Blog de Antón Dobao

República da Multitude

Xuño 15th, 2009 at 9.56 p.m.

Violencia

Nun mundo levantado sobre piares de crueldade, chama a atención observar como se arman discursos de intereses ao redor de certos conceptos de violencia. O universo da competencia salvaxe, da miseria e da exclusión, da acumulación e o empobrecemento parece levarse mal coa violencia. E nós aínda lle acreditamos no conto.

A violencia vén cabo de nós, non se nos desapega, co seu alento frío debúxanos no espiñazo a cartografía do arreguizo. Unha veces escapamos ás súas poutas; outras, deixámonos conquistar pola fascinación, unhas veces épica e outras romántica, dos seus vapores. Na sociedade do simulacro, as formas máis evidentes de violencia cedéronlle terreo á representación. Esta engánchanos, introduce en nós un interese morboso, mergúllanos nas ficcións langrinas, sanguinarias. Quen non acouga ante a versión violenta da xustiza poética en ficción audiovisual? Ás veces o informativo tamén nos impulsa a ese acougo mórbido.

A violencia é a parteira da historia. Rodéanos como unha segunda pel. Ás veces parece unha garantía de supervivencia; sempre, expresa con múltiples rostros os fundamentos do sistema social e económico vixente. É o sangue da sociedade simulacro. Esta violencia múltiple, de infinitos rostros adopta formas suaves e invisibles, expresa a coerción sutil, o control baixo os avíos dunha liberdade só aparente. Quitados os momentos climáticos en forma de batallas sanguinarias e operacións bélico-policiais, a violencia da minoría poderosa contra a multitude é calada, sutil, constante, inalterable. Inxéctanos a alucinóxena aparencia de habitarmos a paz social absoluta. Mais non por iso deixa de ser violencia constitutiva e persistente, inseparable dos fundamentos do sistema, garante absoluta da propiedade, núcleo sistemático da explotación. O traballo asalariado sería imposible de non mediar unha potente violencia cotiá, disciplinaria, existencial.

A violencia repulsa, sen dúbida. Un bo obxectivo social é a súa redución á mínima expresión. Evidenciar as súas formas ocultas tamén axudará a expulsala. Mais ese obxectivo non fai parte do programa dos medios de comunicación de masas, cuxa gran preocupación é impedir que os marcos conceptuais, ideolóxicos, do sentido común se movan tanto que poidan chegar a poñer en perigo o sistema. Esa función conservadora adornarana cun teórico e hipotético respecto á liberdade de expresión e de opinión que nunca dá cristalizado. Que non se note que pola noite alguén vai ás leiras e volve mover os marcos para deixalos onde teñen que estar. Todos os medios teñen dono. As súas leccións coas violencias lexítimas e ilexítimas, reais e aparentes, instrumentais e estruturais son a miúdo moi produtivas.

Que a violencia poida ser unha arma política só é a constatación dun feito histórico. Non luxemos con isto a ética nin a estética. Que os traballadores do metal recorran a ínfimos anacos de aparente violencia para facer visibles as súas reivindicacións vitais non pode suxeitarse hipocritamente á consideración ética se non se mostra en toda a súa magnitude brutal a violencia xorda á que se enfrontan, o seu poder, o seu peso, as súas armas e o seu carácter invasivo. Aplíquese o mesmo para cada gromiño de violencia colectiva cuxa amplificación mediática contrasta grotescamente coa capacidade de ocultación da violencia contra a que se responde.

Gloria Lago exerce violencia contra a lingua galega, o cal quere dicir que intenta aplicárllela aos falantes, que, no seu patético imaxinario perturbado, somos seres cultural e socialmente incompletos, anomalías contaxiosas. Aos exterminadores non lle molesta a existencia da lingua galega nin dos seus falantes mentres non teñamos a ousadía de nos mesturar con eles. Os partidarios da extinción do galego, ou sexa, da ocultación da vergoña, exercen violencia simbólica e psicolóxica para borrar de todo escenario público unha lingua que asocian coa inferioridade social e cultural dos seus falantes. Será, daquela, comparable obxectivamente esa violencia continua co ataque que sufriu unha propiedade de Gloria Lago hai uns días? De ningunha maneira, pero é evidente que os medios de comunicación saberán manexar o caso en interese propio. O martiroloxio entra en escena. Mártires da liberdade e da tolerancia. Niso un tal Roberto Blanco Valdés é bo especialista.

Aí entran en xogo outras consideracións de determinadas manifestacións aparentemente violentas. Unha, relacionada cunha nova ética emancipadora que debera expulsar o castigo do propio universo conceptual pois é constitutivo das formas de violencia sistémicas. A outra, instrumental, porque cando un acto dana a quen se pretende defender é politicamente absurdo, inútil, propio de impulsos pouco lúcidos, contrario a toda lóxica racional. Ambas as reflexións deberan servirlles aos pouco lúcidos autores da gamberrada.

A violencia fai con nosoutros o traxecto da historia deica os nosos días. Contra o aparente, o sistema érguese en piares de violencia fundacional, estrutural e perversa, a máis xorda e eficaz, a que pretende deixarnos sen resposta, a que nos esixe interiorización e identificación coas súas causas, a que nos ata á explotación e ao control, a que nos somete. Os medios de comunicación vixían os nosos movementos. Necesitan que teñamos fe en que esta organización social e económica é pacífica e tende a proscribir toda manifestación de violencia. A nosa aspiración humana é esa, mais a realidade desmente a esperanza. Polo de agora, todo encirra a que unha lasca de violencia de abaixo arriba sufra todas as condenas. Mentres, a violencia estrutural é aceptada como virtude ao tempo que se promove a violencia horizontal nas camadas sociais inferiores para que a frustración existencial teña válvulas de escape constantes.

Crebar esa cadea ideolóxica e discursiva sería un triunfo no camiño dunha sociedade en paz, só posible sen clases enfrontadas entre si. Entrementres, cumpriría esixirlles a Gloria Lago e aos seus, sobre todo ao goberno de Galicia, que deteñan a súa violencia obsesiva contra o galego e os seus falantes.

Etiquetas: , , , , , , , ,
-

Comments are closed.

  • Xuño 2009
    M T W T F S S
    « Mai   Xul »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • LITERARIA

    i

  • AUDIOVISUAL

    claquetas1
  • Add to Technorati Favorites
  • PROLINGUA

    prolingua
  • A NOSA TERRA

  • REBELIÓN