Política – República da Multitude http://antondobao.blogaliza.org Blog de Antón Dobao Thu, 14 Mar 2013 11:44:45 +0000 gl-ES hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.7.1 Non sei que dicir http://antondobao.blogaliza.org/2010/11/29/non-sei-que-dicir/ Mon, 29 Nov 2010 13:31:36 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=822 Podía, como tiña pensado, darlle voz a un personaxe canso ao que cada vez que escoita a palabra España se lle vén á porta dos dentes algún substantivo duro convertido en interxección. Ou que lembra, sen parar de roer nunha indignación bíblica, a custosa viaxe do líder do Partido da Orde Eclesiástica, as súas preocupacións polo anticlericalismo ou a súa xenerosa desculpa do condón cando algún pai de familia acode, para desestresar, aos servizos dunha prostituta. Outro dos tradicionais cometidos especificamente femininos.

Podía, como tiña concibido, pasear máis veigas cheas de toxos e carpazas e colocar fronte ao espello dos seus anos un ser humano, home ou muller, acugulado de frustracións. As batallas perdidas por incomparecencia, os regos ermos de desexos e soños que nin acudiron por utópicos, as múltiples existencias posibles diferidas á promesa doutra vida tras a vida noutra terra de fume, a descendencia distanciada, a pobreza, o salario. E unha teimuda negativa a sentir culpa pola súa responsabilidade na pobreza da humanidade, na crise e en todas esas desgrazas das que falan as radios, as televisións e os xornais. Se o seu egoísmo non o obrigara a gozar dunha pensión para ir sobrevivindo todo sería diferente. Para que os mercados, de psicoloxía feble, perdan a súa dolorida desconfianza, haberá que guindarse polo balcón, aproveitando que a varanda está roída polo óxido, e deixarse ir morrendo na caída á rúa seca.

Podía pensar que un asalariado perde a condición de cidadán, ou sexa, de consumidor, cando adquire a de xubilado. E esa é unha carga demasiado pesada para a lixeireza dos beneficios das empresas. De cada empresa. Das grandes, das pequenas e das medianas. Das transnacionais, das multinacionais e das nacionais. Galegas incluídas.

Podía mesmo facer un poema pola dignidade ou lembrar que a renuncia a uns Premios (antes Nacionais) da Cultura ignorados primeiro e recluídos despois ao rocho da subalternidade nada ten que ver co respecto ás regras do xogo. Ou é xustamente unha manifestación de respecto polas regras do xogo. Ou tanto ten, porque un escritor é libre de participar ou non nun simulacro ao que é convidado como obxecto decorativo de lexitimación. Podía lembrar que calquera que manifeste unha posición publicamente está sometido por forza á crítica. Podía lembrarlle, logo, a Freixanes que a RAG, institución á que el pertence, rexeitou participar no xurado dos Premios da Subalternidade e por boca do seu Presidente considerou publicamente que estes naceron mortos. Porque talvez as regras do xogo foron rotas polos actuais gobernantes. En ámbitos que para algúns de nós non son accesorios, senón pura supervivencia, ou sexa, futuro. E podía tamén dicir que gañar unhas eleccións non o lexitima todo. E que é un moderado consenso de mínimos, nada máis ca iso, o que defende Agustín Fernández Paz co seu xesto. E, sobre todo, que un ten dereito a rexeitar un premio e xa está.

Podía pensar, e dicir, que a lingua está en poxa pública. E que o primeiro sinal da derrota, ou sexa, da renuncia a ela, é que os seus usuarios nos desculpemos por existir e por querer vivir con ela, coa lingua que nos é propia, esa aspiración tan cruelmente humana.

Podía.

Pero hai tantas cousas das que falar que xa non sei que dicir.

]]>
Masacre e responsabilidade http://antondobao.blogaliza.org/2010/11/17/masacre-e-responsabilidade/ Wed, 17 Nov 2010 13:09:57 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=816 Non hai moitos días, mentres as forzas armadas e policiais de Marrocos masacraban saharauis ao seu antollo, a ministra de Exteriores do Reino de España andaba por Bolivia. Non é que a boa da muller apañase medo por mor das trazas que collían os acontecementos e lle dese por escapar a territorio andino, canto máis lonxe dos paus mellor. A viaxe debía estar xa prevista con certa antecedencia. Así de transcendente era a súa axenda. Trinidad Jiménez, un dos sorrisos máis liviáns do goberno de Rodríguez Zapatero, foi aló e pasou o traballo de tratar con Evo Morales asuntos de prioritaria importancia para os súbditos do Reino de España: a garantía que o Estado Boliviano debe ofrecer aos intereses de expolio de empresas españolas como BBVA, Repsol, Abertis, Santillana ou Red Eléctrica. A ver se aos indíxenas eses lles vai dar por meter atrancos ideolóxicos ás lexítimas aspiracións de tan altruístas organizacións dirixidas por filántropos. Velaí o sentido común do interese xeral.

No Sáhara ocupado, entrementres, crecía a ignominia. O goberno español necesita tempo para comprender o que sucede. Trinidad aproveita, sempre atenta á actualidade, e pídelles a ambas as partes, ou sexa, á tiranía e ao poboo despoxado, contención e moderación. Sentidiño, vaia, que é o que lles sobra aos socialdemócratas liberais, sempre tan ecuánimes e equidistantes. Como Rubalcaba. En conferencia de prensa ou en conversa privada co Ministro de Exteriores de Marrocos. Equidistante e equilibrado, non lle esixiu ao Reino de Marrocos que elixa se está coas bombas, as armas e a violencia ou se se pon a carón dos votos. Un referendo de autodeterminación, por exemplo. No fondo, Rubalcaba é un home entregado á tenrura. Coma Jáuregui, outro ministro, ao nos explicar o superflua que sería unha Lei de Liberdade Relixiosa aos anticlericais e laicistas radicais asaltadores de conventos como nos anos trinta. Lede, ignorantes. Ben di Eduardo Mendoza.

Rodríguez Zapatero, mentres acode a recibir ordes dos donos do mundo, tira de talante para tranquilizar súbditos de Xoán Carlos de España e Mohamed de Marrocos: o goberno de España actúa con responsabilidade. En argot socialdemócrata, responsabilidade significa indecencia, cinismo e falta de vergonza. Complicidade. O propio goberno de España ofrécenos a súa tenrura compasiva ao lamentar a violencia. Non o masacre de saharauis. Que dura décadas. Trinta e cinco anos. Non: a violencia, o cal vén a ser o mesmo que lamentar a chuvia, o vento ou o frío. Tan sentido lamento enche de ondas as dunas do deserto. Non lle parece conveniente esixir que Marrocos retire as poutas cheas de sangue da terra roubada. O goberno de España non condena, non se distancia, non para de lles vender armas aos asaltadores, non se enfronta ás súas violacións de toda caste. Ao contrario, a candidez estudada dos ministros e ministras españois tamén nos ofrece visión equilibrada. Rubalcaba, o inflexible Ministro do Interior, ábrelles o seu xeneroso corazón ás delirantes escusas marroquís con cheiro a argumentos. Os paus e as pedras sempre foron armas de destrución masiva. González Sinde, a Duquesa do Canon, esixe silencio: non opine quen non sexa experto. A verdade da representación feita verbo. Que calen os comúns e falen os expertos. Silencio. A cultura do debate.

Fáltame Solana. Onde anda Solana? Supoño que sen xulgar polos crimes descargados en acios sobre Iugoslavia. A Wikipedia di que dispensa aulas en ESADE. Forma en Liderado e Gobernanza Democrática dirixentes do futuro. Un gran teórico, don Javier, o Marqués do Uranio Empobrecido.

A traxedia do pobo saharaui vomita toda a indignidade da socialdemocracia liberal contemporánea. Arrogantes fronte aos pobres; submisos ante os poderosos. Se iso é esquerda, mellor será que a esquerda real se refunde noutras coordenadas. Nestas, cheira demasiado a podre.

]]>
Á beira do baleiro http://antondobao.blogaliza.org/2010/10/15/a-beira-do-baleiro/ Fri, 15 Oct 2010 19:06:36 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=738 Os sublevados en armas en 1936 gañaban a guerra e ían impoñendo a súa orde nova. Aos que defenderon a legalidade republicana, cando non os pasearon impunemente, prendéronos, acusáronos de rebelión militar con todo o cinismo fascista, xulgáronos con celeridade e asasináronos. Os fascistas tiraron proveito dunha xustiza que se volveu dilixente e rápida. Aqueles crimes demostran que non é necesariamente máis xusta unha xustiza veloz. O dereito é sempre posterior ao poder constituínte. Aquel era fascista e católico.

Ao fascismo sempre lle agradou o imperio da lei, ampararse na propia legalidade, sempre ilexítima, para actuar contra grupos e individuos incómodos e desafectos. Mesmo o asasinato máis vil pode ser legal. O imperio da lei como máxima referencia ética e política é instrumental aos grupos dominantes e aos seus intereses de dominio. Eles marcan as regras, a propiedade como referencia universal, primeiro e superior dereito ao que se han de someter todos os outros, sexan individuais ou colectivos. O Estado de Dereito é a pantalla do parlamentarismo controlado, protección e coartada para o Capital. Que a esquerda asuma a súa defensa como horizonte político, social, económico e lexislativo é, como pouco, suicida.

En fases anteriores do movemento obreiro, os fortes lazos identitarios do proletariado e unha organización eficaz lograban, mediante loitas duras e cheas de sacrificios, introducir reformas nos aparellos lexislativos dos estados burgueses. Cada reforma significaba un paso adiante en conquistas que eran observadas como puntos sen retorno. Pasaron aqueles tempos, mudou por diferentes razóns a correlación de forzas, a composición da clase obreira tamén mudou, e o Capital iniciou unha contrarreforma global destinada a deixar sen efecto, unha a unha, todas as vellas conquistas. O proletariado, desagregado, non se dá recoñecido nestes tempos en que a fábrica é a sociedade enteira. A organización converteuse nunha utopía. O sentido de cada reforma lexislativa é a desestruturación radical, a dispersión, a redución a milleiros de identidades difusas, que compitan entre si. A submisión definitiva.

Na enxurrada contrarreformista, todo é máis descarado. Ás leis non lles importa perder a aparencia de imparcialidade e de representación neutra do ben común. O cinismo é impune. Cada reforma é unha ferida que sangra. A indecencia lexislativa e argumental do Estado español ten múltiples rostros. Das reformas laborais á Lei de Partidos. Europa, tras o asalto filonazi de Sarkozy, prepara máis reformas contra grupos conflitivos. O vello poema de Martin Niemöller ten máis vixencia ca nunca. Xitanos, romaneses, húngaros, vascos, galegos, asalariados, calquera colectividade estraña ou conflitiva debe ser excluída en beneficio do interese xeral. Sen identidade, ninguén se sente afectado polo que lles pase aos expulsados. Ao contrario. E iso que segundo os fundamentos do dereito burgués o individuo só poderá ser condenado por mor dos seus actos e non por pertencer a ningún grupo social, étnico, lingüístico, nacional ou ideolóxico.

Se a esquerda, toda a esquerda, mesmo a vergonzante socialdemocracia, non é capaz de reaccionar, de organizarse, de poñer en cuestión o que ocorre, o que se ve, o que se sente e o que permanece oculto, de interpretar os mecanismos da maquinaria social, de disolverse se é preciso para renacer como expresión certeira das clases subalternas, dos asalariados, do proletariado moderno, da multitude ou de como lle queira chamar ao suxeito histórico dunha transformación improrrogable, se non sabe desfacerse de lastres e mesmo renunciar aos cálidos salóns enmoquetados da institucionalidade capitalista, daquela quedará -xa vai quedando- vía aberta para que o novo fascismo opte a representar a totalidade do corpo social co apoio entusiasta da parte máis escura dunha multitude ambivalente. Fascismo por renuncia e abandono. Un crime imperdoable.

Mentres, en Chile, o desenterramento de 33 mineiros sepultados polo capitalismo e a empresa privada convértese nun espectáculo mediático de primeira magnitude. O novo reality show baterá marcas de audiencias e dará beneficios. O lucro ten múltiples rostros. Detrás do fulgor televisivo e da santificación de Sebastián Piñera, a humidade balorenta da pobreza e a explotación. A experiencia fría do baleiro.

]]>
Miserias http://antondobao.blogaliza.org/2010/10/06/miserias/ Wed, 06 Oct 2010 11:36:48 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=733 Que polas arterias da dereita flúe un licor mesto e sinistro, está escrito con tinta indeleble nos libros da historia. Que a súa nave ideolóxica navega docemente polo cinismo e a hipocrisía, é unha realidade insculpida con lume na experiencia humana. Sistematicamente, establece unha verdade inobxectable instrumental á súa ordenación do mundo. A verdade, como nas relixións, nace da orde. Se a realidade non se axeitar á proposición previa, orixe divina de todo, entrarán en funcionamento os mecanismos correctores que foren precisos.

As deportacións masivas de xitanos que tanto excitan a Sarkozy e, por contacto e identificación, á dereita española tamén nacen argumentalmente na vileza e na mentira. Os xitanos romaneses son pobres, non traballan, rouban, complícanlles a vida aos seus veciños e exercen a mendicidade agresiva. Para garantir a pureza da sociedade francesa, a deportación masiva é a solución. Ao outro día de expulsados os xitanos, os miserables que se excitan coa deportación e arelan a pureza seguen a vivir na pobreza. Que teñan coidado; algo de impuro hai tamén neles. Convertida a mentira inicial en verdade pura, todo o consecuente é aceptable e mesmo necesario.

Europa, escenario de tanta democracia e dereitos individuais e colectivos, permanece pasmada na contemplación ansiosa do espectáculo. Ninguén di nada serio, ninguén fai nada con sentido. Talvez Viviane Reding, a Vicepresidenta da Comisión Europea e responsable de Xustiza, mantivo en voz alta un alento de dignidade. Breve. Sarkozy respondeulle coa intelixencia que o caracteriza: se a señora Vicepresidenta defende tanto os xitanos romaneses, que os leve para o seu país. Se tanto che gustan, lévaos para a casa. Sarkozy e os seus argumentos incontestables convencen coa forza da razón a Europa política. Apláudeo Berlusconi. Admírao Mariano Rajoy. Tamén a representante do PP en Cataluña. Laboratorio Badalona. Negreira está fascinado coa idea dunha La Coruña pura. Algúns feixes de respectables cidadáns que non posúen nada digno de ser roubado expresan o seu incomodo e a súa intranquilidade temerosa pola presenza de tanto inmigrante.

A Rodríguez Zapatero cónstalle, porque así di el que llo explicou o locuaz Nicolas, que Francia ten razóns para as deportacións masivas. Que nolas conte. Será que xitanos e romaneses non cadran harmoniosos no fermoso e osmótico territorio europeo, aberto á circulación de capitais e pechado coma o formigón á circulación das persoas. Cómpre protexer a torre da derrota. Din os homes de ben de toda Europa que a vicepresidenta foi excesiva ao lembrar outras deportacións da historia recente de Europa. Poida que a valente e admirada política de Sarkozy non se inspire nas deportacións nazis, pero é netamente fascista. Non tanto pola deportación en si, que tamén, coma polos efectos buscados: odio racial, desprezo e rexeitamento ao diferente, submisión plácida ao poder na miseria. Son as clases populares as destinatarias desta política. Xa se sabe, a violencia horizontal. A subalternidade adorada. A multitude ambivalente. A vella norma do fascismo.

Por iso era de esperar unha reacción contundente da esquerda europea antifascista. Pero tamén aquí parece encontrarse asombrada ante a observación silenciosa de si mesma no espello. Cóncavo.

]]>
Que todo o sólido quede esvaecido http://antondobao.blogaliza.org/2010/09/13/que-todo-o-solido-quede-esvaecido/ Mon, 13 Sep 2010 11:50:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=719 Pero hai a inevitable sensación de que todo se repite. Todo ancorado ao fondo dun tempo que non corre. Dis que a historia camiña; ás veces vénlle ben unha aceleración, que os procesos se revolucionen para que os cambios sexan reais. Mais a frecha non apunta sempre ao mesmo horizonte. Sempre podemos choutar ao pasado. A anacos non vividos do pasado.

A orde nunha sociedade de clases, de propietarios e posuídos, é un valor firme. Orde e progreso era a sentenza preferida do positivismo, tan simple. Concordan os homes de negocios igual que concordou o fascismo. Non perden ocasión para nos dicir que na orde en por si está incluído xa o progreso.

O 11 de setembro fixo nove anos do ataque ás torres e ao Pentágono. Hai algúns anos máis, tamén 11 de setembro, as poutas indisimuladas do capital esgazaron as arterias da experiencia popular chilena, do Presidente Salvador Allende, de todos os seus marabillosos cómplices. En Chile, o fascismo descarnado. Nos Estados Unidos, a coartada para unha reviravolta radical. Despois da salvaxada, un novo fascismo de dobre rostro. Policial e militarizado para o mundo inferior; perverso e de aparencia sutil para o mundo avanzado. Os rostros de Bush, Aznar, Blair e Durão Barroso. Aqueles rostros…

Paolo Virno coida que a Multitude como suxeito histórico, ou sexa, o proletariado moderno, é ambivalente porque no seu proceso político aniña o xerme da liberación, da revolución, da República, pero tamén o do fascismo. A reestruturación catártica do capitalismo en crise exalta na multitude a tendencia ao barullo caótico ao se ver nun espello deformante e crer que a representación é exacta. A destrución de dereitos, aplaudida e alentada polos filósofos de cuarto de hora con cátedra en emisoras de radio, é a manifestación moderada da catarse triunfal. A violencia horizontal é aí outra volta prioritaria. É silenciosa. Ou sexa, non existe para os libros de actas da sociedade do espectáculo aínda que incuba a serpe. As iniciativas racistas de Sarkozy non son contestadas con contundencia. Berlusconi impera. A alternativa a Zapatero é Rajoy. A esquerda segue extasiada ollando para os botes de maquillaxe.

Marx e Engels concibiron o traballo asalariado como un moderno modo de escravitude pactada á forza. Calquera sociedade futura xusta e libre ten que pasar pola súa abolición . A esquerda, por algunha estraña razón máxica, leva décadas sacralizando a escravitude pactada. Toda Folga Xeral impugna o traballo asalariado. E a do 29 de setembro?

Dispersión, incremento -legal ou non- das xornadas laborais, redución salarial, flexibilidade, competitividade, expropiación vital completa, un prezo de mercado para a nosa forza de traballo, dedicación exclusiva, todo sacrificio é pouco para que todos poidamos gozar do maior e máis prezado de todos os bens: un traballo asalariado. A Folga do día 29 non debería impugnar a reforma laboral, senón o comercio da nosa forza de traballo.

O instinto de supervivencia é animal. O capital terá longa vida se deshumaniza, se perfecciona este circo mortal en que a derrota persegue os menos aptos para a supervivencia. A selección natural, chave do coñecemento de nós mesmos e da nosa liberación como humanos, é substituída criminalmente pola selección social. A exclusión permanente como norma. O fascismo como referencia. A solidificación pétrea dunha construción ideolóxica funcional ao interese da propiedade: arriba, o Capital ordena o mundo e as vidas. Abaixo, a multitude agoniza no circo da supervivencia e obedece.

Esa orde ha de ser crebada se o ser humano quere vivir con dignidade. Os discursos teñen que ser combatidos e violentados. Non é certo que para sobrevivirmos sexa necesario que uns poucos se enriquezan infinitamente coa nosa suor, a nosa intelixencia, a nosa habilidade física e a nosa capacidade comunicativa. Non é imposible unha organización social sen sometemento aos caprichos divinos do mercado. Ser esquerda é combater esta falsidade, non axudar á súa constitución en verdade irrebatible. Non se pode organizar o mundo do traballo asalariado sen impugnar o discurso dominante con todas as consecuencias, sen crebar as teas de vidro opacas que nos clausuran as ventás.

O proletariado está desorganizado, fragmentado, satelizado, sen capacidade para recoñecerse nin para profundar na conciencia das súas necesidades. Sen partidos nin sindicatos nin organizacións masivas sometidas á súa vontade colectiva de liberación e de abolición do traballo asalariado é un ermo entregado á maior ofensiva desestruturadora do Capital. O novo fascismo reestrutura, troca dereitos republicanos por falsa sensación de seguridade, reordena o mundo do traballo, atolda o zume da intelixencia e da creatividade e da arte ata a asfixia, reorganiza salarios, beneficios e plusvalías, tortura a semántica, expropia vidas. A Folga Xeral debería impugnar todos os seus principios e as razóns das súas necesidades opresivas. E as súas formas ás veces cínicas e ás veces hipócritas. Non pode ser apenas a protesta contra unha simple reforma que só modifica anteriores reformas pactadas entre os sindicatos maioritarios, os empresarios e o Goberno de España.

O 11 de setembro, por distintas razóns, é unha data de derrotas. Pero o deste ano viu como as Redes Escarlata lle entregaban o VII Premio Vidal Bolaño a Iván Prado e aos seus Pallasos en Rebeldía. Beizón a eles e á memoria de Roberto.

]]>
Indisoluble Unidade http://antondobao.blogaliza.org/2010/07/14/indisoluble-unidade/ Wed, 14 Jul 2010 12:02:27 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=699 A sentenza do Tribunal Constitucional contra o Estatuto de Autonomía de Cataluña ten algunhas virtudes que nunca moraron nos cálculos dos que presentaron o recurso nin nos dos autores da resolución.

A reforma estatutaria convertérona a dereita e o patriotismo español nunha declaración de guerra contra principios sagrados. A Indisoluble Unidade da Nación Española á fronte de todos eles. Este ben inmaterial periga ante o cruel acoso lingüístico, cultural e político dos nacionalismos destrutivos e excluentes. Levamos trinta e tantos anos aturando o mesmo discurso. Máis outros corenta anteriores. E aquí seguimos.

Nación non pode haber máis que unha, proclama con fachenda e temor o Tribunal Constitucional e así pon couto ao imposible. As nacionalidades históricas non son o que parecen. As autonomías -cos seus estatutos e institucións- non son o resultado dun pacto entre suxeitos políticos diversos senón xenerosas concesións administrativas. Igual cho dou como cho quito. Os pobos vasco, catalán e galego non existen nin existen as súas nacións. O Tribunal Constitucional establece que o marco xurídico-político é unha doazón, unha especie de novo Fuero de los Españoles. Non houbo acto constituínte senón herdanza dun poder ilexítimo. Xa o sabiamos, pero era ben que o recoñecesen.

A primacía de España sobre as outras nacións ibéricas, condenadas á non existencia e a unha condición subalterna infranqueable, reflíctese como nun espello no territorio das linguas. A Fundación FAES, inspiradora da política lingüística da Xunta de Galicia, triunfa na delirante sentenza do Tribunal Constitucional. O réxime non comprende as linguas vernáculas fóra da subalternidade. As comunidades autónomas non poderán executar políticas tendentes a situar as linguas propias sequera ao mesmo nivel ca a lingua española, que non é común nin propia neses territorios. O Tribunal Constitucional consagra a desigualdade entre linguas, real na vida diaria, e constrinxe a dimensión das políticas normalizadoras. Fosiliza o modelo lingüístico vixente no Estado español, que preserva a supremacía do castelán e profunda na subalternidade das outras linguas. Baixo o actual réxime, non hai futuro para as linguas minorizadas. Só a esperanza de que os procesos de substitución poidan ser retardados. E a resistencia.

A Indisoluble Unidade da Nación Española é a chave de bóveda do edificio político español. Pero por detrás da aparente fortaleza de tal mandamento, claramente relixioso, tanta insistencia só pode ocultar unha debilidade extrema. A nación española non é indisoluble, a menos que sexa o resultado dunha concepción e creación divina. Franquismo sen máis.

Para o proxecto patriótico español, excluínte e negador por natureza e tradición, a soñada unidade só se garante por imposición. Por iso é máis imposible que indisoluble, sempre sometida a conflito. Calquera unidade estable —nunca indisoluble— só sería posible mediante pacto libre de partes que se recoñecen mutuamente. Dunha banda, España; da outra banda, as outras nacións peninsulares. En pé de igualdade. O resultado sería un estado federal pactado libremente. Mais esa posibilidade non ten acollida dentro do vixente marco xurídico e político. A Constitución Española non a admite porque crebaría a supremacía exclusivista da nación española e a conseguinte subalternidade das outras nacións peninsulares, a base da actual arquitectura estatal. Ora ben, para que calquera pacto federal fose posible entre nacións iguais, a independencia de cada unha delas sería un requisito imprescindible. A fortaleza dun pacto baséase na liberdade das partes. O dereito a decidir é sempre irrenunciable para quen emproe cara á liberdade. Un estado federal só pode ser o resultado dun proceso constituínte protagonizado por nacións independentes. Ou sexa, a independencia é requisito ineludible para calquera solución democrática que traspase os lindes da subalternidade e a negación política, cultural e lingüística.

Para a dereita e o nacionalismo español, a unidade indisoluble da nación española é coma o matrimonio. É Deus quen o alenta e o institúe. Ao seu abeiro, á muller tócalle obedecer e ao home decidir. O divorcio ou outras formas de matrimonio non tradicionais e non patriarcais representan desviacións inaceptables e punibles. Sempre ese pracer morboso no dominio e na subalternidade do outro, do diferente. A negación como realización suprema. Talvez un acusado complexo de inferioridade, quen sabe,

O Tribunal Constitucional acaba de demostrarnos, por se non o sabiamos, que a Constitución Española é un cárcere para nacións, linguas e suxeitos políticos. E dos cárceres, os presos tenden a querer marchar. De dúas únicas maneiras: ou ben mediante fuga, ou ben mediante redución de pena, que vén a ser unha modalidade de pacto. Cando o Estado non admite a posibilidade do pacto, só queda a fuxida. O dereito a abandonar é en calquera caso irrenunciable.

Só nas decisións libres pode encontrarse expresión democrática. E en democracia, a lei ten que someterse á vontade popular, non ao revés.

]]>
As cousas, como deben ser http://antondobao.blogaliza.org/2010/07/01/sagrada-constitucion/ Thu, 01 Jul 2010 11:47:17 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=695 Por riba de todo, mesmo dun Parlamento ou de certa manifestación de soberanía popular en forma de referendo, está a necesidade de que as decisións dos representantes non alteren os principios nos que se inspiraron os constituíntes, que veñen a ser uns Pais da Patria moi listos. Esa necesidade inobxectable era expresada non hai moito tempo por un mangado de importantes xuristas españois consultados pola intelixencia mediática ao redor do parto montesío do Tribunal Constitucional sobre o Estatuto de Cataluña. Os especialistas ábrennos aos abismos fundamentais do sistema e do réxime. A restauración tivo as formas dun pacto. A ver quen o desata.

A Soberanía reside no Parlamento español. E non de todo. Por exemplo, no plano económico, reside no FMI, nos mercados e na súa inestable confianza. Non hai máis suxeitos soberanos. Non o é o pobo español, se é que existe. Tampouco o catalán, o vasco, o galego. Nin sequera ningún dos seus parlamentos. A Indivisible Unidad de la Patria, sintagma tenebroso que alude a unha vontade transcendente e non humana, é referencia de orde e ética suprema. Amais doutras importantes institucións, o Tribunal Constitucional vela con firmeza e sacrificio para que as bases do pacto de hai trinta e tantos anos non poida crebalas vontade popular ningunha, sexa de expresión directa sexa mediante representación.

O dereito é posterior ao poder constituínte, é o aparello legal que garante os principios e os privilexios da clase social dominante, a súa ditadura. Os gobernos representan o poder constituído, por tanto evitarán a tentación de alterar o inmutable. Ningunha política económica atacará os intereses dos propietarios; non haberá medidas lexislativas que poñan en perigo calquera aspecto crucial dun pacto constitucional que os menores de cincuenta anos non tivemos ocasión de votar. Velaí a teimuda destrución da memoria ou a non menos teimuda preservación de indecentes privilexios para a Igrexa Católica. Só pequenos detalles. Se accidentalmente a un goberno o atacase a tentación de alterar o inmutable, ao rescate virá a salvagarda constitucional. Unha cara do simulacro ten forma de Tribunal Constitucional cuxos membros non responden ante a sociedade nin son elixidos por esta.

O Estatuto de Cataluña é soamente unha anécdota. A sentenza non terá demasiada transcendencia. O realmente importante é asegurar que por riba da decisión popular ou de calquera parlamento haxa sempre un teito infranqueable. A lexitimidade dun golpe de estado contra a legalidade republicana, seguido de tres anos de guerra e corenta de ditadura. Fóra da Unidade Indisoluble de España, nada existe. Non pode haber máis nación nin máis cultura nin máis lingua nin máis pobo nin máis soberanía. Por iso non é casual que unha parte non residual da cultura española, dos seus medios de comunicación e do seu pensamento reaccione con saña contra as linguas cooficiais, contra toda manifestación de nacionalidades alternativas, contra calquera idea que poña en cuestión a posibilidade (obrigatoria) dun proxecto patriótico español uniformizador e negador. Totalitario. E imposible, eternamente sometido a conflito.

O democrático sería mudar a Constitución para dea cabida á decisión soberana de cada nación. Pero o democrático bate de fronte co constitucional, co réxime e co pacto de Restauración. Invalidar, como fai o Tribunal Constitucional, a decisión do pobo e do Parlamento de Cataluña, aínda que só afecte a unha pequena parte do articulado do Estatut, é unha proba de como se ataca a democracia no nome da propia democracia. Ou a formalidade democrática como coartada. Porque entre as formas do réxime e a democracia real media un abismo escuro e intransitable.

Lasciate ogni speranza, voi ch’entrate

]]>
Freedom Gaza http://antondobao.blogaliza.org/2010/06/01/freedom-gaza/ Tue, 01 Jun 2010 10:52:28 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=658 Primeiro trataron o noso Ivan Prado e os seus Pallasos en Rebeldía coma se fosen un perigo extremo para a supervivencia do pobo elixido. Elixido por Deus, non esquecer, entre todos os moitos e diversos pobos do mundo. Os outros tivemos a desgraza de nacer fóra do colo protector dun Ser Supremo tan implacable, sectario e cruel coma os seus devotos criminais da actualidade. Para vivirmos felices, prescindiremos de Deus e as súas neuras, dos seus camiños ateigados de minas antipersoais, das súas terras prometidas e os seus mares tráxicos de miseria, sangue, sufrimento e morte.

Foi un bo espectáculo o de Ivan e os Pallasos. Os amigos rimos coa ocorrencia obsesiva da seguridade israelí. Rimos o que non puideron rir os nenos e nenas de Palestina. E dicir Palestina é como dicir Ningures. Cousas da xeopolítica contemporánea, que tan ben manexa a respectable e sabia Comunidade Internacional, ese espectro inmaterial. Era importante que aqueles nenos e nenas non riran, porque o riso tende a esgazar os cristais febles que lle dan armazón ao edificio do sistema mundo. Israel parounos, impediulles a entrada, mofouse da súa e nosa intelixencia, pero aos medios de produción simbólica de Galicia pouco lles preocupou o ataque. As Redes Escarlata acaban de lles outorgar o Premio Vidal Bolaño. Roberto estaría feliz con esta decisión.

Pero os primeiros non foron en sufrir as medidas de lexítima defensa do Estado de Israel. O conto vén de vello, así que non pagará a pena insistir moito nel. Agora soamente se cumpre unha máis das accións criminais deste Estado aborrecible que nace e se perpetúa no estrume dunha concepción esencialista da violencia e da brutalidade. Do terrorismo institucionalizado. Tan próximos ao fascismo, cando non irmáns xemelgos. Con cada acción israelí, as palabras esgótanse na punta da lingua e nos tentos dos dedos. Non se pode describir tanta indignación como invade a calquera persoa de ben. Exclúo, xaora, a Malkovich, a Juaristi, a Albiac, a xente así. Mala xente.

Agora foi a Flota da Liberdade, Freedom Gaza, atacada en augas internacionais. Querían crebar simbolicamente un bloqueo asasino. Outro. Non se sabe con exactitude cantos mortos; Israel mantén a información tan bloqueada coma a franxa de Gaza. O bloqueo é a súa única lexitimidade. As vítimas, segundo contan, son culpables. Israel volve aparecer coma un Estado ao que non lle queda máis saída que defenderse con esa proporción de violencia institucionalizada, esencial. Tanto ten que sexa unha cooperante esmagada por unha escavadora coma un neno furado a balazos. A vergonzosa Comunidade Internacional condena a acción pero evita molestar o descanso posterior á batalla desigual do guerreiro unxido polo alento divino. Na Flota da Liberdade viaxaban mesmo deputados europeos. Europa, porén, mídese e evita contundencia. Vergonza, medo ou infamia. Interesa que este novo episodio de asasinato masivo permanente perpetrado polo Estado de Israel vaia sendo devorado polo transcorrer do tempo. Desde que a noticia pasa ao rango da normalidade, superado o sobresalto inicial, todo termina. Coma se nada ocorrese. España e toda a Unión Europea acaban sendo cómplices activos e conscientes da carnicería que estes nazis contemporáneos practican con esmero. Algún xornalista con sentido crítico, se o houber, debera preguntarlle a Rubalcaba se o Goberno de España está coas bombas, coas pistolas ou con ambas.

A impunidade israelí segue asombrando. Atravesa a historia de máis da metade do Século XX e todo o que levamos de Sécuilo XXI. Alicérzase na complicidade dos Estados Unidos e de Europa. Nin a auga de todas as chuvias do que queda de século poderá lavar tanta infamia compartida.

Non podo nin imaxinar que fose outro estado o que expulsase pallasos e asasinase cooperantes desarmados en augas internacionais. A realidade tería estes días outra cara. Cada día que pasa é unha marca de vergonza no podrecido rostro de occidente.

]]>
Propaganda http://antondobao.blogaliza.org/2010/04/20/propaganda/ Mon, 19 Apr 2010 23:19:07 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=632

A Goebbels non lle debía importar moito que o soubesen os que o tiñan que saber. Era tal a euforia orxiástica nazi que coidaban que o futuro lles pertencía ata que o sol estoupase nunha tormenta de raios gamma. E máis aló, que tamén tiñan o seu punto esotérico. Agoiraron antes ca ninguén a fin da historia. Eles e a súa orde social eran o principio da conclusión nunha humanidade libre de imperfeccións, aria, pura, virtuosa. Máis aló deles, nada, ninguén. Empezaba a ser o mellor dos mundos posibles.

O seu paso aparentemente fugaz, pero feroz, non foi en balde. Deixaron ensinanzas, mestres e discípulos de toda condición, de múltiples categorías. E moitas prácticas e principios eficaces. O nazismo e o fascismo non só foron instrumentos contrarrevolucionarios de choque inmediato, extremas medidas de urxencia que o capitalismo puxo en práctica para evitar a desfeita que significaría a perda da propiedade. Tamén foron un encofrado resistente para as arelas de perpetuación que obsesionan o cerebro do Capital. Máis aló da especie humana. Alén do Big Crunch, se for posible e Deus o permitir. E xa sabemos de que lado opera sempre Deus.

Dis que foi o Ministro de Propaganda de Hitler, Joseph Goebbels, o autor dos coñecidos 11 principios da propaganda. Se a súa esposa non asasinase os seus fillos antes de se suicidar canda o seu home, a SGAE tería lexítimos herdeiros para os que esixir en tantos escenarios os correspondentes dereitos de autoría. Porque o espectáculo continúa. Non se rexe polos infalibles principios da Poética de Aristóteles, desagradablemente transcendente e indiscutible, por certo, senón por aqueles principios que con tanto éxito inmediato executou o réxime nazi e, pasiño a pasiño, o sistema mundo ata devir Imperio e máis aló o que faga falta. A sociedade do espectáculo, a fin da historia, o Imperio son espazos en que a única realidade posible xermina na propaganda. Benvidos ó deserto do real. O capitalismo é a vontade suprema da supervivencia, aínda que o custo for a desaparición da especie humana, da terra e do propio sistema solar. Ou que?

En España —ai, España!—, os principios da propaganda flúen desde hai décadas alagándoo todo cunha extraordinaria placidez. E sen solución de continuidade. Hai quen llo apón todo á dereita. Vénlle no código xenético. Ama a súa estirpe franquista, o cal quere dicir fascista, non xoguemos cos eufemismos. Desde a súa herdanza, todo atado e ben atado, ata os seus símbolos, e, desde logo, os tabús impronunciables da mal chamada Transición. Pero a fascinación goebbelsiana tamén aniña na banda da esquerda oral, ou sexa, na esquerda da dereita. Que é a que vai asumir con responsabilidade, por exemplo, a reforma laboral, un despedimento máis doado sen que os dereitos dos traballadores se resintan, é dicir, o funambulismo no oxímoro textual, que vén a ser máis ou menos irmán do engano. A dereita real tennos por perigosos; a esquerda oral, ou sexa, a esquerda da dereita —preguntar por MAFO—, tennos só por idiotas.

Ou se está coas bombas ou se está cos votos, dixo un día Rubalcaba mirándose ó espello e viu reflectida unha aguda intelixencia superior. E non era máis ca o reflexo dun deses once famosos principios. Unha ocorrencia, sen máis. Talvez nalgún outro lugar alguén pensaba na relación entre Afganistán ou Belgrado ou os GAL e os votos e as bombas. O poder das vísceras, a imaxe para que os idiotas remoiamos nela. Entreteñámonos. Se botamos atrás o ollar, outro pouco, poida que teñamos unha imaxe xa esvaecida de toda aquela enxurrada de probas da identidade indiscutible do desaparecido periódico Egunkaria e o terrorismo. Hoxe, cando os tribunais fan que Egunkaria quede libre de toda culpa, post mortem, iso si, como lle ocorreu ao Egin do que Grazón-protomártir algo debe saber, de seguida o espectáculo entra en punto de xiro e toma rumbo novo. Ninguén recoñece o erro. Ninguén repara a criminalización. Ninguén pide desculpas non tanto ós torturados coma ós idiotas. Todos ollan a outro lado. E o Ministerio do Interior organiza novas detencións masivas. Que ningún dos principios de identificación do Mal Absoluto quede debilitado. Que todo o edificio permaneza firme. Principio de transposición, dis que dixo Goebbels, se non se poden negar as malas noticias haberá que crear outras que as desvíen ou as distraian. E principio do inimigo único. Todo o que se move é ETA. Tamén sabe moito diso Garzón o protomártir. Garzón, o que nunca mandou prender ningún líder da extrema dereita. O que nunca atendeu unha denuncia de tortura. Garzón, o maxistrado dun tribunal de excepción, coma o vello TOP franquista. Na anulación real dos dereitos políticos e individuais da esquerda vasca, da que Garzón tanto sabe, tamén operan os principios da propaganda de Goebbels.

O espectáculo esixe un ritmo frenético que manteña o cu do espectador pegado á butaca. E nós, idiotas, só somos espectadores con necesidade de devorar espectáculo para cismar pouco en cousas ordinarias. O importante, aí, diante de nós. Do un ó once, principio a principio, toda unha guía contemporánea para escribir o guión perfecto. De éxito irremediable. E para seguir a trama sen desviacións. Aquí non hai lector implícito nin receptor ideal.

Pero os humanos temos ese estraño e incómodo vicio da dúbida. E desconfiamos. E cando aparentamos idiotas talvez só estamos pensando nas razóns de que a farsa sexa tan previsible. E ás veces mesmo chegamos a cambiar o curso da historia.

]]>
Enunciar o imposible http://antondobao.blogaliza.org/2010/03/09/enunciar-o-imposible/ Tue, 09 Mar 2010 00:15:21 +0000 http://antondobao.blogaliza.org/?p=617 O importante non é o que dixo o bo actor Willy Toledo no medio da poeira tóxica que se organizou arredor da pequena illa de Cuba. O importante é que ao falar socavou os equilibrados alicerces do real, encofrados coa comunicación pública. A especulación do ladrillo, aí está.

A opinión do actor, como toda opinión, é discutible. A resistente experiencia revolucionaria acumula, é verdade, erros e defectos ao longo do tempo. E con eles, necesidades: maior protagonismo do suxeito proletario e, por tanto, maiores espazos de liberdade, de xustiza e de participación democrática plena. E non falamos de representación, de constitucionalismo burgués nin de retorno da propiedade privada; falamos de democracia absoluta, de capacidade de decisión. Das virtudes da revolución escusarei falar. Con todo e seren silenciadas, son insultantemente visibles.

Pero volvamos. O importante non é o que opine Willy Toledo sobre Cuba; o importante é que exprese a súa opinión. O acto en si, non o contido. Se reparamos nas reaccións ao dito polo actor, nas que -ai, que casualidade!- coinciden desde Intereconomía á Cadena SER, sobresairá que o seu peor delito consiste en expresar unha posibilidade allea á doxa do réxime e do sistema.

Que os donos dos medios de produción, e descúlpeseme esta recorrencia consciente á terminoloxía clásica máis que nada para amolar os espíritos máis puros e lúgubres, falen da posibilidade dun contrato de escravitude para menores de trinta anos non é importante polo contido da súa proposta. Coma no caso de Rosa Díez (e de Arcadi Espada, oh, o irrepetible Arcadi Espada!), o discurso dos empresarios retrátaos con exactitude asombrosa. O importante, tamén neste caso, é a posibilidade, aquí con sentido diferente. Se o discurso de Willy Toledo sobre Cuba creba os límites da realidade, a proposta empresarial non fai máis que reforzala ampliándoa mediante o recurso a incluír unha nova posibilidade. Porque só o que é posible é real. Non importa que a proposta non teña éxito a curto prazo; os conceptos que manexa serán constitutivos das relacións sociais aínda que non queiramos. Non importa que Willy Toledo exprese a posibilidade dunha organización social, económica, humana, alternativa; se a doxa a prohibe, non existirá.

A configuración do mundo que nos explota, que nos expropia e que nos aliena depende dos límites entre o posible e o imposible. Por iso é importante para o poder que todo o prohibido sexa necesariamente imposible e irreal. Non existe. E o que non existe non admite discusión. Eis a razón daqueles berros a Oleguer Presas en todos os campos de fútbol de España, a prisión de Arnaldo Otegi, a persecución cruel de Pepe Rubianes ou tantos outros castigos aos intentos de recoñecer o imposible.

España é unha construción relixiosa. Como tal, sempre estivo obsesionada cos límites entre o real e o irreal, é dicir, entre o institucional e o prohibido, entre o posible e o imposible. Aí armou a súa fronteira inmóbil. A ousadía de poñer un pé en territorio prohibido será necesariamente castigada. Foino en 1936, cando as multitudes se desataron nun soño prohibido que ameazou con desfigurar a realidade e ofrecerlle outras coordenadas. E éo hoxe, cando persegue disidencias ou crucifica os que pronuncien o impronunciable, que é outra modalidade do imposible. Opinar contra a consigna con palabras diferentes, recobrando a facultade comunicativa expropiada, mesmo asumindo o risco da equivocación, desvela que a realidade é un corpo flexible e dúctil. Velaí o peor delito contra o réxime dos corpos inanimados que se nos impón.

Por iso, entre outras cousas, brindo por Willy Toledo e por quen enuncia o imposible.

]]>