Sociedade – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 2011 e o futuro http://antondobao.blogaliza.org/2011/01/10/2011-e-o-futuro/ Mon, 10 Jan 2011 11:12:20 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=843 Eu non descarto que, se no futuro é posible viaxar no tempo, entre nós estea de visita alguén que xa sabe o que vai ocorrer e como vai pasar. Viaxar no tempo, con todo, non é unha utopía. Vivir é viaxar continuamente no tempo, pero sen posibilidade de pausa nin de retroceso. Velaí os soños eróticos da humanidade: a pausa e o retroceso. Deter o tempo para esquivar a morte. Retroceder para corrixir certas cousas. Din os físicos, porén, que unha viaxe ao pasado non nos permitiría mudar nada; a realidade non resistiría certos paradoxos insoportables, como que un puidese matar o seu avó, se houbese valor para facelo, e evitar así o propio nacemento. De non ocasionar un colapso universal, esa sería unha posible forma de aborto, de suicidio ou de eutanasia por adiantado que non sei moi ben como tomaría a Igrexa Católica. Todo depende do prezo das cousas.

O viaxeiro que chegue ao pasado só poderá ser un simple espectador. Para transcender esa función pasiva, talvez só interesante para os historiadores, que poderían acudir persoalmente ás fontes orixinais, temos que considerar a posibilidade de que existan universos paralelos. Cada un deses universos paralelos xeraríase automaticamente sempre que tomamos unha decisión entre varias opcións posibles. Pese á rotundidade das leis da física, queda espazo e tempo para a liberdade. Se á viaxe no tempo lle engadimos o chouto a un universo paralelo, o pinchacarneiro será completo e, sobre todo, moi atractivo.

Andar cruzando as membranas que separan uns universos dos outros non parece tan doado como construír un buraco de verme que nos conecte con outro espazo e outro tempo. Se a materia, con todo, abre esas portas, talvez sexa posible poñer mesmo un pé no paraíso e ver o rostro de Deus. Pero a física non se preocupa maiormente por este tránsito. Ao contrario. Sabe que Deus non é necesario para explicar nada, por moito que Ratzinger ou Mario Conde teimen, tan sabios, no contrario. Só a fe, que é tan respectable como a súa ausencia, dá conta do lugar de Deus no Universo. Que cadaquén xogue ao que lle apeteza.

Se entre nós habita un visitante do futuro, ten que saber o que vai pasar neste 2011. Eu non o sei, e iso descarta de vez a miña procedencia do futuro. Confórmome con vivir este ano, e os que veñan, día a día, coa esperanza de ser coa miña xente o máis feliz que poida. E iso é unha declaración subversiva para a orde moral que se nega a abandonar a dirección de todas as existencias reais, pasadas, presentes e futuras. O dominio. Sempre hai quen procura que sobre a cabeza de quen aspira á felicidade, ao gozo, á utopía, pendure unha rocha granítica de varias toneladas de medo, culpa, cinismo e un devezo enfermizo polo sufrimento e o castigo.

A Igrexa Católica estende, coma o ollar de Deus, a súa influencia / influenza deica os confíns espaciais e temporais do Universo, se é que existen. Desenvólvese na trama do Reino do Castigo. Castigo por abortar, por pobreza, por feminidade, por homosexualidade, por calquera clase de sexualidade humana non reprodutiva, por morrer con dignidade, por non querer crucifixos na escola pública, por desexar un mundo novo, por programar e arelar un asalto ao ceo, por toda caste de gozo e felicidade, por crer no home, na muller, na ciencia, por non crer en Deus, por vivir, por querer vivir. Castigo orixinal por sermos materia, un simple accidente cósmico. Cando a Igrexa Católica se opón a que en certos estados a homosexualidade deixe de ser un crime castigado coa pena de morte está desvelando a súa fascinación polo castigo como base de toda relación social. Cando se opón a que as leis humanas permitan (ou non castiguen) o matrimonio homosexual, o aborto ou o divorcio, entre moitas outras cousas, está esixindo castigo para homes e mulleres que incorran en semellantes crimes. É o castigo o que máis lles excita a segregación de endorfinas.

Talvez exista cabo do noso un universo paralelo en que a seita católica impón o seu modelo social, as súas prescricións, proscricións, interdicións, premios e castigos. Puro pánico apocalíptico. Se houber algún visitante procedente dese universo, podería narrarnos como é a vida en tales condicións. Pero non dou acreditado nesa posibilidade. Non creo que nese futuro paralelo a ciencia teña lugar a explicar o mundo nin a facelo máis habitable nin a existir sequera para permitir unha viaxe ao pasado ou a outro universo paralelo co obxecto de evitar a traxedia. Teremos que ser nós quen construamos un futuro diferente liberado da moral do castigo.

Feliz 2011 sen sufrimento nin castigo.

]]>
Negocio dobre http://antondobao.blogaliza.org/2010/11/02/negocio-dobre/ Tue, 02 Nov 2010 12:29:18 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=741 Cos mandos eclesiásticos ocórreme igual que cos militares: non os distingo. Non sei se vai diante un Capitán ou un Cardeal, un Bispo ou un Tenente Coronel, un Arcebispo ou un Sarxento. É un defecto intelectual e cultural que, sinceramente, non penso emendar. Vexo na obediencia e a disciplina como normas de conduta e valores supremos un canto á submisión e ao poder absoluto. A min gústame máis a contestación.

Comprendo que no mundo militar a disciplina e a xerarquía son un deber. Os individuos dilúense, o exército ten que comportarse como un só home, decidido, astuto e valente, disposto á vitoria a calquera custo. Incluída a morte. O individuo, se non ten mando, non conta. Máis complicada xustificación ten a estrutura piramidal de mando e tan intensa xerarquización nunha organización que fachendosamente se autodenomina Asemblea. Outro misterio. Ou será que se consideran un exército disposto a canta cruzada sexa necesaria, con territorios por conquistar e individuos por anular.

Algúns mandos do exército católico veñen insistindo, seguramente non con intención propagandística senón evanxélica, en que a próxima visita do Sumo Pontífice a Compostela será un negocio espiritual e tamén económico. Dobre negocio. Non é novo, nin escaso, o coñecemento que a xerarquía católica ten dos significados e usos do negocio. Das súas arestas, dos seus beneficios e custos, das súas dimensións éticas e estéticas, das súas concordancias plenas con cada letra do Evanxeo. Igrexa Católica e negocio son dúas caras dunha mesma moeda de ouro sen data de caducidade. O negocio espiritual, que é económico, é a estrela de oriente que os guía pasiño a pasiño polos dificultosos carreiros da Historia. Non hai por tanto contradición nin antagonismo nos dous termos. Negocio e espírito esíxense mutuamente. O negocio esixe espiritualidade para manter en pé o edificio opresivo, de mando, de explotación, fronte ao perigo da aluminose das pulsións liberadoras do ser humano. O espírito esixe negocio para exercitar a súa invasión totalitaria das vidas das persoas, dos seus soños, dos seus desexos. Dos seus temores. Ao mando eclesiástico sempre o vén a ver a inspiración da exactitude: a visita do Papa de Roma é un negocio espiritual e económico. Non teñamos dúbida.

A visita dun par de horas do máximo representante dunha confesión relixiosa ao territorio dun Estado teoricamente aconfesional sairá bastante cara. Bieito XVI en Compostela é o título da representación teatral máis custosa da historia deste pequeno país. O espectáculo pagarémolo a escote, aínda que non asistamos ao show. Despois apandaremos coas consecuencias da austeridade e da contención do gasto en bobadas como a saúde, o ensino público, a cultura, os medios de comunicación públicos e outras necesidades superfluas. Cousas do negocio bipolar. Pero a min non me dan saído as contas. Nin o meu espírito será máis rico, nin a miña economía máis sa. No caso dalgúns empresarios, estou convencido, as contas serán diferentes. Todo sexa polo ben común.

A visita de Bieito XVI a Compostela é un dereito do máximo representante dunha confesión relixiosa. De calquera. Que sexamos os cidadáns, todos, os crentes e os non crentes, os espirituais e os materiais, os relixiosos, os agnósticos, os xudeus, os protestantes, os musulmáns, os budistas, os satánicos, os cienciólogos e os ateos os que teñamos que sufragar a farsa económica e espiritualmente é un atentado ao mínimo sentido común democrático, cultural, de respecto a dereitos e liberdades fundamentais, desde o de circulación ao de non estarmos obrigados a soportar propaganda sectaria pola forza.

Eles ben o saben, pero o santo cinismo axúdalles na peregrinación. Nós necesitamos dicilo.

Coda
A autoridade civil e a eclesiástica pactaron o paroxismo simbólico do autoodio. Para Xunta e Igrexa, o nome galego de Bieito non é adecuado á alta dignidade do Santo Padre. É demasiado vulgar. Só o nome castelán, Benedicto, é adecuado. Ambas as autoridades, civil e eclesiástica, quedan definidas polos seus actos. Non é a lingua galega a indigna, son indignos os que non a consideran adecuada. Indignos e profunda e orgullosamente incultos.

]]>
Con Garzón, non http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/28/con-garzon-non/ Wed, 28 Apr 2010 18:00:57 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=637 O malo destas cousas é que todo se confunde, nada queda claro, e no barullo nunca gañamos. O peor do manexo de consignas é o baleirado semántico, co que os feitos pasan a ser arquetipos de gran capacidade connotativa. Afectiva, por tanto. Sempre ó gusto de quen manexe as mensaxes e as canles. Cando a comunicación é unidireccional, manexar vontades e afectos dos receptores non é obxectivo menor.

Que fixo Garzón para merecer isto? Investigar os crimes do franquismo, disque. Mais cando un procura datos máis específicos, un coñecemento pormenorizado do que pode significar exactamente “investigar os crimes do franquismo”, termina a viaxe no punto de inicio. Entón, pode ocorrérsenos que nestas tres últimas décadas houbo momentos, ocasións e escusas para investigar cando menos un dos crimes do franquismo. E, vaia, home, ninguén considerou oportuno facelo. E había responsables aínda vivos, seguramente. Non foi nunca oportuno? Talvez. Baltasar Garzón ten un sexto sentido para aproveitar oportunidades.

Tamén é posible que daquela Baltasar Garzón soubera que os alicerces do réxime que con tanto esforzo el contribúe a robustecer teñen textura semellante ós do pasado inmediatamente anterior. O réxime de monarquía parlamentaria é a continuidade histórica dos corenta anos de ditadura. Quedou así fixado polo réxime, pactouno parte dunha esquerda desorientada, acovardada e desertora da historia. En xullo de 1936 levantouse o exército contra a República Española, fíxolle a guerra, reprimiuna, asasinouna, borroulle a face da superficie da terra, luxou a súa memoria, e ó cabo duns anos restaurou a orde natural das cousas. Contra o pensamento exclusivo, cómpre lembrar que a Transición non vai de 1975 a 1978, senón de 1936 a 1975. Tras eses corenta anos de transición volveron as formas de goberno anteriores a 1931, as bandeiras, os himnos, todo. Talvez Garzón non o sabía. É probable que aínda non o saiba.

O malo destas cousas é que ninguén pode permanecer alleo ó que ocorre. España prohibe a memoria, iso é evidente. A Garzón séntao no banco dos acusados a ultradereita contra a que el nunca actuou. Non tiña tempo. Andaba ocupado en lapidar outras expresións políticas máis incómodas. Lembroullo hai uns anos o Subcomandante Marcos, e o maxistrado respondeu cunha ameazadora indignación. Pero así e todo, ninguén poderá permanecer imparcial cando se enfronta o desexo de tantas persoas, coma as que se manifestaron estes días, de que a memoria dos seus sexa restablecida, contra a determinación da extrema dereita de tradición franquista, de Mayor Oreja a Manos Limpias, de impedir con todo o seu poder sequera unha pequena parte do recoñecemento que se lles debe ás vítimas do fascismo, que ó cabo somos todas e todos. Entre os manifestantes que portaban rostros dos seus desaparecidos e os irados e ofendidos fillos da serpe, calquera persoa de ben sabe a quen acompañar. Que falen, se queren, de vinganza. Eles, que nunca a sufriron, que defenden aínda hoxe, con impudicia extrema, a eliminación dos derrotados, daqueles inxenuos que ousaron un día soñar con alteralo todo e espertaron do soño en fosas comúns.

O malo é esa ansia por simplificalo todo. Nin o goberno español tivo valor nin ganas de elaborar unha Lei de Memoria Histórica que merecese tal nome e non quedase nun covarde acto de propaganda que nin serve para anular xuízos criminais. Sen simplificación, hoxe o debate poñería en cuestión o que está prohibido remover e as súas razóns. Mais para que non treman os alicerces nin as coartadas do réxime cómpre a simplificación e reducilo todo a unha persecución contra Baltasar Garzón. Cando todo se simplifica, nada se coñece.

Baltasar Garzón é un maxistrado de espectaculares operacións televisadas e escasa eficacia. Nin vitorias contra o narcotráfico, nin contra a corrupción, nin persecución de crimes contra a Humanidade. Por algunha estraña razón, as instrucións deste maxistrado terminan en auga de bacallau. Triunfa o espectáculo sobre a realidade. Baltasar Garzón é probablemente o maxistrado que pode presumir do maior número de persoas encarceradas pola súa militancia política e pola súa ideoloxía. E, sen dúbida, o que máis medios de comunicación pechou. A súa actuación no caso da clausura de Egin é paradigmática, pero non a única. Peches inxustificados e rexeitados posteriormente pola propia xustiza, detencións indiscriminadas, incomunicación de detidos, burla das denuncias de tortura… Garzón é un experto en accións xudiciais de excepción contra as diversas manifestacións de disidencia. A súa carreira profesional non se entendería sen lle dar sentido de estado a ese tribunal de excepción que é a Audiencia Nacional.

Reducir á figura de Garzón este proceso da extrema dereita fronte á memoria histórica, con todo o que esta debera significar, é un mal favor ás razóns dos derrotados, ás súas arelas de xustiza, e ademais unha ironía. Aquí o antagonismo ten outros nomes. E a esquerda no Estado Español debera ter valentía suficiente para pronuncialos sen que lle treman os órganos fonadores. Por primeira vez en trinta e tantos anos.

Eu, con Garzón, non.

]]>
Propaganda http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/20/propaganda/ Mon, 19 Apr 2010 23:19:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=632

A Goebbels non lle debía importar moito que o soubesen os que o tiñan que saber. Era tal a euforia orxiástica nazi que coidaban que o futuro lles pertencía ata que o sol estoupase nunha tormenta de raios gamma. E máis aló, que tamén tiñan o seu punto esotérico. Agoiraron antes ca ninguén a fin da historia. Eles e a súa orde social eran o principio da conclusión nunha humanidade libre de imperfeccións, aria, pura, virtuosa. Máis aló deles, nada, ninguén. Empezaba a ser o mellor dos mundos posibles.

O seu paso aparentemente fugaz, pero feroz, non foi en balde. Deixaron ensinanzas, mestres e discípulos de toda condición, de múltiples categorías. E moitas prácticas e principios eficaces. O nazismo e o fascismo non só foron instrumentos contrarrevolucionarios de choque inmediato, extremas medidas de urxencia que o capitalismo puxo en práctica para evitar a desfeita que significaría a perda da propiedade. Tamén foron un encofrado resistente para as arelas de perpetuación que obsesionan o cerebro do Capital. Máis aló da especie humana. Alén do Big Crunch, se for posible e Deus o permitir. E xa sabemos de que lado opera sempre Deus.

Dis que foi o Ministro de Propaganda de Hitler, Joseph Goebbels, o autor dos coñecidos 11 principios da propaganda. Se a súa esposa non asasinase os seus fillos antes de se suicidar canda o seu home, a SGAE tería lexítimos herdeiros para os que esixir en tantos escenarios os correspondentes dereitos de autoría. Porque o espectáculo continúa. Non se rexe polos infalibles principios da Poética de Aristóteles, desagradablemente transcendente e indiscutible, por certo, senón por aqueles principios que con tanto éxito inmediato executou o réxime nazi e, pasiño a pasiño, o sistema mundo ata devir Imperio e máis aló o que faga falta. A sociedade do espectáculo, a fin da historia, o Imperio son espazos en que a única realidade posible xermina na propaganda. Benvidos ó deserto do real. O capitalismo é a vontade suprema da supervivencia, aínda que o custo for a desaparición da especie humana, da terra e do propio sistema solar. Ou que?

En España —ai, España!—, os principios da propaganda flúen desde hai décadas alagándoo todo cunha extraordinaria placidez. E sen solución de continuidade. Hai quen llo apón todo á dereita. Vénlle no código xenético. Ama a súa estirpe franquista, o cal quere dicir fascista, non xoguemos cos eufemismos. Desde a súa herdanza, todo atado e ben atado, ata os seus símbolos, e, desde logo, os tabús impronunciables da mal chamada Transición. Pero a fascinación goebbelsiana tamén aniña na banda da esquerda oral, ou sexa, na esquerda da dereita. Que é a que vai asumir con responsabilidade, por exemplo, a reforma laboral, un despedimento máis doado sen que os dereitos dos traballadores se resintan, é dicir, o funambulismo no oxímoro textual, que vén a ser máis ou menos irmán do engano. A dereita real tennos por perigosos; a esquerda oral, ou sexa, a esquerda da dereita —preguntar por MAFO—, tennos só por idiotas.

Ou se está coas bombas ou se está cos votos, dixo un día Rubalcaba mirándose ó espello e viu reflectida unha aguda intelixencia superior. E non era máis ca o reflexo dun deses once famosos principios. Unha ocorrencia, sen máis. Talvez nalgún outro lugar alguén pensaba na relación entre Afganistán ou Belgrado ou os GAL e os votos e as bombas. O poder das vísceras, a imaxe para que os idiotas remoiamos nela. Entreteñámonos. Se botamos atrás o ollar, outro pouco, poida que teñamos unha imaxe xa esvaecida de toda aquela enxurrada de probas da identidade indiscutible do desaparecido periódico Egunkaria e o terrorismo. Hoxe, cando os tribunais fan que Egunkaria quede libre de toda culpa, post mortem, iso si, como lle ocorreu ao Egin do que Grazón-protomártir algo debe saber, de seguida o espectáculo entra en punto de xiro e toma rumbo novo. Ninguén recoñece o erro. Ninguén repara a criminalización. Ninguén pide desculpas non tanto ós torturados coma ós idiotas. Todos ollan a outro lado. E o Ministerio do Interior organiza novas detencións masivas. Que ningún dos principios de identificación do Mal Absoluto quede debilitado. Que todo o edificio permaneza firme. Principio de transposición, dis que dixo Goebbels, se non se poden negar as malas noticias haberá que crear outras que as desvíen ou as distraian. E principio do inimigo único. Todo o que se move é ETA. Tamén sabe moito diso Garzón o protomártir. Garzón, o que nunca mandou prender ningún líder da extrema dereita. O que nunca atendeu unha denuncia de tortura. Garzón, o maxistrado dun tribunal de excepción, coma o vello TOP franquista. Na anulación real dos dereitos políticos e individuais da esquerda vasca, da que Garzón tanto sabe, tamén operan os principios da propaganda de Goebbels.

O espectáculo esixe un ritmo frenético que manteña o cu do espectador pegado á butaca. E nós, idiotas, só somos espectadores con necesidade de devorar espectáculo para cismar pouco en cousas ordinarias. O importante, aí, diante de nós. Do un ó once, principio a principio, toda unha guía contemporánea para escribir o guión perfecto. De éxito irremediable. E para seguir a trama sen desviacións. Aquí non hai lector implícito nin receptor ideal.

Pero os humanos temos ese estraño e incómodo vicio da dúbida. E desconfiamos. E cando aparentamos idiotas talvez só estamos pensando nas razóns de que a farsa sexa tan previsible. E ás veces mesmo chegamos a cambiar o curso da historia.

]]>
Corpos http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/13/corpos/ Mon, 12 Apr 2010 23:30:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=629 Creo que é unha torpeza considerar os casos de pederastia que se lles van coñecendo a tantos santísimos padres exemplares da Igrexa Católica como unha consecuencia directa ou indirecta do celibato. Non entendo moito destas cousas, pero imaxino que incluír no mesmo argumento o abuso sexual e a castidade argalla un oxímoro textual, se iso é posible. Non. Ó meu ver, as razóns cumprirá buscalas noutros territorios.

A Igrexa Católica é unha institución historicamente confundida co poder. Aínda que o Reino de Cristo seica non é deste mundo, o da xerarquía católica si. Riquezas, pompa, ostentación, banca, Estado, impunidade, diñeiro son riscos distintivos de tan sagrada institución. Se alguén quere saber que significa o trato católico coa riqueza e co mercado non ten que facer longas viaxes nin recorrer á metáfora. Hai en cada lugar un exemplo elocuente. Pero, con todo e ser a máis aparente e a que mellor se detecta, non é a externa a máis importante relación da Igrexa co poder senón a obsesión institucional con que poder e Igrexa se confundan nun mesmo todo orgánico. A aspiración transcendente da Igrexa é ser poder e que o poder sexa Igrexa. E a súa historia, amais de fonte de inspiración, é unha superabundancia de morriña.

O poder, sábeo ben quen goza del e quen sofre o seu dominio, non é tanto unha institución identificable coma unha relación perversa de submisión e mando que presenta aparencias cada vez máis difusas. E nesas artes do difuso, da aparencia, da palabra suave con xesto doce e man agresiva e firme no castigo, a Igrexa leva dezaseis séculos sendo mestra. Como pouco.

Os casos múltiples de pederastia veñen adobados cunha indigna actitude vitimista da xerarquía e dos seus medios de produción simbólica. A mística da persecución dos lacaios do mal élles produtiva. Santa e rendible hipocrisía. Pero en realidade aquí non hai desviacións duns homes de recta vontade e torto proceder causadas polo demo, polo pecado ou pola contención dunha sexualidade explosiva, senón as expresións dun poder que sempre se manifesta como dominio, submisión, castigo e, sobre todo, posesión.

Para a Igrexa Católica, o corpo humano é pecaminoso, desprezables e sucio. Non sei ben se porque sabe que o noso corpo é o resultado dunha evolución a partir dun puro accidente cósmico ou porque cren de veras que Deus, na súa inmensa sabedoría, pechou as nosas almas puras nun cárcere terreal indigno. En calquera dos casos, latexa nese odio unha verdadeira razón utilitaria: dominar os corpos é posuír a totalidade do ser. Porque o cerebro é corpo, e a razón unha marabillosa actividade corporal, como a vontade, o desexo e a teima en colmalo. Se o poder domina o noso corpo, é dicir, se nolo expropia, o dominio absoluto sobre todas as dimensións humanas será un feito. Sen corpo non hai desexo, non hai razón, non hai vontade, non hai conciencia das necesidades, non hai, por tanto, humanidade en si. E moito menos a posibilidade dunha idea de liberdade neste mundo. A anulación do corpo é a anulación absoluta do ser humano. A negación. É aí, no ataque ó corpo, onde cómpre esculcar as razóns da pederastia. E tamén do clásico castigo corporal, dos malos tratos, dos abusos, sempre co neno como vítima indefensa, a árbore que cómpre endereitar antes de que creza. Outramente, non quedaría máis remedio ca unha Santa Cruzada, coma en 1936, de curas con camisa azul e pistola ó cinto.

O dominio do corpo, ou sexa, a explotación, a submisión, a posesión radical da persoa, é ilustra a razón católica. Cando un arcebispo advirte ós fieis de que unha muller que aborta lle entrega ó seu home autoridade total para facer o que queira con ela, licenza absoluta e sen límites para abusar do seu corpo, manifesta as dúas facianas do dominio sobre o corpo. Neste caso, a muller, outra das zonas febles da sociedade ideal para a xerarquía católica, é un ser desposuído do seu propio corpo desde antes mesmo do seu nacemento. Ó cabo, só é unha vulgar costela.

Fronte ó integrismo católico, a razón laica, antes de que os seus medios de produción simbólica terminen de degradar tan elevado concepto. Nunha sociedade rexida por esa razón laica, que é unha aspiración lexítima de homes e mulleres con arela de liberdade, ninguén máis ca nós mandará nos nosos corpos, a propiedade máis prezada que posuímos.

]]>
A lección dos mestres http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/23/a-leccion-dos-mestres/ Tue, 23 Mar 2010 11:42:12 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=625 Unha sociedade que desconfía dos seus mestres está en grao de putrefacción terminal. Non busques os indicios da corrupción do Imperio nos lugares comúns: non no hedonismo, nin no materialismo (tan lonxe!), nin no matrimonio homosexual nin no dereito ao aborto nin na tan insatisfeita como necesaria laicidade. Búscaos no odio aos mestres. Aí tes o impulso primario dos que desexan un rabaño de ovellas antes ca unha multitude de homes e mulleres libres. O antagonismo subxacente enfronta o coñecemento coa superstición, a liberdade coa submisión, a razón co escurantismo e coa fe. O mestre transmite coñecemento e, se é ousado, proxecta desexos de liberdade e xustiza. E iso, ben o sabes, non é funcional ás necesidades do poder.

O poder é a malla de relacións sociais que estruturan o dominio do amo sobre os súbditos. O control, calado e discreto, imperceptible, é máis eficaz ca o dominio, sempre estridente. O poder quere súbditos orgullosos da súa condición, agradecidos. Prefire a un asalariado consciente un explotado que goce coa fascinación pola subalternidade e se acurrunche na pulsión de regreso eterno á infancia na procura de protección paterna. O amo como arquetipo do ser forte e intelixente, protector. Para que ese proxecto vital siga sendo viable, a figura do mestre ten que ser baleirada.

A dereita detesta a liberdade de cátedra. Sempre a detestou. Tamén a Igrexa Católica. Ambas comparten motivos, intereses e, por tanto, identidade. Percórrelles o corpo un arreguizo punzante coa imaxe dunha escola pública en cuxas cadeiras pousen os cus indignos os fillos dos pobres, nacidos para fozar na terra ou na area e no cemento entre ladrillos e xeada. Failles tanto mal como ao vampiro a luz solar a posibilidade de que nas aulas reine a ciencia e non Deus. A escola pública é para eles o xerme das peores infeccións dunha sociedade decente. E o mestre, o transmisor do mal. En 1936 decidiron resolver o problema pola brava; encheron os camiños de cadáveres de mestres. Hoxe aplican menciñas menos agresivas: abonda con baleirar a figura do profesor.

A educación segue a ser unha das grandes obsesións do poder. Devolverlle á elite o monopolio da cultura e da formación, combater o incómodo pensamento científico e substituílo polo pensamento mítico, terminar coa escola pública mediante a súa redución ao gueto e á indixencia material e moral, formar man de obra submisa e barateira para os seus negocios. Velaí tes o programa educativo da dereita. Adeus á cultura e á ciencia; benvido, negocio, e loada sexa a fe. Para que volvamos vivir tranquilos, coma cando Franco, non sabes?

As ovellas do rabaño de Deus teñen o deber de impugnar a educación para a cidadanía e de esixir a ensinanza da relixión. A táctica é a transmisión de responsabilidades aos pais. Dun só disparo derruban o edificio republicano da formación universal, extirpan a potestade comunitaria de formar futuros homes e mulleres libres desde o coñecemento e a razón e convértena nun asunto de interese estritamente privado, asocial, anticomunitario.

Ese é o modelo seguido ao pé da letra polo Goberno da Comunidade Autónoma de Galicia para a expulsión da lingua galega das aulas, que equivale a expulsar os indignos cus dos fillos dos pobres. Estaríache boa que obriguen aos nosos fillos, comentan nas súas soirées de cunca de té verde e infusión de xasmín, a mesturarse con eses badulaques que nin saben falar coma as persoas e din catro ao caldeiro. ¡¡¡Quítame las matemáticas de ese suplicio del gallego!!!

As elites non casan ben coa gandallada. Aos mestres hai que retirarlles a potestade de manexar a adquisición de coñecementos e de competencias das persoas en idade de formación. Só faltaba, pensan eles no seu delirio triunfal, que un profesor decida o que ten que aprender a miña nena, o meu pequeno. Sempre a propiedade como guía absoluta. E o goberno da Comunidade Autónoma de Galicia converte o delirio en norma, velaí tes o seu gran logro. Desangrar o público para alimentar a decisión privada, exclusiva, dos círculos de poder e de dominio social. Evitar o perigo da razón extirpando a liberdade de cátedra e sementar a boa nova da fe e a vixencia dos prexuízos. E non che vou dicir que non aterrorice pensar que hai pais que desexan para os seus fillos unha sobredose de ignorancia.

O goberno da Comunidade Autónoma de Galicia é covarde. Traslada as súas responsabilidades aos prexuízos condicionados de certos grupos gozosos de barbaridades pedagóxicas e temerarios no dislate. Comparten programa: fóra a lingua galega da escola. É un crime de lesa patria impedir a formación completa e libre das xeracións máis novas. E facelo baleirando a figura dos mestres é, ademais, sinal de putrefacción. Pero tamén indicio de desaparición. Contra a derrota da razón, agardamos a lección dos mestres.

]]>
Que non se confundan http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/15/que-non-se-confundan/ Mon, 15 Mar 2010 19:42:51 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=621 Primeiro cóllente por facerche un favor. Tes que lle estar eternamente agradecido, deixar que a vida che corra por diante sen notala e cun sorriso eternamente zurcido entre as dúas meixelas. Procura que o embarazo non te pexe demasiado ou que a menstruación non diminúa o teu rendemento, mira de deixar as hormonas na casa. Canda as preocupacións, que ti non arriscas nada no envite. Nin diñeiro, nin patrimonio. Só uns poucos elixidos teñen nas súas mans outras existencias. A vida coma un stock de saída constante. E esa éche unha responsabilidade grande, amiga miña, meu amigo, que quita o sono, enche o caletre de peso e reflexións que ti nin albiscas e saca anos de diante. Ti es dos moitos que non; eles, dos poucos que si. Ti nada. É lei de vida, dinche, e ti moves os ombreiros nun xesto de desaire que eles confunden coa resignación. Consólate. Es maioría silenciosa. Non tes necesidade de expresarte, de desexar, de conseguir, de soñar. Xa outros o fan por ti. Saben o que pensas, o que sentes, o que desexas e o que necesitas. Sé feliz na túa pobreza e na miniatura do teu mundo e da túa estatura. Non penses nin digas nada.

Pero un día vas e encabrónaste. Porque esixen de ti máis esforzo, máis tempo, máis traballo, menos descanso e máis pobreza. Aínda que che soe a chantaxe, tes que comprendelo. Eles non poden gañar menos. Se non multiplican cada ano os seus ingresos, algo marcha mal para todos. E ti non vas ter traballo que agradecerlles. É que custas diñeiro. E en tempos de crise non sobran os cartos para enterralos en salarios. Pero ti aceptas mal esa verdade. E encabrónaste. Non porque queiras mudar o mundo, que querías pero tes a todo maría santísima a berrarche na orella que o mundo non muda, senón porque queres vivir sen demasiadas penurias. E igual che dá por ir á folga, deus nos aparte, ou por saír en manifestación pola cidade adiante. E á xente éntralle o pánico cando te ve nesa actitude. Que todo se nos esborralla ao lado e a democracia é un ben inapreciable. E hai que dialogar, mulleriña, hai que pactar, meu home. E chegar ao consenso. E non trabar na man que che dá de comer tan xenerosamente, que se non gaña diñeiro non pagará e pechará a empresa porque xa non será competitiva se lle segues roendo o espiñazo e teimas en gañar máis do que che pode pagar e en traballar menos do que necesita para multiplicar os seus beneficios, e entón non lle quedará máis remedio que ir descansar a unha das súas casas e botarase na hamaca a carón da piscina cunha copa na man e a vivir e ao mundo que lle dean, que cos aforros que ten, porque sempre foi persoa de non consumilo todo nun día, pode vivir como dios sen preocupacións e sen ter que che aturar as neuras a ti e a mil máis coma ti e andar cada día coa tensión de sacar adiante unha empresa e tantas familias ao seu coidado e o progreso da sociedade e todas esas cousas que ben saben todos incluídos os do sindicato no que xa deixaches de estar porque non queres pagarlles aos que pactan salarios de merda cando a ti xa non che queda excedente para llelo regalares, e tamén o saben ben os xornais e as radios e os economistas e os do goberno e mais os da oposición e toma polo cu por irresponsable e egoísta e por pensares máis en ti ca no ben común, que non mereces ter un contrato de traballo nin cobrar o paro nin médico gratis nin escola para os fillos nin o aire que respiras. E quedas avisado, avisadiña estás. Sentidiño. A maioría silenciosa non pensa coma ti, calquera cho di. Estás en minoría e sen conexión. E non quererás impoñerlle á cidadanía de ollada limpa os teus desexos e arelas liberticidas. Así porque si, porque che deu por aí ou por resentimento ou porque che encanta menosprezar os dereitos dos demais. Ou por puta envexa.

Así que, vas e recóllesteme cagando melodías, chegas á casiña e axúdaslles aos pequenos a facer os deberes, en castelán, madia leva, que é a lingua común de todo jesucristo que teña dous dedos de fronte e non sexa un puto intolerante, excluínte, ignorante e pailán, para que enganarnos, que se teus pais non che falaran na lingua que eles falaban porque outra non sabían hoxe eras mestre ou avogado ou médico ou rico e xa está. Despois méteste na camiña e dormes, que mañá é día de garabullos e quérente desde o primeiro rompente co sorriso ben zurcido entre as dúas meixelas.

Mírate ben no espello, amiga, ou amigo, ou ambos. Porque che é esa a vida aquí e hoxe mesmo. E ao teu carón están reproducindo o proceso do que vai saír condenada á perpetua, con cinismo provocativo, coma a túa propia existencia, a nosa, a lingua que che explica o mundo. Prohíbencha, arrástrancha para que a abandones, cóspenchelle, retíranlle ata o saúdo, patéana e arrómbana polas beiras das corredoiras como fixeron os seus devanceiros máis queridos, por tradición e por convicción, quítancha das escolas para que os teus pequenos non saiban que existiu, encérrana nunha urna opaca para que os seus fillos non sucumban ao contaxio, proclaman aos catro ventos a súa inutilidade, o seu cheiro a rancio, erguen muros de vergoña e de indignidade ao seu redor coa esperanza de que axee e con ela ti e quen veña tras de ti, vomítanchelle os seus complexos e chámanlle pobre, que para eles é o peor dos insultos. E despois, esíxenche acougo, consenso, acordo, e silencio, sobre todo silencio. Para sempre.

Eu non sei ti, pero a min xa non che me queda paciencia con tanta indignidade. Ou collemos as nosas cousas coas nosas mans, ou nos fan desaparecer sen que quede rastro.

Empecemos por apuntar os seus nomes no caderno da ignominia.

]]>
Con Rosa estamos na Gloria http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/01/con-rosa-estamos-na-gloria/ Mon, 01 Mar 2010 20:30:47 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=614 Non sei se era cousa de froitos ou de obras. Pero dis que contan que o dixo Xesús Cristo. Algo así como “polos seus froitos os coñeceredes”. Certamente, hai dous mil e pico de anos pouca maneira había de saber dos homes e das mulleres —delas menos— se non era polos froitos que as súas obras puideran dar. Froitos maduros e podres, doces e amargos, saborosos e desagradables, vitais e velenosos, que de todo hai na viña do Señor, xa que estamos de referencias bíblicas. Naquela época, a comunicación era restritiva e fugaz. A Biblia asumiu a función de ordenar e interpretar o mundo, tal e como lles ocorre hoxe aos medios de comunicación de masas. Sagradas funcións! A comunicación lingüística substitúe a eficacia exemplar dos froitos que dan as obras humanas. Tamén a organizada con imaxes, de maior capacidade connotativa e menor exactitude semántica. Ideal para o caso.

Polos seus ditos os coñeceredes, poderiamos actualizar a sentenza escrituraria. No mundo da política profesional, a comunicación como mercadoría non só oculta senón que altera radicalmente o significado verdadeiro dos feitos. Sirva como exemplo a distancia real entre o discurso aparentemente progresista da socialdemocracia (esquerda oral) e as súas políticas económicas liberais. Ou a distancia entre o laicismo que se di defender e os froitos insalubres do vello e incuestionable nacional-catolicismo. Iso por non rebaixarnos ao nivel do estrume para casar certos discursos sobre imposición e dereitos lingüísticos cos froitos e as obras dos seus usuarios e inventoras.

Pero se o dicir das persoas públicas oculta convenientemente as súas intencións, tamén pode posuír a virtude de nos ofrecer o seu retrato máis exacto. Só é cuestión de saber descodificalo adecuadamente. Porque non existe o lapsus linguae. O ser humano é un animal extraordinariamente exacto no manexo da comunicación, en calquera lingua; para iso non se precisa formación de ningunha clase. Évos unha facultade innata, como durmir ou alimentarse.

O último exemplo témolo ben fresco: Rosa Díez e os galegos no sentido “máis pexorativo” do termo. Certo que a boa da deputada ten un dominio máis ben agreste da súa propia e amada lengua común por cojones. Pero iso non vén agora ao caso. Alá ela. O asunto é que tras escoitar a súa intervención e apalpar o bochorno en forma de silencio dese extraordinario profesional da aparencia que responde ao título de Gabilondo, dei en pensar que non debemos indignarnos. Non. Aproveita máis unha ollada displicente ca un cabreo.

Polas súas palabras os coñeceredes. Rosa Díez dirixe con tal destreza o Partido da Idiocia que non reparou en que cando pretendía insultar a Rodríguez Zapatero a función delatora da linguaxe estampou o seu retrato máis afinado. Comparemos. Cando un señor lle chama a outro “negro de merda”, por exemplo, non é o honor nin a dignidade do insultado o que se resente; é a imaxe do executor a que queda estampada. O reflexo de Rosa Díez no espello é atroz. Xa o era, pero ese pé mal afirmado é o trazo máis exacto da súa persoa. Non só da súa dignidade, da súa intelixencia, da súa elocuencia, da súa cultura e do seu proxecto político. Da súa persoa completiña.

Non son eu nada dado a alterarme nin a sentirme ofendido polo manexo de tópicos, chistes de galegos e demais trangalladas semellantes. Tendo a me rir un cacho largo e longo. Foi a primeira reacción que me ocasionou a ocorrencia da ilustre trapalleira. Despois lembrei a súa imaxe brazo con brazo doutra muller incomparable que se talla no seu propio espello tal cal é cada vez que abre a boquiña e se namora das simplezas que di. Hai en ambas, xuntas elas, un sentido transcendente da unidade por acumulación. Ou de anulación por duplicado. Con Rosa estamos na Gloria. Quen ousaría dubidalo? Recoñezo que tamén imaxinei a queima de Troia, Esparta, París e o propio Vaticano se algunha das moitas persoas odiadas pola caverna española —tan extensa coma escura— chega a manifestar que Rosa Díez é española no sentido máis pexorativo da palabra. Válgame Dios!

Entre o máis e o menos hai unha gradación de sentidos pexorativos, intúo. Non me importaría que Rosa Díez nolos explicase un a un con esa axilidade verbal que a caracteriza. Sería unha boa maneira de complementarmos o seu retrato. E o dos seus camaradas do Partido da Idiocia e da súa sucursal cuspida coma caguña en territorio de lingua galega.

Ao final, lembrei, e desa si que foi en serio e con inmenso pesar, a persecución langrina, necia, covarde e infame á que foi sometido aquel actor galego e catalán nos últimos anos da súa vida. Chamábase Pepe Rubianes. Iso si, quédame o consolo de que o seu nome será lembrado e recoñecido aínda cando as cinzas das obras e dos froitos de Rosa Díez e as súas camarillas anden atravesando ás apalpadas a materia escura coma neutrinos extraviados na inmensidade do cosmos. Borralla.

]]>
Un conto real http://antondobao.blogaliza.org/2009/12/28/un-conto-real/ Mon, 28 Dec 2009 11:53:51 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=581 A auga empozou nas simas da lama, e a esas horas déitase en camadas de lazo. Non son máis ca as nove e cuarto. Na rúa escura, a luz balorenta dunha vella tasca escapa polas ventás e pola porta de cristal. Algún coche no exterior sofre a burla branca da xeada coma se lle saísen canas. As beirarrúas están sen acabar de construír. Cemento duro, sen brillo, e lama conxelada comparten o chan desta travesía dun barrio tan antigo coma a propia cidade. O concello teno en obras desde hai máis de dous meses. Será por iso que ningún farol funciona agás un, a pouquiños metros do bar, que oscila dubidoso entre a luz e a tebra. As casas son todas de unha ou dúas plantas, con tellado de lousa a dúas augas, ben apegadas. Sorrín co fulgor da actividade de preparación das ceas. En case todas, algunha sombra se ve a través das ventás de cuartos con lámpadas acesas. Na taberna, que nunca tivo nome, pouco máis de media ducia de homes de case todas as idades agardan a que as mulleres terminen de preparar o bacallau con coliflor. É máis mesto o fume dos cigarros ca a cor dos viños tintos que navegan en todas as dimensións dese espazo cativeiro. O barullo, sen ser estrondoso, dálle sentido á mudez do televisor de trinta e tantas polgadas, pantalla panorámica. Algúns van saíndo sen pousar os chistes, con gargalladas e saúdos amables, sen parar de ollar reloxos. Tras o mostrador, unha muller termina de lavar uns vasos con mañas áxiles. Case sen mirar para os dous clientes máis próximos a ela, sérvelles cadanseu viño dunha botella sen etiqueta. O home máis vello case non fala. Leva o pescozo envolveito nunha bufanda de cadros. O seu acompañante, embutido nunha cazadora de coiro marrón, acena para a figura militar que ocupa a totalidade da pantalla do televisor sen voz. Ninguén máis mira.

—Dígocho eu. Ten un par de pelotas así de grandes —nunha man, o vaso de viño; na outra, o cigarro; ambas as dúas abren un abano para demostrar o tamaño dos atributos—. Tenas coma o cabalo de Santiago. Dígocho eu.

—Cóbrame.

A muller seca as mans no mandil e recolle os cartos que lle acada o home da bufanda de cadros. Na televisión, o Rei de España enfoca co seu ollar o local completo; observa todo o que se move, seres vivos e obxectos, cunha ollada de inocencia impostada. Ninguén se sente aludido. O home da bufanda de cadros e o mozo da cazadora de coiro van quedando sos.

—Dúas pelotas coma dúas bólas do mundo, o Patxi López, faime caso. Des que gañou as eleccións, aquilo éche outra cousa. Dígocho eu, que levo trece anos traballando en Bilbao. Agora dá gusto tanta liberdade. E este ano, aí o tes, o rei tamén fala pola televisión vasca. Non que non. Se queren independencia, que se vaian, pero que nos paguen o que deben e que respecten a liberdade e a democracia.

—Aí ta, a democracia e a liberdade de elixir —di o máis vello, cun ton un pouco distante, mentres escorre as derradeiras pingas do vaso e exercita un ricto de desagrado.

—Non que logo!

A taberneira óllaos con intención de botalos. Interrómpeo todo a irrupción dun home de aspecto elegante, xa maior, cun abrigo de alpaca negro por riba dun traxe gris e gravata morada. Dá dous pasos pouco harmoniosos no interior do local e proxecta un berro sen deixar de pousar o ollar na pantalla.

—Azuzena, sácame esa merda de aí! Pon anque sexa o Luar, que é noiteboa.

Camiña ao mostrador para tomar un vaso. Azuzena, a taberneira, sorrí. Sérvelle o vaso, apaña o control remoto da televisión e preme sen parar nas teclas de cambio de programa. Na pantalla nada se altera; soamente mudan as iconas das emisoras. O mesmo personaxe cos mesmos movementos e a mesma mímica ocúpao todo.

O rapaz da cazadora de coiro separouse do seu acompañante. Agora está chantado, firme, coa cabeza erguida, fronte ao televisor. Non lles quita ollo aos acenos mudos do monarca. De cando en cando, asente convencido. O home da bufanda a cadros achégase ao do abrigo negro, que apura case dun grolo o viño, disposto a saír da taberna se non hai outro vaso. Azuzena quita o mandil e sae para fóra do mostrador. Baixa persianas, apaga máquinas eléctricas e varre as últimas cabichas. Volve o ollar á figura hierática da televisión.

—Se mañá chovese, só que fora un pouco, xa non caía esta xeada.

Os tres homes están de acordo. O da cazadora de coiro, coa elocuencia silenciosa do monarca; os outros dous, coa exactitude de Azuzena.

]]>
Xustiza sen xusteza http://antondobao.blogaliza.org/2009/11/20/xustiza-sen-xusteza/ Fri, 20 Nov 2009 10:16:02 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=570 A Xustiza española non para de nos dar pé a manternos na tradición galega de observala con prevención e distancia. A lingua vén a ser desta volta a cerna de dúas resolucións xudiciais tan contraditorias como incompatibles. É posible tal cousa nun mesmo sistema xurídico con idénticos aparellos encargados de ditar sentenzas baseadas en idénticas leis? Pois é.

As dúas sentenzas son de sobras coñecidas. Unha, a do maxistrado de Alcorcón que lle denega a unha nai galega o dereito (inalienable ou non?) de escoller o seu lugar de residencia por culpa da imposición no ensino dunha lingua claramente inútil, o cal redundará nun menoscabo da educación, dos coñecementos e da saúde mental dos pequenos, abocados tamén á absoluta inutilidade. A outra, a do Tribunal Supremo, que por unha vez recoñece o obvio: a responsabilidade do ensino obrigatorio é do Estado, tanto no tocante ás materias coma ás linguas vehiculares. É dicir, os pais non teñen dereito a impedir que os seus fillos sexan escolarizados na lingua propia do territorio, por moi irresponsables que sexan. Profesaren pouco amor polo desenvolvemento intelectual dos seus descendentes non é unha causa obxectiva. Chegados aquí, a ver quen ousa discernir se é máis irresponsable atentar contra a saúde física dos fillos ou atentar contra o seu desenvolvemento intelectual. Por que a Xunta intervén para evitar a deterioración dun menor con obesidade mórbida e por contra favorece a deterioración intelectual, cognitiva e psicolóxica á que certos pais sectarios someten aos seus fillos co adaxo de se consideraren donos de decidir o que deben coñecer e o que teñen que estar obrigados a ignorar? Misterios dos nosos tempos.

O antagonismo das dúas resolucións non desvela tanto as regañas do aparello xurídico español como a tradición da súa maxistratura. Talvez hai unha mala interpretación do concepto de independencia xudicial. E talvez, digo só talvez, parte importante da xudicatura é herdeira directa do franquismo, como tantas outras instancias non depuradas na restauración monárquica. E hai herdanzas que pesan o demo.

Que os xuíces prexulguen é o peor que lle pode pasar á xustiza. E vai e resulta que hai un bo feixe de maxistrados que prexulgan, sexa cando se asombran ante linguas inútiles, sexa cando deciden que o mellor lugar para certas actividades políticas desafectas é o cárcere. Ao mellor, cando a maxistratura estea sometida ao control popular e dependa do sufraxio universal poderemos falar dunha Xustiza democrática. Mentres, notamos máis simulacro que verdade. E iso implica que as resolucións poden ser tan razoables coma a do Tribunal Supremo ou tan disparatadas coma a do Xuíz de Alcorcón. E así non hai quen se remexa.

]]>