencias empeza a abanearse. Se os traballadores do metal, poñamos por caso, deciden suspender legalmente as súas actividades e reclaman o que lles pertence, arrincan a un tempo todos os mecanismos de protección do sistema, mobilízanse os anticorpos para inxectar nos cerebros e nas vísceras da maioría social as pautas ríxidas do aceptable e do inaceptable. A violencia pasa a caracterizar xusto aqueles e aquelas que a sofren a diario. Non soamente a da policía, que sempre está aí para o que a necesiten, senón a dos que ordenan que actúe a policía. Os mesmos que pagan mal, que obrigan a traballar máis do aceptable, que manteñen a precariedade como ancoraxe do seu poder e símbolo da súa práctica social, que coñecen milleiros de formas de despedimento legal e ilegal, que fachendean de relacións íntimas co poder político, que gozan amosándose opulentos nunha crise cuxa orixe non lles é allea aínda que teimen en que a pague o traballo asalariado. Ameazan coa chantaxe do peche contra a lexítima esixencia de soldos que se aproximen o que poidan, que nunca é suficiente, ao valor do producido polas mans, os cerebros e os corpos dos asalariados. E teñen sempre a coartada amable e cómplice de xornalistas, medios de comunicación, políticos profesionais, profesionais da opinión que tremen co pánico cando escoitan a palabra lume ou proclaman o dereito da cidadanía, esa entidade abstracta e quimérica nun reino de súbditos, a non se ver afectada polas molestias que os pousos dunha folga, legal, pode ir deixando polas rúas dunha cidade. Todos eses, os que van gañar as próximas eleccións europeas, pase o que pase, representados na casa común de calquera das dúas pólas matizadas do Partido da Orde. Un único modelo.

Cando os traballadores toman as rúas, tamén brilla ao lonxe a imaxe, difusa, dunha era nova. Non é o cambio de base, non; soamente, o exercicio dun dereito e a esixencia de mellores condicións de traballo. Unha esixencia indefinida —non coma os contratos— mentres o mundo non sexa transformado polas mesmas mans, os mesmos cerebros e os mesmos corpos que lle dan vida a toda caste de produción. Cando unha folga, coas súas manifestacións e formas de acción directa, manca as purísimas meniñas dos ollos da xente de orde, non é ben visto falar das causas da mobilización, de como a combaten os empresarios, das armas que posúe cada quen. Para a xente de orde, toda aspiración proletaria non debe traspasar o horizonte de posuír un traballo, ese privilexio, non importa en que condicións. Ou iso, ou o terror. Velaí a cerna anoréxica dos modelos de comunicación contemporánea. A imaxe baleirada: pobres empresarios, cuxo obxectivo de producir riqueza para a sociedade a conta do seu sacrificio persoal está posto en perigo pola forza de rudos traballadores que empregan sen pudor a violencia e a coacción. Quen vai vir a investir se damos este mal exemplo con folgas e conflitos, din os sabios. Violencia, coacción, imposición… Soa reseso este produto seriado das fábricas do discurso e do pensamento?

Se vivira Roberto Vidal Bolaño había escribir a farsa en que financeiros, empresarios, políticos profesionais e especialistas mediáticos comparten mesa, conversas preocupadas e xogos inocentes e talvez nada inocentes. De fronte, no patio de butacas, espectadores silenciosos temerosos da violenta horda proletaria. A distancia brechtiana quedou rota. Nesta farsa, o espectador sofre. A conexión entre o escenario e o patio de butacas é perversa; empezou a forxarse cando o público perdeu conciencia de si e asumiu un rol de personaxe pasivo na función.

Sempre queda a posibilidade de abandonar a función. Eis o estreito fío de papel mollado que lle dá consistencia a este mundo. Se todos os asalariados deciden simultaneamente deterse e parar de producir a palloza esborrállase. Esa é sempre unha posibilidade aberta. Os actores da farsa sábense ridículos se non hai quen manteña a función, innecesarios, inservibles. De aí a súa necesidade de extremar as relacións de subalternidade e submisión, de dominio, de explotación. Facendo que recaian certos efectos da crise financeira nas contas exiguas do mundo do traballo asalariado: en precariedade, en salario e en tempo de traballo. Mesmo reinterpretando o dereito á negociación colectiva.

Farsa negra de personaxes mesquiños. Mala literatura.

]]>
Máis ca unha data http://antondobao.blogaliza.org/2009/05/03/mais-ca-unha-data/ Sun, 03 May 2009 01:27:29 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=226 Pasado o Primeiro de Maio, as luces cegan, disólvense na noite refugallos de plástico e o nordés arremuíña a poeira que queda do día festivo. Recolléronse as bandeiras, as pancartas, os textos impresos; a feira ordinaria da vida recupera a rutina. Para algúns, talvez privilexiados, o sábado non houbo traballo. Para outros, non o hai ningún día desde hai meses ou semanas. Rexeitamento colectivo do traballo asalariado? Aínda non. Triúnfo da pilotaxe liberal da crise financeira. A caída da taxa de ganancia converteuse nunha precipitación ao inferno das rendas do traballo. Apura o descenso a ladaíña flexibilizadora, o fetiche da patronal cada vez que algunha sombra con silueta de toupa asoma o fociño. Cando máis do 30% do traballo é flexible, ou sexa, legalmente precario, constitúe cinismo confiar a saída da crise a unha maior flexibilización do mercado laboral. Flexibilidade e competitividade. Estas palabras moran alleas ao dicionario, pero existen. E teñen gume. Mancan.

Terminou o Primeiro de Maio, e, despois do paseo urbano, todos volvemos mansos aos nosos niños. Febras metálicas de luz solar rabuñánnos o pescozo, delicadas coma a liña que separa o ser do nada. Producir, consumir e, se hai lugar e tempo, reproducirse. Que o veo non pare. Coas sobras, exclusión, que agrega sabor ao cóctel de dominio e control agora que a cadea da hipoteca é débil. Foi a nosa procesión laica. Símbolo. Importante, mais non sempre efectivo de todo. Estannos reducindo a unha representación case platónica, igual ca as formas contemporáneas da política expropiada. A crise decide fragmentar os nosos últimos espazos de solidariedade. A carne máis débil, máis precaria, inmigrante, está nun tris de se ofrecer aos nosos dentes famentos. Coidado, a multitude é ambivalente, dixo Virno; a pulsión totalitaria tamén latexa. Véxase a proximidade de múltiples formas de fascismo. O poder necesita que as nosas frustracións flúan en violencia horizontal. Así evita o asalto ao pico da pirámide, alí onde reparten os das confederacións empresariais, os da maquinaria financeira e os sabios da economía despolitizada e indiscutible. Reparten beneficios para si, perdas para os máis e ordes para os gobernos. As organizacións sindicais tratan de parar o temporal.

Pasado o Primeiro de Maio, a realidade deixa a sensación dunha guerra de longa duración na que seguimos recuando para manter a salvo a retagarda. En Chicago, 1886, os traballadores daban os primeiros pasos, mortais, para reducir a xornada laboral a 8 horas. Hoxe, aquela conquista represéntaselles a moitos asalariados e asalariadas no horizonte das utopías. A compañía, a empresa, a obra dos emprendedores, como se lle queira chamar, xa non está na fábrica; instalouse nos nosos cerebros e desde aí manexa a produción e o consumo, o tempo de traballo e o tempo de lecer, se é que se poden aínda distinguir. O Capital goberna o mundo, xa o sabiamos, con man de escuma inxectada de aceiro. Gobérnanos os corpos, os tempos e as vidas, escaravéllanos nos cerebros, busca acougo nas circunvolucións, agóchase e infecta. Non é doado extirpar o furuncho. Os medios de produción simbólica manexan os textos da explotación coma se foran sagradas escrituras dunha relixión que aprendeu a non deixar para mañá a terra prometida e a vida eterna; agora ofrécea no presente, no instante, na proxección imaxinaria dunha existencia diferida a bens de consumo e símbolos de estatus. Pero o presente, o instante, é tan fugaz que sempre é pasado. E aínda non demos co buraco de verme que nos permita manexar o tempo. Mentres e non, os seus textos teñen a lexitimidade dos sabios da tribo; son inobxectables, a única verdade. Cando din crise queren dicir destrución das rendas do traballo asalariado e creba dos dereitos conquistados. O círculo vicioso. Volver comezar para chegarmos a onde estamos. Que o presente sexa o único horizonte visible. A máquina segue funcionando. Xa non nos precisa, pero sábelle a nosa carne e os nosos pensamentos.

Pasou o Primeiro de Maio. Por veces, a celebración parece enzoufarnos na perplexidade. Mudaron as condicións, mudou a composición de clase do proletariado, mudou a forma da fábrica, que agora é social e devece a totalidade, mudaron as relacións de forza, as condicións obxectivas e tamén as subxectivas. Pero existimos. Somos materia viva. O Capital soubo ler a Marx e a Engels mellor que boa parte da esquerda que inda atoutiña á espera da parousía. No momento deste presente sen futuro, cando a crise do capitalismo nos ensina a brecha profunda que lle serve de base a un sistema inxusto e tendente á descomposición, o proletariado contemporáneo, tan diverso pero tan sinxelo en intereses comúns e condicións de vida, está sen instrumento co que erguer outro mundo. A historia zigzaguea mentres desvela as súas feridas. O exército inmenso de asalariados e asalariadas, cada vez maior e máis diverso, podería alterar o ritmo ordinario das cousas. Fáltalle a nova Internacional, o instrumento de unidade que saiba ler os acontecementos e apuntar no albo exacto en cada instante. Cando o vello modelo vai perdendo carne por efecto da gangrena, as forzas do traballo sometido inda non dan armado as novas relacións que teñen que dar orixe ao mundo novo, ese que é posible. Toda a potencialidade colectiva do suxeito histórico do cambio non dá evitado converterse en mercadoría que compramos cos salarios resultantes da venda da nosa forza de traballo. Material ou inmaterial, tanto ten. Outra vez o círculo. Sen organización, os pobres do mundo, os asalariados, estamos illados, sos. Espidos.

O sindicato é o primeiro chanzo da unidade. É o ámbito que mellor debera captar a contemporaneidade coas novas formas do traballo e a nova composición de clase. Tócalle esnaquizar a lóxica da fragmentación. Para gañar en eficacia terá que fuxir da xestión, da burocracia, do pacto social a cambio de nada. A clase obreira en si e para si, consciente das súas necesidades, segue a ser a condición da emancipación. A crise económica, cuxa orixe xa ninguén parece lembrar, navega con dirección asistida. A maioría social, sen dar organizado aínda ben as súas pulsións liberadoras, non impugna con toda a súa contundencia as bases do sistema e a chantaxe do traballo asalariado. Da súa capacidade organizativa, de resistencia, de parir xa novas formas sociais e as institucións políticas que sirvan ás súas necesidades de emancipación depende o futuro da humanidade toda. Un proletariado consciente, unido e organizado mudaralle a faciana á crise. A República da Multitude. De non ser así, barbarie. Por Rosa Luxemburg.

]]>