Blog de Antón Dobao

República da Multitude

Febreiro 11th, 2010 at 11.12 p.m.

Inmersión e equilibrio

in: Lingua

O Presidente da Xunta respondeu aos informes precisos, contundentes e brillantes da Real Academia Galega e do Consello da Cultura Galega cunha ocorrencia: fronte á inmersión, equilibrio. Velaí outro apartado que engadir ao libro que Prolingua presentou o pasado venres, 5 de febreiro, en arañeira, coa determinación aparentemente dispersa do enxamio, coa cartografía da toupeira e o camiñar sinuoso da cobra. Ou inmersión, ou equilibrio. Vaia, home, vaia.

Dar un paso decidido, poñer os pés na rúa, na administración, na televisión, na radio, na prensa, no cinema, no deporte, no comercio, na empresa pública e na privada, no ensino (tamén, si, no ensino!), na igrexa, na xustiza, na vida social de Galicia, é unha clase práctica perfecta para que calquera persoa formada, libre de todo prexuízo etnófobo, de toda variedade de fobia social, comprenda o verdadeiro significado dos termos inmersión e equilibrio.

O Presidente da Xunta non innovou discurso. Recorreu a un vello manual que volve estar de moda en certos círculos selectos: o enfrontamento maniqueo de contrarios, o Ben e o Mal en batalla cruenta. Ai, a relixión outravolta! Dun lado, a terminoloxía ligada ao Mal: imposición, inmersión, discriminación, persecución, exterminio, lingua vernácula -ou sexa, de escravos-, nacionalismo, apocalipse hispana. Doutro lado, a terminoloxía do Ben: liberdade, dereitos individuais, igualdade, equilibrio, unidad nacional, lengua común, cultura, un anxo fermoso (e exterminador, se é preciso, pero coa Xustiza Divina da súa parte) como modelo de referencia. Quen non prefire o Ben? Quen se deixaría engulir polas fedorentas queixadas do Mal?

O discurso anoréxico non fala só de linguas. O seu fiel apego ao dualismo nace de conviccións máis profundas e inconfesables. Do lado negativo, o rural, o atraso, o familiar, o local, o analfabetismo, a pobreza, as clases inferiores, obreiros, mariñeiros e labregos, o pasado, o inmediato, o material. Do bando positivo, o urbano, o progreso, a cultura, a ciencia, o coñecemento, o universal, a riqueza, as clases superiores, os ricos e fermosos, o futuro, a creatividade, a abstracción. A invasión urticante dun principio de distancia exacerbado. Ao discurso negacionista repúgnalle a lingua galega polo que representa máis que polo que é, ou sexa, polas persoas que a teñen como lingua de vida mais que polos seus trazos filolóxicos. Por iso queren equilibrio: dun lado, eles, a limpeza, a pureza, a pulcritude; do outro lado, sen que os invada, a merda. O terror á inmersión é pánico a enzoufarse na merda. Pureza contra mesturas indignas. Aturarannos mentres nos teñan lonxe, sempre que non contaminemos as súas rúas, as súas escolas, as súas salas de cine, os seus xornais, os seus comercios, os seus lugares de ocio ou os seus campos de fútbol.

Chámalle como queiras.

Un curmán meu asistiu a unha das 69 presentacións de ProLingua. Cando nos vimos, entre a pequena multitude que fixo pequena a Librería Couceiro, veu a dicirme que a resposta chegaba un pouco tarde, cando mesmo seus pais, que só falaron galego ata que lles deu por ir perdendo a vida aos poucos en Alemaña, sucumbirían ao mito de que todos os idiomas do mundo afogan no pozo negro en que algúns radicais andamos loucos por somerxelos. Tiña razón meu primo. Tardouse en tratar as mentiras como mentiras, deixouse que as indignas falsidades xerminasen nunha política lingüística perversa sobre todo pola súa capacidade para inxectar prexuízos coma virus.

Pero agora estamos aquí, díxenlle, e noutros 68 lugares de Galicia e de todo o mundo. Todas e todos. E isto non é máis ca o primeiro paso dun longo labourar arreo, que diría o poeta. A sala de máquinas tira que se esfraga.

E despois, contento pola pequena multitude consciente que arma unha cartografía de 69 capitais galegas, convideino a tomar un viño para celebrar o noso reencontro tras unha década sen vernos No bar onde vinte anos antes celebraramos a súa despedida de solteiro, falamos de cousas nosas. E vimos na televisión a Emilio Botín fachendear de beneficios en tempos de crise. E vimos tamén a esquerda oral e a dereita real, que tanto ten, ofrecernos o sinapismo milagroso para superar a fochanca: máis beneficios para uns, máis traballo e menos dereitos para os máis. Para o goberno do Imperio, o Ben e o Mal tamén teñen rostro e palabras. Entón lembrei os versos daquela canción: no pasará esa gran mentira liberal. E díxenlle que pasar, pasa. Polo de agora.

Ollámonos e brindamos polo venres de ProLingua, quere dicir, da lingua e dos seus usuarios.

Fóra era noite, pero non ía frío. Non parecía tanto inverno. E a luz repetía en ecos rebotados pola pedra de Compostela a determinación común: a lingua é o futuro.

Etiquetas:
-

Comments are closed.

  • Febreiro 2010
    M T W T F S S
    « Xan   Mar »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
  • LITERARIA

    i

  • AUDIOVISUAL

    claquetas1
  • Add to Technorati Favorites
  • PROLINGUA

    prolingua
  • A NOSA TERRA

  • REBELIÓN