bilingüismo – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Lingua, e xa está http://antondobao.blogaliza.org/2009/10/20/lingua-e-xa-esta/ Tue, 20 Oct 2009 17:51:11 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=550 JohanisAlexander[1]

A lingua é obxecto de debate social. Non teño claro se iso é bo ou é malo, pero que a política lingüística dun goberno autonómico reciba a contestación contundente que está recibindo cando só leva executándose uns poucos meses é indicativo de que algo se move. Non parece que os galegos e as galegas esteamos detidos no medio dunha escada a velas vir. Isto anda coma a Terra, que sempre se moveu aínda que o ser humano botase tempo e tempo a ignoralo, e algúns a queimar os seus conxéneres por se atreveren a dubidar da harmonía divina xeocéntrica. Os seus herdeiros manifestábanse hai dous días contra o dereito a abortar, é dicir, esixían castigo para as mulleres que decidan sobre os seus corpos e as súas vidas. Pouco muda.

A lingua non nos é indiferente. Non pode selo, porque é a nosa vida. Organizamos a nosa percepción do mundo con ela, socializámonos con ela, vivímola. Calquera indocumentado, din algúns, dáche clases de lingua. É normal; a lingua tamén é propiedade dos indocumentados, que, ademais, posúen idéntica capacidade para construír infinitos enunciados cun corpus de signos reducido.

No que levamos de lexislatura, a lingua foi á rúa en dúas ocasións. Na primeira, o pasado 17 de maio, a reacción do goberno de Núñez Feijóo foi tan moderada coma a imaxe que a nova xeración do PP de Galicia quería ofrecerlles aos votantes: é unha manifestación preventiva, non hai razóns obxectivas para facela. Era curiosa esa alusión negativa á prevención nun partido que con tanta zunia promoveu e defende a guerra e a represión preventivas. Os que nos manifestamos por Compostela aquel 17 de maio se cadra andabamos coa area no zoco e saïamos á rúa para advertir. Non para ameazar; a multitude non sabe o que é iso, actúa e xa está. Preocupábanos un discurso radical contra a lingua, alicerzado nun limo de prexuízos, ignorancias e falsidades. Este domingo, o 18 de outubro, xustamente cinco meses despois daquel acto de prevención, non sei se se multiplicou ou se sumou a cantidade de navegantes das rúas de Compostela, pero o clamor foi máis contundente e decidido. A proba desa contundencia podemos rastrexala baixo a tona do desacougo público do Partido Popular e do goberno galego. Teño a sensación de que a manifestación amolou máis do agardado.

O goberno de Galicia tería que tirar conclusións. A lingua galega necesita gañar e recuperar espazos sociais, e para iso cómpre unha política de discriminación positiva e medidas de restitución, non vale o laissez faire. O sarillo obsesivo do goberno e de sectores próximos contra esta necesidade pode converter a torta en pan e acabar restándolle máis votos ca os que pretendía aforrar botándose no colo dun grupúsculo sectario, ignorante, reaccionario e tuzaramente galegófobo. Quizais tamén o empeño en manterlle un sorriso de aceptación á caverna mediática e social española, que fede a incenso máis ca a xofre, e á extrema dereita clerical non lle sirva ao Presidente de Galicia máis que para pasar doces soirées nos estudos da COPE e de Intereconomía. Que fagan como mellor lles conveña, pero que lle dean á lingua propia de Galicia o trato que calquera goberno do mundo lle dá á lingua propia da súa comunidade. É só iso.

Mais tamén cómpre tirar conclusións desde esta banda de quen estamos pola plena normalización. Porque hai que desarmar o discurso falsificador, cínico e analfabeto dos que manexan os termos fetiche: imposición, liberdade, bilingüismo. Cómpre recuperar os verdadeiros significados das palabras. E tamén porque debera concluír o tempo dos discursos da derrota. Nas rúas de Compostela había o 18 de outubro demasiada xente como para que nos permitamos o luxo de insistir na desaparición e na morte coma se prevalecese en nós unha pulsión suicida. A mobilización indica determinación da multitude, ou sexa, a necesidade dun discurso de esperanza, firmeza e futuro. Viviremos na nosa lingua e seremos barreira contra todos os ataques que se lle dirixan. E seremos arrogantes: por moito que lles revire as asaduras, a lingua está e estará viva, ocupando espazos sociais e fachendosa da súa hexemonía en ámbitos coma o cultural. Digámolo sempre e en voz ben alta.

O discurso normalizador ten que conectar principalmente cos falantes. Non pode haber fronteiras entre os falantes conscientes e os espontáneos. Haberá que esborrallar vellas interpretacións do conflito lingüístico de substitución psicoloxistas, idealistas, antimaterialistas e culpabilizadoras das propias vítimas. Haberá que ofrecer interpretacións materialistas e fortalecer as proteccións, a autoestima e a lealdade lingüística dos falantes, convidalos a ser os protagonistas deste camiño tan complicado como necesario. Sen distancia.

Co 18 de outubro non terminan as mobilizacións pola lingua. Seguirán. A aparición de iniciativas diversas que se mesturan e avanzan sinuosas, sen seren detectadas polos vellos e inservibles radares, é un sinal de madurez e de vitalidade. O próximo 14 de novembro volveremos atoparnos. Antes, probablemente haxa outras ocasións de seguir obrigando aos ignorantes a se repetiren como papagaios grises: imposición, liberdade, bilingüismo. Pero a cada volta, máis indignados e incómodos, con maior claridade de intencións, ao descuberto a estrutura profunda do seu discurso, os seus principios, a súa cosmografía paiola, o seu analfabetismo rotundo e as interferencias da súa capacidade cognitiva e de abstracción. Morre ese discurso que quixo xogar á metáfora sen se decatar de que a metáfora eran os propios emisores.

A liña de fuga ofrécellela Intereconomía: El ministro de Justicia, contra el bilingüismo. El masón (con entoación enfática) Francisco Caamaño ha participado esta misma tarde en una manifestación junto a independentistas gallegos (imaxes de Guillerme Vázquez, Carlos Aymerich e Teresa Táboas) en la que ha reclamado la supresión del Castellano en el sistema educativo de Galicia.”

Amén.

]]>