Blog de Antón Dobao

República da Multitude

Febreiro 2nd, 2010 at 2.46 p.m.

Coma corpos mortos

Baixou polas escaleiras do hotel coma se fora a primeira mañá das vacación do inverno. Acompañábase coas miradas ao paso que rebotaban os seus andares nos múltiples espellos do salón Henry Kissinger, amplo, estampado de imaxes reflectidas, cargado de cor dourada, ruído de cristais coma axóuxeres, mesas de madeira nobre e cadeiras acolchadas en veludo verde moi escuro. Coma se houbese mil e mil ollasen. Ía pendente de que cada paso fose o perfecto, definitivo, modélico. Chegou á metade da sala cumprida, procurou unha mesa baleira á vista da entrada e sentou. A paz do lugar é incomparable. Nada de ruído. Calorciña.

Non tivo que erguer a man nin chamar por ninguén. Os bos empregados do hotel adiviñan no intre os desexos dos clientes. É un don que vale os seus cartos. Empeza a acomodarse. Tira de enriba o anorak e as luvas, pousa as lentes contra o sol que cega tras bater na neve e xa ten ao seu carón un camareiro negro, moi alto, delgado pero musculoso, fermoso coma un amañecer de inverno ao carón dunha lareira acesa. Un martini era o que lle apetecía. Non lle deu tempo a terminar de acomodarse de todo, e o fermoso camareiro negro xa llo tiña colocado na mesa coma se o fabricara alí mesmo, coma se o quitase do nada para demostrar que certa materia tamén se crea e se destrúe se hai medios.

Saboreou a copiña pouco a pouco. Achegóuselle unha rapariga con riscos faciais andinos. Cunha reverencia que lle quedou a medio camiño da xenuflexión, retiroulle da cadeira contigua a roupa para a neve que fora pousando elegantemente nun ritual ben medido. Nin ollou para ela. Arrombou a mesa coma se fose a súa nova oficina. Un ordenador portátil e un teléfono móbil de última xeración. Máis nada. Ao erguer a pantalla da computadora, deulle un derradeiro repaso ao rostro agarimado polo cuspe de sol e neve en que se estaba mergullando as dúas últimas semanas. Quince días máis, e volvía ao despacho coas baterías do trinque. A crise destes anos require afrontar os tempos duros con espírito vivaz e corpo atento. E rostro harmónico. A empresa familiar xa non é familiar. É súa, só súa. E de máis accionistas, pero súa sobre todo. E o xornal. E a radio. E a rede de concesionarios. E a construtora, que no último ano descendera lixeiramente o nivel de beneficios e pedía tomar decisións dolorosas pero necesarias. E a aseguradora. En fin, non todo era seu, pero coma se o fose.

Preparar o escenario non é o menos importante.

Fóra non neva. Vai un sol amarelo e grande coma o anel que loce no dedo medio da man dereita. Sorrí. Érguese cando entra o seu compañeiro. Abrázanse e bícanse. Algo falan, pero tan baixiño que nada se escoita. Ceiban de cando en vez algunha gargallada divertida. Térmanlles dos rostros bronceados sorrisos un pouco tensos, inchados. Repítese a rutina: chega o camareiro negro e fermoso e serve un cóctel en copa pequena; volve a rapaza con riscos andinos e lévalle a roupa de esquiar. Sentan e falan, ollan a pantalla do ordenador, vense nos espellos, miran a televisión e van vendo como entran outros cos mesmos sorrisos e dan os mesmos bicos, abrazos semellantes, toman copas parecidas, admiran o mesmo camareiro, sorrinlle igual á rapariga, que debe andar a argallar un armario de moita fusta con anoraks, gafas, chaquetas, luvas, bufandas e outros artigos para a neve. Contas, resultados, estratexias, medidas, financiamento, vendas e tamén un pouco de amores, mulleres, homes, escapadas e neve. Ese é o barullo que se escoita no salón Henry Kissinger do Hotel América, de categoría superior. E as campaíñas dos vasos en contacto cos líquidos, cos dentes, cos galillos vibrantes das gorxas. As peles morenas sorrín sen perder a necesaria tensión.

Entre o barullo frenético, non para de observalo todo. Coma se ideara a xuntanza, coma se o mundo se lle puxese aos pés. Antes de pechar a pantalla do ordenador, bótalle unha ollada ao titular do xornal electrónico. A letra é negra, arial, corpo 28. O goberno español vai elevar a idade da xubilación. Colle a copa mediada e levántaa á altura dos ollos. Observa a cálida humanidade do salón. Sorrí con confianza.

—Pola crise!

Todos erguen as copas e beben. Fóra, caen brazadas de neve dos teixos centenarios que circundan o hotel. Coma corpos mortos.

Etiquetas:
-

Comments are closed.

  • Febreiro 2010
    M T W T F S S
    « Xan   Mar »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
  • LITERARIA

    i

  • AUDIOVISUAL

    claquetas1
  • Add to Technorati Favorites
  • PROLINGUA

    prolingua
  • A NOSA TERRA

  • REBELIÓN