Blog de Antón Dobao

República da Multitude

Novembro 20th, 2009 at 12.16 p.m.

Xustiza sen xusteza

A Xustiza española non para de nos dar pé a manternos na tradición galega de observala con prevención e distancia. A lingua vén a ser desta volta a cerna de dúas resolucións xudiciais tan contraditorias como incompatibles. É posible tal cousa nun mesmo sistema xurídico con idénticos aparellos encargados de ditar sentenzas baseadas en idénticas leis? Pois é.

As dúas sentenzas son de sobras coñecidas. Unha, a do maxistrado de Alcorcón que lle denega a unha nai galega o dereito (inalienable ou non?) de escoller o seu lugar de residencia por culpa da imposición no ensino dunha lingua claramente inútil, o cal redundará nun menoscabo da educación, dos coñecementos e da saúde mental dos pequenos, abocados tamén á absoluta inutilidade. A outra, a do Tribunal Supremo, que por unha vez recoñece o obvio: a responsabilidade do ensino obrigatorio é do Estado, tanto no tocante ás materias coma ás linguas vehiculares. É dicir, os pais non teñen dereito a impedir que os seus fillos sexan escolarizados na lingua propia do territorio, por moi irresponsables que sexan. Profesaren pouco amor polo desenvolvemento intelectual dos seus descendentes non é unha causa obxectiva. Chegados aquí, a ver quen ousa discernir se é máis irresponsable atentar contra a saúde física dos fillos ou atentar contra o seu desenvolvemento intelectual. Por que a Xunta intervén para evitar a deterioración dun menor con obesidade mórbida e por contra favorece a deterioración intelectual, cognitiva e psicolóxica á que certos pais sectarios someten aos seus fillos co adaxo de se consideraren donos de decidir o que deben coñecer e o que teñen que estar obrigados a ignorar? Misterios dos nosos tempos.

O antagonismo das dúas resolucións non desvela tanto as regañas do aparello xurídico español como a tradición da súa maxistratura. Talvez hai unha mala interpretación do concepto de independencia xudicial. E talvez, digo só talvez, parte importante da xudicatura é herdeira directa do franquismo, como tantas outras instancias non depuradas na restauración monárquica. E hai herdanzas que pesan o demo.

Que os xuíces prexulguen é o peor que lle pode pasar á xustiza. E vai e resulta que hai un bo feixe de maxistrados que prexulgan, sexa cando se asombran ante linguas inútiles, sexa cando deciden que o mellor lugar para certas actividades políticas desafectas é o cárcere. Ao mellor, cando a maxistratura estea sometida ao control popular e dependa do sufraxio universal poderemos falar dunha Xustiza democrática. Mentres, notamos máis simulacro que verdade. E iso implica que as resolucións poden ser tan razoables coma a do Tribunal Supremo ou tan disparatadas coma a do Xuíz de Alcorcón. E así non hai quen se remexa.

Etiquetas: ,
-

Comments are closed.

  • Novembro 2009
    M T W T F S S
    « Out   Dec »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • LITERARIA

    i

  • AUDIOVISUAL

    claquetas1
  • Add to Technorati Favorites
  • PROLINGUA

    prolingua
  • A NOSA TERRA

  • REBELIÓN