Blog de Antón Dobao

República da Multitude

Xaneiro 22nd, 2011 at 3.39 a.m.

As linguas do Senado

in: Lingua

Senadores e senadoras poden xa falar en galego, en éuscaro e en catalán na Cámara Alta. A noticia non ten maior transcendencia, é unha consecuencia simple da realidade lingüística e cultural do Estado. Pero para o nacionalismo español, excluínte e reaccionario por natureza e necesidade, parece un coio pesado que estoupa nunha poza.

En dous días, a enxurrada política e mediática, e social por indución, é sorprendente. Non é que España vaia escachar con esta feroz e atroz afronta, pero granciño a granciño vaise enchendo o cabazo. E algún día rebentará. Está por ver que a apocalipse que tantos sonos lle quita ao nacionalcatolicismo de raíz franquista e ao de raíz socialdemócrata sexa tan mala noticia para os subalternos. Tal vez certas malas novas para os poderosos acaban sendo moi boas para os que non somos ninguén nin temos nada.

Como as plumas e as gorxas da caverna non teñen bos argumentos para tanto sufrimento por tal afronta contra o espírito hispano, azórranse ao recurso a picar na víscera popular coa punta basta da mentira, do cinismo, do prexuízo, do descoñecemento e do odio ao diferente. Agora o gran crime é económico: en tempo de feblezas, prodúcese un gasto desmedido, e supoño que inmoral, que sempre se excitan moito coa inmoralidade, en tradución e interpretación para señoras e señores senadores que non comprenden unha palabra de galego, catalán ou éuscaro. O gasto é esaxerado e innecesario para os mesmos que defenden con idénticos berros concordatos, inxeccións financeiras, subvencións confesionais, gasto militar, financiamentos eclesiásticos con visitas papais multimillonarias, colexios concertados con clase de relixión, hospitais privados ou clubes de fútbol arruinados. O diñeiro é unha escusa; a urticaria nace no contacto coa fonética, a sintaxe, a morfoloxía e o léxico de idiomas superfluos. En realidade, para todos os casos manexan sempre a lóxica da prohibición e o castigo tan querida ao nacionalcatolicismo, tan consubstancial á súa propia razón de ser.

Nin a lingua galega, nin a catalá nin a vasca van experimentar un pulo determinante coa posibilidade do seu uso no Senado. É un asunto que non ten demasiada importancia, habendo como hai outros de maior necesidade normalizadora. En realidade, debera ser unha prioridade simbólica para aquelas forzas políticas e para aqueles medios de comunicación que conciben a actual estrutura do Estado como un compendio de todas as máximas liberdades ás que pode aspirar unha nación subalterna e a súa cidadanía. E velaí que son precisamente eles os que saen cargados de armas de eliminación indiscriminada. Quizais demostren así que o proxecto patriótico español é esencial e xeneticamente uniformizador, negador e restritivo, e que por tanto está condenado á imposibilidade, pois sempre baterá coas lexítimas aspiracións antagónicas das nacións e das linguas subalternas. Unha máis.

O proxecto patriótico español concibe as linguas diferentes como expresión dunha natural e insuperable subalternidade. E con elas, as culturas e as nacións que expresan. O reino da negación e, se é preciso, da eliminación. No mellor dos casos, unha tolerancia displicente de realidades subalternas, dependentes, menores. Insignificantes.

Todo fai parte do espectáculo.

-

Comments are closed.

  • Xaneiro 2011
    M T W T F S S
    « Dec   Feb »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • LITERARIA

    i

  • AUDIOVISUAL

    claquetas1
  • Add to Technorati Favorites
  • PROLINGUA

    prolingua
  • A NOSA TERRA

  • REBELIÓN