aborto – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Corpos http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/13/corpos/ Mon, 12 Apr 2010 23:30:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=629 Creo que é unha torpeza considerar os casos de pederastia que se lles van coñecendo a tantos santísimos padres exemplares da Igrexa Católica como unha consecuencia directa ou indirecta do celibato. Non entendo moito destas cousas, pero imaxino que incluír no mesmo argumento o abuso sexual e a castidade argalla un oxímoro textual, se iso é posible. Non. Ó meu ver, as razóns cumprirá buscalas noutros territorios.

A Igrexa Católica é unha institución historicamente confundida co poder. Aínda que o Reino de Cristo seica non é deste mundo, o da xerarquía católica si. Riquezas, pompa, ostentación, banca, Estado, impunidade, diñeiro son riscos distintivos de tan sagrada institución. Se alguén quere saber que significa o trato católico coa riqueza e co mercado non ten que facer longas viaxes nin recorrer á metáfora. Hai en cada lugar un exemplo elocuente. Pero, con todo e ser a máis aparente e a que mellor se detecta, non é a externa a máis importante relación da Igrexa co poder senón a obsesión institucional con que poder e Igrexa se confundan nun mesmo todo orgánico. A aspiración transcendente da Igrexa é ser poder e que o poder sexa Igrexa. E a súa historia, amais de fonte de inspiración, é unha superabundancia de morriña.

O poder, sábeo ben quen goza del e quen sofre o seu dominio, non é tanto unha institución identificable coma unha relación perversa de submisión e mando que presenta aparencias cada vez máis difusas. E nesas artes do difuso, da aparencia, da palabra suave con xesto doce e man agresiva e firme no castigo, a Igrexa leva dezaseis séculos sendo mestra. Como pouco.

Os casos múltiples de pederastia veñen adobados cunha indigna actitude vitimista da xerarquía e dos seus medios de produción simbólica. A mística da persecución dos lacaios do mal élles produtiva. Santa e rendible hipocrisía. Pero en realidade aquí non hai desviacións duns homes de recta vontade e torto proceder causadas polo demo, polo pecado ou pola contención dunha sexualidade explosiva, senón as expresións dun poder que sempre se manifesta como dominio, submisión, castigo e, sobre todo, posesión.

Para a Igrexa Católica, o corpo humano é pecaminoso, desprezables e sucio. Non sei ben se porque sabe que o noso corpo é o resultado dunha evolución a partir dun puro accidente cósmico ou porque cren de veras que Deus, na súa inmensa sabedoría, pechou as nosas almas puras nun cárcere terreal indigno. En calquera dos casos, latexa nese odio unha verdadeira razón utilitaria: dominar os corpos é posuír a totalidade do ser. Porque o cerebro é corpo, e a razón unha marabillosa actividade corporal, como a vontade, o desexo e a teima en colmalo. Se o poder domina o noso corpo, é dicir, se nolo expropia, o dominio absoluto sobre todas as dimensións humanas será un feito. Sen corpo non hai desexo, non hai razón, non hai vontade, non hai conciencia das necesidades, non hai, por tanto, humanidade en si. E moito menos a posibilidade dunha idea de liberdade neste mundo. A anulación do corpo é a anulación absoluta do ser humano. A negación. É aí, no ataque ó corpo, onde cómpre esculcar as razóns da pederastia. E tamén do clásico castigo corporal, dos malos tratos, dos abusos, sempre co neno como vítima indefensa, a árbore que cómpre endereitar antes de que creza. Outramente, non quedaría máis remedio ca unha Santa Cruzada, coma en 1936, de curas con camisa azul e pistola ó cinto.

O dominio do corpo, ou sexa, a explotación, a submisión, a posesión radical da persoa, é ilustra a razón católica. Cando un arcebispo advirte ós fieis de que unha muller que aborta lle entrega ó seu home autoridade total para facer o que queira con ela, licenza absoluta e sen límites para abusar do seu corpo, manifesta as dúas facianas do dominio sobre o corpo. Neste caso, a muller, outra das zonas febles da sociedade ideal para a xerarquía católica, é un ser desposuído do seu propio corpo desde antes mesmo do seu nacemento. Ó cabo, só é unha vulgar costela.

Fronte ó integrismo católico, a razón laica, antes de que os seus medios de produción simbólica terminen de degradar tan elevado concepto. Nunha sociedade rexida por esa razón laica, que é unha aspiración lexítima de homes e mulleres con arela de liberdade, ninguén máis ca nós mandará nos nosos corpos, a propiedade máis prezada que posuímos.

]]>
Preguntas no aire http://antondobao.blogaliza.org/2009/11/17/pereguntas-no-aire/ Tue, 17 Nov 2009 12:03:40 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=563

Esqueceulles a todos preguntarlle esoutro día ao Voceiro da Conferencia Episcopal Española, Juan Antonio Martínez Camino, apenas dúas cousiñas tan simples como importantes. A primeira, arredor do pecado. Avisou o xesuíta: pecado mortal público para quen apoie, vote, promova, defenda e respecte a nova lei de interrupción voluntaria do embarazo que os lexisladores impulsarán. E a vella? O caso é que a ninguén lle debeu interesar preguntarlle ao voceiro que consecuencias terá o pecado mortal para crentes e non crentes. Estamos todas e todos sometidos ao pecado e aos seus castigos ou a pena só lles afecta aos católicos? Non é o mesmo non poder comungar sen antes confesar o mal que un irremisible destino ao lume eterno no inferno. Pena que Martínez Camino non precisase algo máis a condena.

A segunda pregunta que quedou no aire tiña que ver coa herexía. Recoñezo que é fascinante o asunto. A quen non lle apetece ser un pouco herexe? Eu imaxino que cometer herexía en estado de pecado mortal público ten que ser terrible; non hai mente humana que dea imaxinado a dureza e a dimensión do castigo eterno que merece tal falcatruada. Un subidón, vaia. E mais ninguén ousou preguntarlle a Martínez Camino se a herexía terá algún castigo previo, ou sexa, se hai que pasar por purificación antes da condena a un inferno infinitamente máis cruel ca o que merecerá calquera pecador normal e corrente. Talvez, a mesma pregunta en si podería ser obxecto de castigo eterno tamén, e iso mételle a calquera o medo no corpo, non que non. Pero a min asáltame a dúbida: será a fogueira un bo remedio contra a herexía ou será mellor unha limpa decapitación? Como ambas as formas de purificación fan parte do acervo histórico da Igrexa Católica, igual aínda lles rebolen pola cabeza, quen o sabe. As súas circunvolucións cerebrais son inescrutables. Eu intúo que se hai castigo en vida por obra de fogueira ou machada, non será preciso inferno diferente ao ordinario.

Foi unha pena que ninguén lle preguntase nada disto a Monseñor (será Monseñor?) Martínez Camino. Hai máis asuntos por aclarar, pero necesario é recoñecer que son menores. Verbigracia, se converterse en obxector de conciencia xa exime ao valente médico, enfermeiro, deputado ou varrendeiro de confesar os seus futuros pecados, é dicir, se tan heroico acto funcionará coma se fose unha bula correctamente adquirida e pagada. Ou sexa, se, por un casual, caen en pederastia, explotación, malos tratos con ou sen asasinato ou defensa da pena de morte, estarán libres de pecado ulterior por teren obxectado unha ou mil veces contra o vicio feminino de abortar.

Se for así, benaventurados os obxectores, porque eles verán a Deus de todas todas.

 

]]>
Contra a certeza, dúbida http://antondobao.blogaliza.org/2009/10/29/contra-a-certeza-dubida/ Thu, 29 Oct 2009 12:11:41 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=557 As túas conviccións outórganche a certeza absoluta; as miñas obríganme a dubidar de todo. Algo así, con outras palabras, vén a dicirlle Hipatia de Alexandría ao Bispo de Cirene en Ágora, a última película de Alejandro Amenábar. Unha paráfrase da historia da humanidade, da loita entre as conviccións relixiosas e a razón.

A historia do coñecemento do que fomos e somos e do universo inabarcable que nos acolle nun recanto afastado dunha apartada e pequena galaxia é unha loita a sangue e ferro contra o poder omnímodo da fe. O coñecemento, con todo e ser intenso en moitas disciplinas, é incompleto. E probablemente non chegará a dar conta de todo o que nos esixe interrogarnos. Velaí a súa grandeza. A razón é fascinante porque dubida. E isto nada ten que ver con relativismos morais nin outras argumentacións pouco consistentes inventadas para condenar —hoxe a fogueira ou a lapidación son só simbólicas, e é un avance— a aqueles seres humanos que ousan traspasar certas fronteiras só abertas á inconmensurable sabedoría de Deus. Por sorte para nós, humanos simples, o coñecemento, e non precisamente a fe, mediante a dúbida vainos facendo máis libres.

Stephen Hawking conta que Xoán Paulo II lles pediu aos científicos, nunha conferencia sobre cosmoloxía celebrada no Vaticano, que non estudasen a orixe do Universo, pois era o momento da Creación, é dicir, obra de Deus. Hawking presentara un relatorio no que teorizaba arredor o inicio do Universo, pero alegrouse de que o Papa non se decatase; non lle chistaba a idea de ser entregado á Inquisición, como lle ocorrera a Galileo. Talvez esaxera o científico, porque en 1992 o propio Xoán Paulo II asinou unha declaración na que a Igrexa recoñecía que a acusación contra Galileo fora un erro motivado por unha tráxica e mutua incomprensión. Ao bo do Galileo déralle por teimar en que a Terra andaba a voltas ao redor do sol. A Igrexa non foi tan severa con Galileo coma con Giordano Bruno, pero é que este sumaba varios crimes ao seu currículo, desde a submisión á ciencia deica a herexía. Hipatia de Alexandría, á que Amenábar lle rende unha fermosa homenaxe, tamén morreu violentamente. Pola razón.

A militancia na fe merece todo o respecto. E non necesariamente é incompatible coa militancia na razón. Mais o conflito é inevitable cando a fe, que inviste a existencia humana de transcendencia, impón os seus principios e as súas normas tanto no ámbito privado coma no público. Aí a fe é totalitaria. É a que define a Igrexa Católica desde Constantino. E non muda nin mudará.

Nesa liña totalitaria circulaba esoutro día Carlos Luis Rodríguez ao perseguir a Carlos Callón, naquela ignominiosa entrevista, para que comparase a manifestación a prol da lingua coa que un día antes atravesara Madrid para esixir a abolición do dereito ao aborto e o correspondente castigo terreal (o eterno está garantido) contra as mulleres que decidan non culminar embarazos e contra todo aquel que practique abortos. Rodríguez, non é nada novo, recorreu insistente á técnica do sofisma infantil: se vostedes din que o Goberno ten que escoitalos por saíren á rúa milleiros de persoas, entón recoñecerán que o Goberno de España ten que escoitar o clamor dos antiabortistas ou como sexa que haxa que denominalos. Ou sexa, somete a xuízo relixioso a ocupación pacífica da rúa e acubíllase no principio totalitario de que a única lexitimidade é a da representación, que é como dicir a da lei. Obvia, por tanto, que o dereito é posterior ao poder constituínte e que muda necesariamente cando muda este. Para el, non é o pobo quen máis ordena, senón a entidade abstracta da representación, que despois de cada proceso electoral queda fixada como vontade unitaria e inmutable, non sometida á multitude, por suposto. A soberanía residirá en cada caso nesa representación absoluta exenta de todo control democrático, só sometida ao control aristocrático das empresas comunicativas.

Sobre ese castelo de fume, o xornalista Rodríguez reitérase nun discurso sen raciocinio, de superficialidade relixiosa. Porque hai mal e hai ben que eticamente han de determinar as liñas de bo ou mal goberno. E para exemplo, as dúas manifestacións. Na estrafalaria concepción do xornalista Rodríguez, unha manifestación estaba amparada polo dereito de responder a un goberno que xeraba división social cunha decisión eticamente reprobable; a outra, por contra, disparaba contra a verdadeira soberanía popular residente no goberno que actúa conforme ao sentido común, á liberdade e á non imposición. As incoherencias profundas e superficiais do hipotético pensamento de Rodríguez darían para moitas páxinas. Mais a propia comparación en si de ambas as manifestacións é, como mínimo, perversa e tramposa. Porque os puntos de partida e de chegada son non xa opostos, senón incompatibles, profundamente antagónicos.

Se o círculo é a perfección, e a perfección é cousa de Deus, o mesmo ca a Creación da Terra e do home, non haberá peor crime que concibir a Terra en movemento elíptico ao redor do Sol. Se o pobo galego lle deu a maioría absoluta ao PP -non importa que as organizacións do bipartito sumasen máis votos- e este retira a lingua da vida pública e do ensino, o pobo galego desexa a extinción da súa propia lingua; negarse a esta vontade divinizada é un crime de lesa patria. Sedición totalitaria. Ambas as argumentacións representan as prevencións totalitarias da fe contra a razón. Pensamento Rodríguez.

A manifestación de Queremos Galego non facía máis que reclamar un dereito posto en perigo por un goberno lexítimo pero sometido a crítica e contestación social. Pola contra, a manifestación antiabortista reclamaba, con coherencia tradicionalista e relixiosa, o castigo para toda aquela muller (e home) que contraveña os preceptos morais dunha confesión relixiosa. Coma con Giordano Bruno e Galileo e tantos outros. Coma con tantas mulleres. Coma con Hipatia de Alexandría. Castigo á impudicia. Certeza totalitaria contra a dúbida racional.

]]>
Pracer e castigo http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/24/pracer-e-castigo/ Fri, 24 Jul 2009 12:19:55 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=480 A dereita vive obsesionada co castigo. Non porque os que se adscriben a esa beira ideolóxica nazan con algún xene que lles determine o pracer por penalizar inflexiblemente os seus conxéneres. Tampouco será porque sufran ningunha eiva física, como lle ocorría a aquel personaxe da película Todos din I Love You, de Woody Allen, que sendo fillo de demócrata militaba nas ringleiras conservadoras e antiabortistas por mor dun tumor que non lle deixaba chegar sangue e osíxeno ao cerebro.

Ese culto ao castigo dos conservadores talvez ten máis que ver coa súa posición social, cos lugares que ocupan nas relacións de poder e tamén coa propiedade. Non todos os conservadores, liberais, dereitistas ou mesmo fascistas teñen poder nin gozan de propiedade, iso é evidente, pero o poder e a riqueza exercen unha atracción que axuda a reproducir comportamentos e a asumir principios aínda que atenten en moitos casos contra os propios intereses. A fascinación da autoridade, da xerarquía e do dominio. Mesmo os hai dispostos a o sacrificaren todo, o que son e o que poderían aspirar a ser, polo benestar, a riqueza e a felicidade dos amos.

Algunha conexión ha de haber entre a fascinación polo castigo e a centralidade deste na relixión, tanto no plano mítico -o gran castigo eterno- coma no social e no individual -o castigo como referencia proscritiva do dereito natural; o castigo como porta á penitencia camiño da purificación. O sentido relixioso da orde social conecta a dereita coa devoción polo castigo.

A autolesión, porén, non está incluída entre as patoloxías da dereita. O autocastigo queda reservado para os febles, e a febleza é incompatible, ben o sabemos, coa alta responsabilidade de guiar colectividades material e espiritualmente. Probablemente esa será a razón pola que a cúpula -e os votantes- do Partido Popular non quere saber nada dos gromos de corrupción que lles xorden na hortiña da casa mesma. A corrupción é inherente ao sistema, parte do seu motor; non merece castigo. Se cadra, soamente discreción. O pico da pirámide social non pode someterse aos xuízos infundados das dimensións inferiores. O xuízo só é concibible se o emite a superioridade, outro non é posible. A xustiza ten que ser fiel á súa función de garantir a inmobilidade social absoluta. Tampouco o poder divino admite xuízo. Só Deus pode xulgar os homes, nunca os homes a Deus. Iso sería o máis mortal dos pecados e xustificaría o castigo máis cruel e os tormentos máis atroces. A orde require esta garantía de inmobilidade que tan cara lle é á dereita e á que tanto lle gusta aproximarse a esquerda institucional. O importante é que nada mude, que nada altere o statu quo. Os votantes son instrumentos de lexitimación mediante a reprodución de tan esquemáticos, simples e infantís razoamentos.

O xuízo de arriba abaixo. De Deus aos homes. Por iso a corrupción será unha práctica só posible nos de abaixo. Nos de arriba é negocio. Para que querería corromperse un rico empresario se xa ten todo o que desexa? Máis doado será que se corrompa un pobre ao que lle falta de todo para o ter todo. De aí xorde a cegueira ante os propios pecados e tamén a severidade na aplicación de castigos inflexibles e exemplares aos inferiores por mor das súas debilidades conxénitas. Seguimos no lugar de sempre: se unha muller aborta, aínda que sexa por necesidade, castigo. Se alguén practica sexualidade contra natura, castigo. A forma é variedade. Desde a pena de privación de liberdade á privación de dereitos. Tamén a pena de morte, se é precisa. A dereita excítase coa privación allea. Será a síndrome da acumulación.

Os espantosos crimes contra dúas nenas ocorridos hai uns días, con menores como odiosos protagonistas, volveron excitar na dereita o degaro de castigo. Voceiros do PP e reprodutores mediáticos das ideoloxías conservadoras coinciden na necesidade urxente, nada máis urxente e necesario, de reformar a lei do menor para facer dos nenos suxeitos de castigo de privación de liberdade. Entre un neno, Bárcenas e Camps, o linde entre o castigo ao inferior e a inocencia do modélico competidor.

O castigo non cumpre ningunha función social positiva, pero sérvelle ao poderoso para enfatizar o seu dominio sobre os corpos e os cerebros e mais para sacralizar a propiedade e a orde dela derivada. O castigo non é espello refractario que convide aos delincuentes en potencia a non cometer delitos. Iso é mentira. Como é mentira que a ausencia de castigo convide ao delito, ou que a despenalización do aborto convide ao aborto por puro pracer. Mentira e froito dun razoamento primitivo, inferior á idade penal.

Se o Estado non ten dereito a entremeterse na educación dos nenos, nin no tocante ás linguas vehiculares do ensino nin na aprendizaxe de materias non relixiosas que a dereita considera doutrinarias; se a responsabilidade da educación e dos valores dos nenos corresponde aos pais en exclusiva, talvez sexan os pais os que deban responder dos actos de seus fillos pequenos que aínda se están formando como persoas.

Que busquen a dereita, Andrés Aberasturi e outros as razóns do crime na propia miseria dos seus principios sociais, económicos e políticos. No modelo de convivencia que se lles transmite aos pequenos, na exaltación da competencia e do poder, no desprezo á solidariedade e ao común, na institucionalización da humillación do inferior, no rexeitamento obsesivo de todo o diferente.

Eles son os culpables. Que non queiran, por riba, gozar co castigo alleo.

]]>
Amor contra natura http://antondobao.blogaliza.org/2009/07/06/amor-contra-natura/ Mon, 06 Jul 2009 09:27:53 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=461 Hai uns días, o Tribunal Superior de Delhi ditaminou que os actos homosexuais non son un delito e que a súa penalización viola dereitos fundamentais recoñecidos pola Constitución da India. Polo visto, o Código Penal criminaliza os actos sexuais contra natura, entre os que caen, como non, as relacións homosexuais, a transexualidade ou certos actos heterosexuais. Loxicamente, é de celebrar esa decisión do Tribunal Superior de Delhi, non xa polo que ten de recoñecemento simbólico de dereitos fundamentais, senón porque aliviará persoas afectadas por tal proscrición, castigadas mesmo con penas de cárcere.

A dura represión de prácticas sexuais contra natura non é exclusiva da India. Hai poucos meses, Francia presentaba na ONU un proxecto para a despenalización universal da homosexualidade; polo mundo adiante segue habendo multitude de persoas que sofren represión por mor das súas prácticas sexuais privadas. Castigos corporais, penas de privación de liberdade, mesmo a pena de morte. Todo iso, mais unha boa condena eterna, merecen para algúns as prácticas sexuais contra natura.

Argumentar nestas alturas a favor do dereito a unha sexualidade libre entre adultos dá un reparo interminable. A historia do ser humano é unha loita sen desmaio contra natura. Andarmos vestidos, vivirmos en edificios construídos por nós, a razón fronte ao instinto, todas esas cousas que insisten na nosa teima continua contra as determinacións da Lei Natural. Ruboriza escoitar a escusa das prácticas contra natura como coartada para toda caste de atrocidades.

Ante a sentenza do Tribunal Superior de Delhi, a alegría entre homosexuais e outra xente nobre non é estraña. Tampouco o é a oposición que inmediatamente manifestaron as confesións relixiosas. Hindús, musulmáns e cristiáns escandalízanse. Todo acto contra natura viola a razón relixiosa, ese oximorón. A resposta relixiosa, ao se opoñer á despenalización, consiste en defender explicitamente a imposición de castigos; non abonda coa condena moral ao acto en si, esíxese o castigo público, a penalización. Móveos a idea do dominio absoluto sobre o corpo e sobre o ser na súa totalidade.

O Vaticano tamén se opuxo á proposta francesa de despenalización universal da homosexualidade. Para a xerarquía católica, a pena de morte que nalgúns estados se lles impón a homosexuais é xusta e necesaria. Antes mortos que maricóns. Na católica escala de valores, ligada á Lei Natural, entre a pederastia, a homosexualidade e o aborto, as penas aplicables deben ser proporcionais á gravidade do delito. A Igrexa ve ben o asasinato legal dos que practiquen unha sexualidade libre que para eles é aberrante. Como todo o que porte con fachenda ese cualificativo ceibo. Porque, propiamente, libre só pode selo Deus.

Os que con tal saña se opoñen á despenalización de certos actos fan gala dunha peculiar concepción da existencia baseada no sometemento absoluto de todo ser humano, crente ou non, aos designios divinos, á moral ditada pola Lei de Deus, ás determinacións de seres autoproclamados infalibles, ás estreitas marxes do natural. Non se conforman nestes casos coas terribles e seguras condenas eternas, esixen represión e dominio sobre os corpos. Expropiar os corpos e todo o que conteñen e son capaces de orixinar, incluídos os pensamentos, as vontades e os desexos. Mancalos. Porque o dominio absoluto sobre cada corpo é a garantía última do dominio sobre a totalidade dos seres humanos, nos ámbitos públicos e na propia privacidade, na intimidade mesma.

A tradicional teima obsesiva da Igrexa Católica —e das outras relixións— co corpo é a consecuencia dunha necesidade de dominio orgánico da totalidade humana. Sen marxes para a libre decisión, para a liberdade. Toda práctica que exalte o dereito de cada un sobre o seu propio corpo, é dicir, a súa posesión, desde a homosexualidade ou calquera práctica sexual libre ata o aborto como dereito da muller sobre si, é para as igrexas unha representación viva do mal. Son actos contra natura. Humanos, por tanto. Amor contra natura. O mal. Por iso esixen condenas. En realidade, non están tanto contra o aborto como a favor de que se inflixa con total severidade castigo duro a quen ouse practicar o dereito de decidir sobre o propio corpo.

Decidir sobre o propio corpo e practicar con el en liberdade é un dereito irrenunciable froito de conquistas relacionadas coa pulsión liberadora do ser humano. Ninguén renunciará. Calquera exercicio dunha sexualidade libre, na medida en que afirma a posesión do propio corpo, sexa homosexual, heterosexual ou onanista, socava o poder da Igrexa. Calquera poder. Por iso merece castigo. No outro lado da vida, castigo eterno. Se por eles fora, tamén nesta vida duro castigo, severo, cruel. A purificación mediante o sufrimento radical.

]]>
Dura lex, sed lex http://antondobao.blogaliza.org/2009/06/01/dura-lex-sed-lex/ Mon, 01 Jun 2009 00:00:10 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=324 Que Monseñor como se chame (Cañizares, Rouco, Barrio ou o propio Papa de Roma) opine que un aborto é peor que mil abusos a menores non debe sorprendernos. A Igrexa Católica clasifica moralmente cada conduta do ser humano, en soidade e en sociedade. No amplísimo catálogo de pecados incurables hai ben onde elixir para condenarse ao lume eterno nas caldeiras do inferno. Seguir ou non as súas prescricións e proscricións, cumprir ou non co que homes tan extraordinarios mandan e prohiben en materia de actos e pensamentos, de concepcións da vida, da materia, da historia e do propio universo é problema só dos que militan no Partido da Fe. A pesar de que é infinitamente máis difícil apostatar que mercar unha casa, ninguén está obrigado a esa militancia. Outra cousa é que nos fagan apandar coas súas manifestacións e nos obriguen a soster os seus vicios cunha parte dos nosos salarios.

A Igrexa Católica é o que é e o que foi. Non é nada novo esa teima en concibir os seus principios morais como unha necesidade social que debe impoñerse ao conxunto da cidadanía, independentemente das crenzas, da relixiosidade ou do ateísmo de cadaquén. No Estado español, segue a considerarse a garante do ben, da moral, dos bos costumes, de todo aquilo que fai de España esa reserva espiritual de Occidente e do mundo enteiro. No cerebro colectivo eclesiástico, o nacional-catolicismo nunca foi derrogado. Razón non lles falta: os representantes públicos seguen a axeonllarse ante os símbolos católicos, acoden ás procesións, presídenas e fan ofrendas ridículas. E a relixión fai parte dos plans de estudo. Se queremos saber de onde procede esa moda sarcástica da liberdade de elección, miremos para aí. Cando a lexislación non responde formalmente ás necesidades impositivas da Igrexa, velaí está a liberdade individual para reverter toda claridade democrática e laica. Os procesos que se seguen contra a lingua galega no ensino e na administración teñen idéntica orixe relixiosa. Alá, no fondo, o exemplo de Belarmino con Giordano Bruno e despois con Galileo. E tantos outros.

Probablemente a Igrexa Católica é unha das peores cousas que lle ocorreron á humanidade. Son dous mil anos de historia tétricos. E non polas súas crenzas, nin polos seus ritos, nin pola súa fe, sempre respectable e digna de que os seus practicantes gocen de todos os dereitos, senón pola súa obsesión totalitaria, a miúdo complementada cunha participación no poder e, por tanto, no dominio, no control e na brutal represión. Desde Constantino ata os nosos días, o norte da institución é abranguer co seu manto todos os espazos sociais, todos os ámbitos públicos e privados. A anulación do ser humano en nome dunha outra vida verdadeira, noutro lugar e a outra hora. Aquí, o sufrimento. Sobre todo para os pobres e os derrotados. A dor que purifica.

Que monseñor como se chame considere que o aborto é unha aberración é coherente co seu pensamento mítico. Se Deus é quen nos fai humanos no momento mesmo da concepción, derramar o proceso de xestación, interrompelo, é atacar a súa obra. E iso merece fogueira, aínda que as de hoxe sexan só (de momento) simbólicas. Non deberan o Goberno de España e o PSOE escandalizarse de máis porque un alto dirixente da Igrexa Católica lles reste profundidade aos propios crimes e eleve ao paroxismo a criminalidade de actos que non lle gustan. Farían mellor se miran a outro lado e se dedican a construír un estado laico, non sometido aos principios da Igrexa Católica, ás súas chantaxes nin aos seus intereses económicos e de dominio das subxectividades. Aí debe morrer o conto. Aínda que igual é posible aplicarlles a Lei de Partidos por non condenaren con contundencia o terror contra as vítimas máis inocentes —os menores encomendados ao coidado dos que abusan deles. Coñecerédelos polas súas obras, dis que dixo Xesús, o mesmo que expulsou, seica, os mercadores do templo.

Por contra, non son anecdóticas as manifestacións do candidato número un do Partido Popular ás Eleccións ao Parlamento Europeo. É totalmente respectable a súa fe, como o son os seus principios relixiosos e morais. El, coma calquera, ten dereito a seguir cegamente a doutrina da igrexa neste e noutros asuntos, a pensar o que queira verbo do aborto, do abuso de menores, da masturbación, da explotación, da pobreza, da fame, da miseria, da ignorancia orgullosa, da enfermidade, da transmisión da SIDA ou mesmo do dereito dunha rapariga de 16 anos a proseguir co seu embarazo aínda que seus pais queiran obrigala a abortar. Ou ao revés. Pero é chocante que quen foi Ministro do Interior e vai ser representante do pobo español no Parlamento Europeo aboie por enriba da lexislación vixente e criminalice un acto perfectamente legal ao tempo que suaviza a gravidade dun delito criminal abominable. Iso só ten un nome: fundamentalismo. Non só o hai no Islam. Porque cando se trata dun cargo público, aquí non contan os seus principios morais, as súas crenzas, os seus mitos e supersticións nin os seu gustos senón a lei. Dura lex, sed lex. Non era así?

A este paso, non haberá maneira de crer que a defensa do Estado de Dereito é o horizonte que guía sempre o comportamento público destes demócratas que tan cómoda e tranquilamente vivían con Franco.

]]>