Blog de Antón Dobao

República da Multitude

Xaneiro 19th, 2010 at 2.47 p.m.

Macarróns con mollo

Ela acaba de poñer un prato con macarróns na parte da mesa que ocupa o seu home. El termina a sopa, retira o prato sen parar de mirar a televisión, pousa a culler á dereita, estuda os macarróns, acada o prato, apaña un garfo e espenica pezas salteadas. Ela recolle e vai para a cociña. Ao volver, cunha culler limpa na man, serve macarróns sen lles escorrer o mollo. Sempre os fai caldosos. O seu home segue a comer.

O comedor conecta co salón mediante unha parede aberta en arcada. Ao fondo, por fronte del, un televisor nun moble de madeira acastañada que ocupa a parede enteira. Aos lados, cadros con paisaxes de tonalidades moi frías, dous retratos de santos ao óleo enmarcados en grilandas de marquetería e mais unha virxe dolorosa de aspecto escuro.

O silencio esgázao o volume medio da televisión, non estrondoso. Alternan as voces dos presentadores do informativo e as declaracións de personaxes da actualidade. Ela senta escuadro á mesa, de costas firmes, en perpendicular ao televisor. Acanea o seu ollar entre o prato de macarróns e o nada que ten diante como limiar dunha rúa para viandantes cuxo barullo amortece con eficacia a dobre ventá. Ten o pómulo dereito máis engurrado ca o esquerdo; unha pequena caltridura, case imposible de distinguir baixo a maquillaxe, traza unha liña curva que devece por conectar o ollo e o nariz. Na fazula esquerda madura a carne nunha esvaecida cor de berenxena. Os ollos tenos secos, duros e rugosos coma unha caixa de area. Nada reflicten unhas pupilas que tenden á transparencia. Na parte esquerda do pescozo, tres marcas mudan ao marelo. Son tres pebidas de cobre.

Ela come amodo pero a feito, coa culler, para apañar mollo. El mastiga con ritmo, a cabeza ergueita, os ollos sempre chantados no televisor. Ten o pelo negro, de media melena peiteada para atrás ata a metade do pescozo. As orellas, descubertas coma a testa vernizada, danlle simetría a un rostro suave, ben barbeado. Os ollos azuis fanlle xogo coa camisa. A gravata vermella suxéitaa cun pasador de ouro con brillantes. Os movementos da mandíbula acompáñaos con pestanexos minúsculos. Move a cabeza en asentimento. Na televisión, un sacerdote de sotana negra e colariño branco, en plano medio, con cabeza calva e pelo negro ben recortado aos lados, exprésase con convicción. Hai males peores ca os deses pobres de Haití, vén a dicir. Teriamos que chorar por nosoutros, pola nosa situación espiritual tan pobre, pola nosa concepción materialista da vida. E el asente agora con máis vigor e mira para a muller sen parar de mastigar e de levar máis macarróns á boca aberta, tan dilixente como educada. Porque ao mellor, segundo di o crego con esa cara de sabenza, é peor o mal que padecemos nós ca o que sofren eses pobres inocentes. E el volve mirar para a muller. E cun xesto da cabeza pídelle que atenda ao que di o bispo sabio. E que o comprenda. E que o interiorice.

—Velo? O mal de espírito que nos corroe, ese si que destrúe e manca, non a dor do corpo, que purifica. Dío o bispo. Velo?

E ela ergue os ollos do prato, póusaos primeiro no xesto de bondade e elocuencia co que o seu home termina de expresarse cun coordinado sinal da cruz da testa ao peito e dun ombro ao outro. Advirte a mestura de imaxes de morte e santidade na televisión e nas pinturas das paredes e volve empuxar o rostro triste ao exterior a través da fiestra. No peitoril, unha pomba peteira o cristal arritmicamente. Empeza a caer algunha felepa. Non se oe nada.

-

Comments are closed.

  • Xaneiro 2010
    M T W T F S S
    « Dec   Feb »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • LITERARIA

    i

  • AUDIOVISUAL

    claquetas1
  • Add to Technorati Favorites
  • PROLINGUA

    prolingua
  • A NOSA TERRA

  • REBELIÓN